บทที่ 273 ใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรง / บทที่ 274 สายจากคนแปลกหน้า

บทที่ 273 ใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรง / บทที่ 274 สายจากคนแปลกหน้า โดย Ink Stone_Romance บทที่ 273 ใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรง

“ไอ้ชาติชั่ว! สมน้ำหน้า! เทียบกับสิ่งที่คุณได้รับ เขายังห่างไกลกันอีกเยอะเลย! ให้เขาได้ลิ้มรสชาติของพลังชาวเน็ตซะบ้าง!”

เฟยหยางด่าเสร็จก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ “เยี่ยไป๋บอกว่าจะคืนความบริสุทธิ์ให้คุณภายในเจ็ดวัน แต่ดูจากแนวโน้มตอนนี้แล้ว ถึงคำวิจารณ์จะเริ่มเปลี่ยนทิศทาง แต่ก็เริ่มมีคนมากมายบ่นคุณแล้ว แต่ถ้าไอ้ชั่วจ้าวต้าหย่งนั่นกัดต่อไปปล่อยคุณจะทำยังไง?

ถึงจะไม่ต้องกังวลเรื่องคำวิจารณ์แล้ว แนวโน้มที่จะชนะคดีก็มาก แต่ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี!

วงการบันเทิงของแบบนี้ จำเป็นต้องถอนรากถอนโคน ไม่อย่างนั้นจะกลับมาเป็นปัญหาอีกได้ ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก กลัวว่าจะสามารถโดนคนขุดมาทำข่าวได้ทุกเมื่อ…”

…….

หลังจบงานแถลงข่าว ความคิดเห็นกลับตาลปัตรเหมือนอย่างที่คาดเดาไว้

จากเดิมที่ก่นด่าหานเซี่ยนอวี่ ทั้งหมดกลับมาลงที่สามีภรรยาจ้าว

ที่บ้านจ้าวทุกวันมีนักข่าวมาห้อมล้อม ที่ทำงานก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เดินไปที่ไหนก็จะเจอนักข่าวปลอมตัวมา รวมทั้งผู้คนที่โกรธแค้นด้วย

ไม่ถึงสองวันจ้าวต้าหย่งก็โดนบริษัทไล่ออก ญาติสนิทมิตรสหายรอบตัวต่างหลบหนีเขา

สื่อติดต่อเขาไม่ได้ก็ไปขุดข่าวจากคนรอบตัวเขา เดิมทีคะแนนนิยมของจ้าวต้าหย่งไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งโดนทุกคนซ้ำเติมเข้าไปใหญ่ คนถูกสัมภาษณ์แทบทุกคนต่างเปิดเผยข่าวที่ไม่ได้เป็นผลดีต่อเขาเลย

หลี่เฉียวหงก็ไม่ได้ไปไหน ในสายตาทุกคน คนที่เป็นแม่ของเด็กไม่มีทางไม่รู้ว่าสามีทำอะไร แต่เธอกลับให้ความช่วยเหลือ สมรู้ร่วมคิดกัน

ที่บ้านจ้าว

เสียงกดกริ่งดังเป็นพักๆ ข้าวของภายในบ้านถูกโยนอยู่บนพื้นกระจัดกระจาย เด็กผู้หญิงขดตัวซ่อนอยู่ในห้องนอน ไม่กล้าส่งเสียง

หลี่เฉียวหงใช้มือหนึ่งลากกล่องมา อีกมือหนึ่งดึงเด็กหญิงไว้ เตรียมจะออกไปข้างนอกโดยไม่หันหน้ากลับมา

เดินไปได้ครึ่งทางก็โดนจ้าวต้าหย่งดึงไว้ ตะคอกด้วยความโมโห “เธอจะทำอะไร?”

หลี่เฉียวหงพูดเสียงดัง “ทำอะไร? ฉันจะทำอะไรได้! ฉันต้องการหย่า! ฉันจะเอาลูกไปจากที่นี่ ชีวิตแบบนี้ฉันทนอยู่ต่อไปแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้แล้ว!”

จ้าวต้าหย่งมองดวงตาสีดำขลับสองดวง สีหน้าขาวซีด “คุณจะออกไปทำอะไร ข้างนอกมีแต่นักข่าว อดทนอีกไม่กี่วันก็ได้เงินมาแล้ว พวกเราจะได้ไปไกลๆ จากเกาเฟย!”

หลี่เฉียวหงสะบัดมือเขาออก “เงินๆๆ คุณรู้จักแต่เงิน ตอนนี้ครอบครัวพวกเราโดนบีบจนจะตายแล้ว! เอาเงินมาคุณมีชีวิตอยู่ใช้ไหมล่ะ?

มือถือฉันมีแต่คนด่ามาไม่หยุดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วยังขู่ว่าจะฆ่าฉันด้วย บ้านก็โดนคนสาดขี้กับเลือดหมา ไม่มีสักนาทีเลยที่ฉันไม่กังวลใจ!

ก่อนหน้านี้คุณพูดจาดูดี รูปข้อมูลของพวกเราทุกคนรู้หมดแล้ว จะเดินไปไหนได้? เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนจำเราได้! เดินไปที่ไหนก็โดนด่าลับหลัง! แม้แต่ญาติก็ตัดความสัมพันธ์กับพวกเราทีละคนสองคนเลย!

ตอนแรกฉันไม่ให้คุณทำแบบนี้ คุณก็ไม่ฟัง ตอนนี้เป็นไง พอใจแล้วสินะ! ตัวคุณเองโดนสาดสีก็ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันที่โดนลากมาพัวพันด้วยก็ต้องผิดไปกับคุณด้วย ชื่อเสียงลูกผู้หญิงโดนคุณทำลายหมดแล้ว!”

หลี่เฉียวหงพูดไปก็โยนของในมือทิ้ง นั่งลงไปที่พื้น “นี่ฉันทำกรรมอะไรมา ถึงต้องได้รับโทษแบบนี้! พวกเขาจะกดดันฉันจนจะตายแล้ว!”

“แม่…” เด็กหญิงยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่หน้าแม่ตัวเอง

หลี่เฉียวหงกอดลูกสาวตัวเองแล้วเริ่มร้องไห้โฮ “ลูกแม่…ลูกสาวที่น่าสงสารของฉัน…ลูกไปทำกรรมอะไรไว้…ถึงได้มีพ่อแบบนี้…”