บทที่ 321 มองพอแล้วหรือยัง / บทที่ 322 ผมชื่อเนี่ยอู๋หมิง

บทที่ 321 มองพอแล้วหรือยัง / บทที่ 322 ผมชื่อเนี่ยอู๋หมิง โดย Ink Stone_Romance บทที่ 321 มองพอแล้วหรือยัง

หลายวันต่อมา

ประกาศผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เยี่ยหวันหวั่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยนิเทศเมืองหลวงได้ ในขณะเดียวกัน งานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่เธอก็มาถึง

ก่อนเลิกงาน เยี่ยหวันหวั่นส่งข้อความไปหาซือเยี่ยหาน ‘ที่รัก คืนนี้มีงานเลี้ยงวันเกิดคุณปู่ฉัน ฉันต้องไปอวยพร ไม่ต้องรอกินข้าวพร้อมฉันนะ จุ๊บๆ!’

หลายวันนี้เธอช่วยเตรียมการออดิชั่นเรื่อง ‘มังกรผงาด 2’ ให้ลั่วเฉิน ยุ่งจนไม่มีเวลาทำอย่างอื่น แม้แต่ของขวัญวันเกิดก็ยังไม่ทันได้เลือก ทำได้แค่กลับห้องรีบแต่งหน้าใหม่ เปลี่ยนเป็นชุดออกงาน แล้วตรงดิ่งไปตลาดของโบราณ

เงินโบนัสเธอไม่พอ ซื้อของขวัญราคาแพงมากไม่ได้ ดังนั้นเลยต้องใช้ความตั้งใจแทน

ถนนของโบราณ ร้านค้าน้อยใหญ่ตั้งเรียงราย สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของยุคสมัยโบราณ ราวกับทำให้คนรู้สึกว่าอยู่อีกยุคหนึ่ง

เยี่ยหวันหวั่นกวาดตามองไปรอบๆ คิ้วได้รูปขมวดเล็กน้อย สายตามองไปยังที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

เห็นชายหนุ่มอายุน้อยแต่งตัวไม่เรียบร้อยคนหนึ่ง สวมชุดยีนส์เก่าซอมซ่อ นั่งยองๆ อยู่ข้างแผงขายของในตลาดของโบราณ คอยมองมาทางเยี่ยหวันหวั่นอย่างพิจารณา มองมาไม่หยุด ไม่มีทีท่าจะหลบสายตาเลย

เพื่อเป็นการประหยัดเวลา เยี่ยหวันหวั่นใส่ชุดราตรีเดินเข้าไปเลย ระหว่างทางมีสายตามองมาไม่น้อย แต่ว่าสายตาของหนุ่มคนนี้ไม่ค่อยเหมือนคนอื่น

ไม่ใช่สายตาของชายหนุ่มที่มองเพศตรงข้ามอย่างคนที่เหลือ แต่เป็น…สายตาที่พิจารณาและสำรวจ…เหมือนกับว่ารู้จักเธอมาก่อน…

ชายหนุ่มทำท่าทางเกียจคร้าน ขณะที่สบตากับเยี่ยหวันหวั่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เยี่ยหวันหวั่นเดินไปข้างหน้า พินิจมองชายหนุ่มอยู่สักพัก จึงจะกอดอกแล้วถามหยั่งเชิง “มองพอแล้วหรือยัง”

ชายหนุ่มหัวเราะทันใด “ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณหน่อยๆ เหมือนจะเคยเจอที่ไหน”

ได้ยินคำพูดนี้ของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นหลุดขำออกมาทันที มุกนี้เชยไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง

“คุณผู้หญิง ทั้งวันยังขายไม่ได้เลย ค้าขายลำบาก ช่วยอุดหนุนหน่อยสิ!” ชายหนุ่มมองไปยังสินค้าบนแผงตัวเองก่อนเริ่มขายของ

หลังจากแน่ใจว่าตัวเองไม่รู้จักคนคนนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป หันหลังจะเดินกลับ

“เฮ้ อย่าเพิ่งไปสิ ของที่ผมขายนี่ไม่ธรรมดานะ ไม่ซื้อก็มาดูก่อนได้!” เห็นเยี่ยหวันหวั่นจะไปแล้ว ชายหนุ่มเลยรีบตะโกนเสียงดัง

เยี่ยหวันหวั่นหันหน้าไป มองดูแผงของชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง

เพียงแวบเดียว เยี่ยหวันหวั่นก็หยุดตัวค้าง

สินค้าบนแผงรูปร่างแต่ละอันประหลาด ไม่เหมือนพวกเครื่องประดับชิ้นเล็กและเครื่องลายครามโบราณ แต่เหมือนงานศิลปะที่สร้างมาจากวัสดุแข็งบางชนิดมากกว่า

“นี่อะไร?” เยี่ยหวันหวั่นถูกชิ้นงานแกะสลักสวยประณีตชิ้นหนึ่งดึงดูด เธอชี้ไปที่กล่องสีขาวกล่องหนึ่งในนั้นพลางถาม

เห็นเยี่ยหวันหวั่นมองสินค้าบนแผงตัวเอง แววตาเกียจคร้านของชายหนุ่มหายไป ตื่นตัวถึงขีดสุดทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “คุณผู้หญิง ถือว่ามีสายตาเฉียบแหลม ผมมองคุณก็รู้แล้วว่าคุณไม่ธรรมดา ดูของเป็นจริงด้วย!”

ชายหนุ่มกระแอม พูดอย่างลึกลับว่า “นี่เป็นหมาป่าหิมะที่ผมล่าได้ตอนไปที่ราบน้ำแข็งทางเหนือคนเดียวเมื่อหลายปีก่อน ใช้กระดูกขาทำเป็นกล่องสวยงาม มีเสน่ห์มาก เหมาะกับคุณจริงๆ วางไว้ที่บ้านขับไล่วิญญาณชั่วร้ายได้ด้วยนะ”

เยี่ยหวันหวั่นนิ่งอึ้ง

ไปที่ราบน้ำแข็งทางเหนือคนเดียว ล่าหมาป่าหิมะบนที่ราบน้ำแข็ง…เอากระดูกขาของมันมาทำเป็นกล่องกระดูก?!

การตลาดแบบนี้ไม่เหมือนใครเลย ทำไมนายไม่บอกว่าทำมาจากกะโหลกสิงโตที่ราบน้ำแข็งทางเหนือเลยล่ะ?

เยี่ยหวันหวั่นกลั้นยิ้มไว้ ชี้ของอีกชิ้นหนึ่งที่สะดุดตา ถามอีกว่า “แล้วอันนี้ล่ะ?”

“ตาคุณยิ่งถึงเข้าไปใหญ่ นี่หัวกะโหลกของสิงโตตัวผู้ในเทือกเขาแถบอเมริกาใต้ แล้วผมก็เป็นคนฆ่าด้วยมือเปล่า” สีหน้าชายหนุ่มภาคภูมิใจ

เยี่ยหวันหวั่นอับจนคำพูด

…………………………………………………

บทที่ 322 ผมชื่อเนี่ยอู๋หมิง

เห็นสีหน้าเยี่ยหวันหวั่นมีสายตาแปลกๆ หนุ่มน้อยรีบพูดขึ้นมา “คุณคิดว่าผมหลอกลวงคุณ?”

เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า โบกกระเป๋าสตางค์ในมือต่อหน้าชายหนุ่ม ยิ้มแล้วพูด “ปีนั้นฉันอยู่ในเทือกเขาในอเมริกาเหนือ หลังจากที่ฉันฆ่าหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่หลายพันกิโลกรัมด้วยมือเปล่า ถอนขนมันออกมาแล้ว เอามาทำกระเป๋าสตางค์”

“หา?” ชายหนุ่มอายุน้อยมองกระเป๋าหนังในมือเยี่ยหวันหวั่น อึ้งไปเล็กน้อย