บทที่ 425 ฉันเชื่อเขา / บทที่ 426 สมองมีปัญหา

บทที่ 425 ฉันเชื่อเขา / บทที่ 426 สมองมีปัญหา Ink Stone_Romance บทที่ 425 ฉันเชื่อเขา

“นอกคอก เธอเป็นใครกล้ามาขัดขวางการปฏิบัติตามกฎของตระกูล?!” ซือหมิงหลี่ตวาดด้วยความกราดเกรี้ยว

ได้ยินเสียง เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าตานิ่งเฉย เหล่หางตาเย็นชามองไปทางซือหมิงหลี่ พลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเสียดแทงกระดูก “ปู่สี่คะ ถ้าในสถานการณ์ปกติ คุณคือผู้ใหญ่ ฉันต้องให้ความเคารพคุณแน่นอน…แต่วันนี้กาละเทศะมันต่างกัน…แล้วคุณล่ะเป็นใคร ถึงได้กล้าดีมาดูถูกว่าที่นายหญิงของตระกูลซือแบบนี้?”

“เธอ…เธอ…เธอ!” ซือหมิงหลี่ชี้เยี่ยหวันหวั่น พลันไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

“คุณปู่สี่ คุณอาศัยความเป็นผู้อาวุโส ไม่เห็นนายหญิงของตระกูลซืออยู่ในสายตาเลย งั้นฉันจะคิดได้ไหมว่า คุณปู่สี่ก็ไม่ได้เห็นหัวหน้าของตระกูลซืออยู่ในสายตาเช่นกัน” เยี่ยหวันหวั่นกล่าวอย่างเยือกเย็น

“เหลวไหล!” ซือหมิงหลี่ตกใจ เยี่ยหวันหวั่นคนนี้พูดจาไม่กี่คำก็เอาความผิดมาใส่หัวเขาเสียแล้ว…

เวลานี้ ทุกสายตาของทุกคนในที่นี่ต่างจ้องมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นโดยสัญชาตญาณ

เห็นเยี่ยหวันหวั่นเบ่งอำนาจในเวลาแบบนี้ ผู้อาวุโสเครายาวซือหมิงหรงพลันขมวดคิ้วย่นอย่างไม่ค่อยพอใจ

ซือหมิงหลี่เก็บกลั้นอารมณ์ เอ่ยเสียงเย็น “ความหมายของฉันก็คือ ผู้อาวุโสทุกท่านกำลังจัดการเรื่องสำคัญ มีที่ไหนกันจะทนให้เธอที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งมาขัดจังหวะที่นี่!”

เยี่ยหวันหวั่นยังคงยืนอยู่ข้างสวี่อี้ไม่ไหวติง เอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พ่อบ้านสวี่ไม่ใช่หนอนบ่อนไส้ ฉันเชื่อว่าทุกคำที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง!”

ได้ยินแบบนี้ สวี่อี้มองค้างไปทางเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอึ้งงัน เขาไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าคนสุดท้ายคนเดียวที่ออกมาพูดแทนเขา จะเป็นเยี่ยหวันหวั่น…

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้นมาช่วยพูดแทนหนอนบ่อนไส้ ไม่เข้าใจเรื่องสำคัญไม่สำคัญเช่นนี้ สีหน้าของบรรดาผู้อาวุโสเหล่านี้ในเหตุการณ์ต่างดูไม่ดีสักเท่าไร

ฉินรั่วซียืนอยู่กลางหมู่ชน หยักมุมปากอย่างอธิบายไม่ถูกเผยออกมาเป็นรอยยิ้มเย็นชา

ผู้หญิงคนนี้โง่เขลาสิ้นดี กล้าเป็นปรปักษ์กับคนทั้งตระกูลซืออย่างเปิดเผย ต้องการปกป้องหนอนบ่อนไส้โทษหนัก เธอล่ะอยากจะเห็นละครสนุกฉากนี้เหลือเกิน สุดท้ายแล้วจะลงเอยอย่างไร

ท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟของซือหมิงหลี่พลันกลายเป็นการแสยะยิ้ม พลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนกับเยี่ยหวันหวั่น “เธอเชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง ดังนั้นสิ่งที่เขาพูดก็คือเรื่องจริงงั้นเหรอ? บัดนี้หลักฐานมีอยู่ชัดเจน เธอกลับช่วยพูดแทนหนอนบ่อนไส้ สรุปว่าเธอโง่เขลาไร้ความรู้จริงๆ หรือว่า…มีเจตนาอื่น!”

พูดมาถึงตรงนี้ ซือหมิงหลี่ก็เปลี่ยนหัวข้อกระทันหัน กล่าวต่อไปว่า “คุณหนูเยี่ยใจกล้าเกินคน ฉันนับถือจริงๆ เพียงแต่ฉันมีเรื่องหนึ่งไม่ค่อยเข้าใจ องค์กรอย่างพันธมิตรเลือดนี้ คนทั่วไปไม่มีทางรู้จัก แล้วกับการมีอยู่ที่สร้างความน่ากลัวยิ่งกว่าพันธมิตรเลือด

เธอเป็นคุณหนูล้ำค่าอยู่ในหอลึกส่วนตัว เหตุใดจึงรู้จักเรื่องเหล่านี้?

คิดถึงว่าเคยหลอกพันธมิตรเลือด เกรงว่าคงจะไม่ใช่เพียงคำว่ารู้ก็ทำได้ คงจะต้องค่อนข้างคุ้นเคยและเข้าใจองค์กรนั้น ถึงสามารถทำการปลอมตัวแอบอ้างได้ สิ่งที่ฉันพูดนั้นถูกต้องหรือไม่?”

ซือหมิงหลี่พูดพลางชำเลืองสายตามองไปทางหลิวอิ่งและสิบเอ็ดพลาง

คนทั้งสองสบตากันและกัน ต่างก็ไม่ปริปากพูดว่าถูกหรือไม่ถูก ซึ่งถือว่ายอมรับแล้ว

“หลิวอิ่ง ฉันขอถามนาย ตอนแรกที่พวกนายปลอมตัวเป็นองค์กรไหน?” ซือหมิงหลี่ถาม

หลิวอิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตอบไป “กุหลาบแห่งความตาย…”

อะ…อะไรนะ? กุหลาบแห่งความตาย!

ได้ยินชื่อกุหลาบแห่งความตายชื่อนี้ เหล่าผู้อาวุโสต่างหน้าเปลี่ยนสี ไม่แปลกที่จะทำให้พันธมิตรเลือดตกใจถอยไปได้!

“พวกนายปลอมตัวกันอย่างไร?” ซือหมิงหลี่ถามอีก

สิบเอ็ดทำได้เพียงตอบตามความจริง “ตอนนั้น คุณหนูหวันหวั่นเตรียมเสื้อผ้าและอุปกรณ์มาล่วงหน้า…อีกอย่าง คุณหนูหวันหวั่นก็เข้าใจสถานการณ์ของกุหลาบแห่งความตายมากจริงๆ…”

……………………………………………………………..

บทที่ 426 สมองมีปัญหา

ฟังมาถึงตรงนี้ ซือหมิงหลี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดังนั้น ฉันต้องถามแล้วว่า คุณหนูเยี่ย เธอรู้ข้อมูลที่แม้แต่เครือข่ายข่าวกรองของตระกูลซือยังสืบหาไม่ได้ได้อย่างไร แล้วรู้ความเป็นไปของเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อย่างไร ถึงได้เตรียมการไว้เพียบพร้อมแม้แต่ชุดปลอมตัว? หรือว่าเธอมีญาณรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าอย่างนั้นเหรอ?”