บทที่ 399 สิ้นหวัง / บทที่ 400 เสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน

บทที่ 399 สิ้นหวัง / บทที่ 400 เสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน Ink Stone_Romance บทที่ 399 สิ้นหวัง

หนึ่งในงานอดิเรกแห่งความวิปริตของยูจีนก็คือคว้านไส้พุงของยอดฝีมือที่เขาหมายตา จากนั้นนำร่างไปแช่ในน้ำยาสูตรพิเศษเพื่อทำเป็นตุ๊กตาหุ่น จัดโชว์ไว้ในบ้านเหมือนเป็นถ้วยรางวัล น่าสยดสยองชวนขนลุก

“เช่นนั้นก็ต้องดูว่านายจะมีความสามารถนี้ไหม?” หลิวอิ่งแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เข้าจู่โจมอีกครั้ง

ครั้งนี้ยูจีนมีการป้องกันตัวแล้วจึงไม่อาจเข้าประชิดตัวได้ง่ายอีก ในช่วงเวลานี้ต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีใครยอมใคร

แม้ว่าคนทั้งสองจะไม่มีใครเป็นรองใคร แต่สวี่อี้กลับไม่รู้สึกผ่อนคลายลงได้เลย ตรงกันข้ามสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ยูจีนผู้นี้เจ้าเล่ห์เกินไป เขาดูออกว่าหลิวอิ่งชำนาญเรื่องความว่องไว จึงตั้งใจดึงเกมต่อสู้เพื่อผลาญพลังของเขา

แน่นอนว่าหลิวอิ่งก็ดูออกเช่นกัน แต่เวลานี้เขาถอนตัวไม่ได้แล้ว เพียงเผลอสติไปแค่เล็กน้อยก็อาจจะถึงแก่ชีวิตได้ ซึ่งคนอื่นๆ ต่างก็โมโหทว่าก็ไม่กล้าทำอะไร เพราะเกรงจะกระทบต่อเขา

เพียงพริบตาเวลาก็ผ่านไปสิบห้านาทีแล้ว โจ๊กเกอร์ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยลายพรางกล่าวเร่งอย่างทำอะไรไม่ถูก “โธ่โว้ย! ช้าจริง…ยูจีน ถ้านายไม่ไหว! ก็ปล่อยให้ฉันทำเถอะ!”

“หุบปาก!”

ยูจีน ตวาดเสียงต่ำ มองหลิวอิ่งอีกครั้งด้วยสายตาที่จริงจังมากขึ้น

ไอ้หมอนี่ มีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ ถึงสามารถทำให้เขาเสียเวลานานขนาดนี้…

เวลาผ่านไปจากวินาทีเป็นนาที…

ดวงตาของยูจีนพลันสว่างขึ้นพร้อมเอ่ยว่า “ฮ่าๆ…หาเจอแล้ว…”

“แย่แล้ว!”

สวี่อี้กำลังจะเอ่ยเตือน แต่ก็สายไปเสียแล้ว ยูจีนเจอจุดอ่อนของหลิวอิ่งแล้วก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว นิ้วมืออันน่ากลัวกว่าอาวุธแหลมคมได้แทงเข้าไปยังท้องน้อยที่เป็นประตูเปิดกว้างของหลิวอิ่งดัง “ซวบ” ก่อนจะดึงออกมาอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากอวัยวะภายในเสียหาย หลิวอิ่งกระอักเลือดอย่างรุนแรง ใบหน้าพลันซีดขาว

นิ้วมือของยูจีนเปื้อนไปด้วยโลหิตแดงฉาน เลือดไหลหยดลงพื้นติ๋งๆ แลบลิ้นสีแดงเลือดหมูเลียลิ้มชิมรสเลือดสดของหลิวอิ่งทีละนิด ราวกับเป็นอาหารเลิศรส…

การโจมตีครั้งนี้หนักหน่วงเกินไป ร่างกายของหลิวอิ่งพลันซวนเซ

“หลิวอิ่ง!” สวี่อี้รีบเข้าไปประคองร่างเขาไว้

“หัวหน้า! ! !” คนอื่นๆ ต่างก็วิ่งกรู่เข้าไปล้อม

คนเหล่านี้วิปริตถึงขั้นไหนกัน ขนาดหลิวอิ่งยังพ่ายแพ้ให้กับพวกเขา

ได้เห็นบาดแผลอันน่าสยดสยองขั้นสุดบนร่างของหลิวอิ่ง ซ่งจิ้งเดือดดาลอย่างที่สุด ตะโกนลั่นแล้วก้าวออกมาจากทีม

“ไอ้วิปริต! ฉันจะสู้กับนายเอง–”

“ซ่งจิ้ง! กลับมา! นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!” หลิวอิ่งตวาดเสียงกร้าว

“หัวหน้า ยังไงก็ตายเหมือนกัน ผมจะแก้แค้นให้หัวหน้าเอง!”

พูดจบก็กดเสียงทุ้มต่ำพลางกล่าว “ต่อให้ผมตาย อย่างน้อยก็สามารถล้วงเบาะแสของเขาได้!”

หลิวอิ่งห้ามไว้ไม่ทัน ซ่งจิ้งพูดจบก็พุ่งตัวออกไป

เห็นว่าเหตุการณ์เปลี่ยนเป็นแบบนี้ สวี่อี้ได้แต่พูดปลอบใจตัวเอง “ในหมู่ของบอดี้การ์ด ซ่งจิ้งมีฝีมือดีที่สุด สติปัญญาก็สูงที่สุดด้วย ไม่แน่อาจจะล้วงจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้ามมาได้จริงๆ ก็ได้…”

ในหมู่ของคนพวกนี้ ยูจีนผู้นี้เป็นคนที่จัดการได้ยากที่สุด หากมีโอกาสจะสังหารเขาได้…

ซ่งจิ้งเดินตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล ได้เห็นชายหนุ่มหน้าซีดขาว ปากแดงเลือดหมูที่อยู่ตรงหน้าจึงเอ่ย “เชิญได้!”

“โอ๊ะโอ มีปลาซิวมาอีกตัวแล้ว แต่ดูเหมือนจะด้อยกว่าตัวเมื่อครู่นะ? แต่ว่าก็น่าสนใจดี…จะฝืนใจเล่นกับนายสักหน่อย…”

ยูจีนจ้องเขา กล้ามเนื้อกระตุกด้วยความตื่นเต้น แววตาแพรวพราวราวกับกำลังเพลิดเพลินอยู่ในงานเลี้ยง บิดคอดังกรอบ วินาทีถัดมาก็พุ่งตัวขึ้นไปดุจดั่งสายฟ้า…