บทที่ 335 พ่อแม่ฉันอยู่ไม่ชิน / บทที่ 336 หลานสาวคุณคนนี้เก่งกาจ

บทที่ 335 พ่อแม่ฉันอยู่ไม่ชิน / บทที่ 336 หลานสาวคุณคนนี้เก่งกาจ โดย Ink Stone_Romance บทที่ 335 พ่อแม่ฉันอยู่ไม่ชิน

ตอนนี้ แขกเหรื่อรอบๆ ต่างตกใจอีกครั้ง

เกรงว่าคำว่าหน้าด้านก็ยังไม่พอที่จะใช้บรรยายแม่ลูกคู่นี้…

“น้าหญิงอย่าเพิ่งโมโหเลยค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มมุมปากพลางกล่าว “อันที่จริง ตอนนี้ดูไปแล้วบ้านที่พ่อแม่ของหนูยกให้พวกคุณก็ไม่ได้ใหญ่โตจริงๆ ต่อให้พวกคุณย้ายออกไป สำหรับครอบครัวเราสี่คนแล้วก็ยังค่อนข้างเล็กอยู่มาก ถ้าเช่นนี้…หนูขอเป็นตัวแทนของพ่อกับแม่ ยกบ้านหลังนี้ให้พวกคุณเลย”

พูดจบ เยี่ยหวันหวั่นก็มองไปทางเยี่ยเส่าถิงและเหลียงหวั่นจวิน เอ่ยว่า “พ่อคะ แม่คะ…ครอบครัวน้าหญิงมีกันสามคน เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากผลักไสไล่ส่งพวกเขาจริงๆ กลัวว่าจะไม่มีที่ไป จะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน หาว่าพวกเราแล้งน้ำใจ…”

เยี่ยหวันหวั่นถือกุญแจพวงหนึ่งอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

“พ่อคะ แม่คะ…”

เยี่ยหวันหวั่นวางกุญแจลงเบาๆ ตรงหน้าของพวกเขา

กุญแจสีม่วงเข้ม ความยาวประมาณหนึ่งนิ้ว มีเครื่องหมาย ‘จินโตวปี้ไห่’ ด้วย

“บ้านที่จินโตวปี้ไห่?!”

ได้เห็นกุญแจพวงนั้น ฟางซิ่วหมิ่นและเหลียงซือหานพลันตกตะลึงทันตา

จินโตวปี้ไห่เป็นหนึ่งในเขตคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดของเมืองหลวง ปัจจุบันนี้ ต่อให้มีเงินก็ยากจะซื้อมาได้

“นี่…เป็นไปได้อย่างไร!”

ฟางซิ่วหมิ่นมีสีหน้าไม่อาจเชื่อได้ บ้านที่จินโตวไห่ของเยี่ยเส่าถิงไม่ได้เอาไปจำนองต่อศาลตั้งนานแล้วเหรอ?

ต่อให้จะซื้อคืนมา ก็เป็นราคาสูงเสียดฟ้าเลยทีเดียว เยี่ยหวันหวั่นมีดีอะไร?

เหลียงหวั่นจวินรับกุญแจมาอย่างงงๆ มองหน้าสบตากันกับสามี ยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก แม้แต่เยี่ยมู่ฝานนัยน์ตายังเปี่ยมไปด้วยแววตาของความประหลาดใจ

เยี่ยหวันหวั่นผมยาวปล่อยสยายทิ้งตัวอยู่ข้างหลัง กวาดสายตาไปทางครอบครัวของเหลียงซือหาน คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มเอ่ยขึ้นว่า “ดังนั้น บ้านหลังนั้นก็ให้น้าชายกับน้าหญิงเก็บไว้เองเถอะ พ่อกับแม่หนูคงไม่ชินที่จะอยู่ที่นั่น”

บอกเป็นนัยยะว่าบ้านหลังนั้นที่พวกเขาเห็นเป็นของรักของหวง ไม่คู่ควรที่พ่อกับแม่ของเธอจะมาอยู่ บ้านหลังนั้นก็แค่ของที่พวกเธอไม่เอาแล้วทิ้งให้พวกเขาก็เท่านั้น

ฟางซิ่วหมิ่นขบฟันด้วยความโมโห ทว่าก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ

และในเวลานี้เยี่ยเส่าถิงมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสับสน คนตรงหน้าคือลูกสาวที่เย่อหยิ่งโอหังในความทรงจำของเขาจริงงั้นหรือ…

ในสมองส่วนลึกของเยี่ยเส่าถิง เงาร่างของคนทั้งสองตั้งแต่ต้นจนสุดท้ายไม่อาจทับซ้อนกันได้เลย ถึงขั้นที่แตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน ไม่ว่าจะท่าทางนับจากวันนี้ หรือจะเป็นบุคลิกอุปนิสัย อีกทั้งพฤติกรรมการพูดจา

“เยี่ยหวันหวั่น ต่อให้เธอจะมีคฤหาสน์ของจินโตวปี้ไห่แล้วยังไง ใครๆ ก็รู้ว่าเธอได้บ้านหลังนั้นมายังไง! อายุน้อยแค่นี้ ไม่มีการไม่มีงาน ถูกโรงเรียนไล่ออกเรียนไม่จบมัธยมปลาย ต่อไปก็จะกลายเป็นเสนียดสังคม!” เหลียงซือหานลุกขึ้นยืน ชี้หน้าเยี่ยหวันหวั่นกล่าววาจาเย้ยหยัน

เธอรู้ข่าวนี้มานานแล้วว่าชิงเหอต้องการไล่เยี่ยหวันหวั่นออก ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าไปใช้ชีวิตเหลวแหลกอยู่ข้างนอกอย่างไรบ้าง

เยี่ยหวันหวั่นกลับไม่ชายตามองเหลียงซือหานเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกอยากจะสนทนาด้วย

“ซือหาน ลูกกำลังจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนิเทศน์เมืองหลวง จบไปก็จะได้เป็นเสาหลักของสังคม อย่าไปเถียงกับคนไม่มีหลักแหล่งเป็นกากเดนของสังคมพันธ์นั้นเลย!” ฟางซิ่วหมิ่นได้ยินเช่นนี้จึงเอ่ยกระทบด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“มหาวิทยาลัยนิเทศน์เมืองหลวง? ยอดพีระมิดของวงการสื่อ…เป็นติ่งสูงสุด…”

บรรดาแขกเหรื่อในงานมีสีหน้าแปลกใจ อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเหลียงซือหานอยู่หลายครา

“สอบเข้ามหาวิทยาลัยนิเทศน์เมืองหลวงได้ด้วยอายุเพียงเท่านี้ อนาคตไปไกลแน่นอน”

“ปรมาจารย์ด้านสื่อหลายคนอยากจะเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยนิเทศน์เมืองหลวงก็ยังทำไม่ได้!”

มหาวิทยาลัยนิเทศน์เมืองหลวงเป็นที่รู้จักในฐานะสถาบันการศึกษาที่คัดเลือกนักศึกษาเข้มงวดที่สุดในเมืองหลวง จำนวนนักศึกษาแต่ละรุ่นแม้จะมีไม่มาก แต่เมื่อจบออกมาล้วนเป็นสุดยอดของวงการสื่อทั้งนั้น

ได้ฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนแล้ว ฟางซิ่วหมิ่นพลันกวาดความหม่นหมองทิ้งไปได้ ใบหน้าเผยสีหน้าแห่งความภาคภูมิใจ สายตาที่กวาดมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นเหมือนกับว่าฉันอยู่เหนือกว่า

…………………………………