บทที่ 465 แย่งยังไงก็คายออกมายังงั้น / บทที่ 466 นี่ผลไม้แช่อิ่มของเขาไม่ใช่เหรอ

บทที่ 465 แย่งยังไงก็คายออกมายังงั้น / บทที่ 466 นี่ผลไม้แช่อิ่มของเขาไม่ใช่เหรอ Ink Stone_Romance บทที่ 465 แย่งยังไงก็คายออกมายังงั้น

ครั้งนี้เป็นการทดสอบหน้ากล้องแบบเปิด ต่อให้อู๋เจิ้งเฟยไปหานักลงทุนก็ไม่มีประโยชน์ ทีมผู้กำกับก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเสี่ยงต่อความคิดเห็นของมวลชนเปลี่ยนตัวกลางคันแบบนี้

“นายบอกว่าเปลี่ยนตัวแล้ว เปลี่ยนเป็นใคร?” เยี่ยหวันหวั่นอดกลั้นความสงสัยในใจไว้ เอ่ยถามเสียงเรียบ

ผู้ช่วยแววตาวาบไหว ไม่กล้าบอก ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้อย่างอ่อนแรง “นี่…นี่คือแฟกซ์ที่ทางทีมผู้กำกับส่งมาให้เมื่อกี้ พี่เยี่ยอ่านเองเถอะ รายชื่อของนักแสดงหลักหลายคนจะประกาศบ่ายนี้แล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นรับเอกสารแฟกซ์มา กวาดสายตามองดู วินาทีถัดมาก็เห็นว่าด้านหลังชื่อนักแสดงชายบทพระรองหลินลั่วเฉินมีชื่อของกงซวี่!

“กงซวี่?” หลังจากเห็นชื่อนั้นแล้ว เยี่ยหวันหวั่นยิ่งขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

เธอว่าแล้ว…ใครกันจะมีความสามารถขนาดนั้น เธอมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังทำให้ทีมผู้กำกับเปลี่ยนตัวนักแสดงได้

กงซวี่ทายาทเศรษฐีรุ่นสองคนนั้น แม้ว่าชื่อเสียงในวงการจะแย่มาก แต่เบื้องหลังไม่ธรรมดา ป้าของเขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัท SA เอ็นเตอร์เทนเมนต์ บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งวงการของประเทศ M ไม่ใช่คนที่ทายาทเศรษฐีทั่วไปจะเทียบได้ ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำตัวแบบนั้นแต่ยังดังได้เหมือนเดิม

เธอเตรียมวางแผนมาตั้งนาน เสียกำลังสมองไปก็มาก สุดท้ายมาเจอการพลิกผันใหญ่ขนาดนี้!

เยี่ยหวันหวั่นหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาคล้ายมีประกายบางอย่างวาบผ่าน เธอนวดขมับ กำลังจะเอ่ย เวลานี้เองที่หน้าประตูมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

โจวเหวินปินสวมชุดสูทโอต์ กูตูร์สีเทา ยืนสีหน้าสบายใจอยู่หน้าประตู ส่ายหน้าพลางมองทางเยี่ยหวันหวั่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนเสียใจ “โถๆ เด็กน้อยก็ยังอ่อนประสบการณ์เกิน ในฐานะคนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน แล้วก็เป็นคนบริษัทเดียวกัน ฉันไม่เตือนผู้จัดการเยี่ยสักประโยคคงไม่ได้จริงๆ ‘มังกรผงาด2’ โปรดักชันใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่มีแค่เทคนิคการแสดงแล้วจะมีคุณสมบัติร่วมงานได้…”

เยี่ยหวันหวั่นมองโจวเหวินปินที่คุยโวโอ้อวดด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไร

โจวเหวินปินมองท่าทางพ่ายแพ้ของเยี่ยหวันหวั่นอย่างได้ใจ แล้วหันไปพูดกับลั่วเฉิน “เสี่ยวเฉิน ฉันสอนนายแต่แรกแล้ว ในวงการบันเทิงนี้นะ แม้ว่าอาชีพของนายคือนักแสดง แต่ของพวกเทคนิคการแสดง ความจริงมันไร้ประโยชน์ที่สุด!”

โจวเหวินปินพูดพลางค่อยๆ ขยับเท้าไปตรงหน้าลั่วเฉิน ยื่นมือจับหัวไหล่ของเขา “เสี่ยวเฉิน ถ้าตอนนี้นายนึกเสียใจ…”

ก่อนที่นิ้วมือของโจวเหวินปินจะสัมผัสโดนลั่วเฉิน มีข้อมือขาวข้างหนึ่งล็อกเขาไว้แน่น

โจวเหวินปินหัวเราะอย่างไม่แยแส เก็บมือที่พยายามจะสัมผัสลั่วเฉินกลับมา ดวงตาขุ่นมัวมองพิจารณาเรือนร่างของชายหนุ่มอย่างเหิมเกริม เอ่ยเสียงเย็นว่า “ถ้าตอนนี้นายสำนึกเสียใจก็ยังทันอยู่…

ฉันโจวเหวินปินตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่ชอบของมือสองของคนอื่น ถ้านายอยากกลับมา คงต้องทำให้ฉันเห็นความจริงใจของนายแล้ว ฮ่าๆๆ…”

พูดจบก็หัวเราะพลางก้าวเท้าเดินจากไปอย่างมีชัย

หลังจากโจวเหวินปินจากไป บรรยากาศพลันเงียบจนวังเวง

ผ่านไปนาน ลั่วเฉินพยายามเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา เอ่ยว่า “พี่เยี่ย…ผมไม่เป็นไร…พี่ช่วยผมมามากพอแล้ว…เพราะผม…เพราะผมไม่มีประโยชน์เอง…”

หากตอนแรกคนที่พี่เยี่ยเลือกเป็นคนอื่น ไหนเลยจะต้องเปลืองความคิดขนาดนี้ จะโดนโจวเหวินปินพุ่งเป้าเล่นงานได้อย่างไร…

‘พี่เยี่ย พี่เลือก…คนอื่นเถอะ…’

ลั่วเฉินกำลังจะพูดประโยคนี้ มุมปากเยี่ยหวันหวั่นกลับโค้งยิ้มเย็นเยือกขึ้นมา กดไหล่ของเขาลงไป ให้นั่งลงบนโซฟา เอ่ยเน้นทีละคำว่า “นั่งลงดีๆ!”

“พี่เยี่ย?” ลั่วเฉินมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้างุนงง

เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้นยืน กล่าวกลั้วหัวเราะเบาๆ “เหอะ ในเมื่อพวกเขาไม่ทำตามกติกา งั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันใช้วิธีการพิเศษแล้วกัน!”

โจวเหวินปิน เขาแย่งบทไปอย่างไร เธอก็จะทำให้เขาคายออกมาอย่างนั้น!

พูดแล้วเยี่ยหวันหวั่นก็มองผู้ช่วยก่อนถาม “ตอนนี้กงซวี่อยู่ไหน?”

ผู้ช่วยตอบไปอย่างซื่อๆ “อยู่ที่บริษัท เมื่อกี้ยังเห็นเขาอยู่ในห้องแต่งหน้าบนตึก…”

เมื่อได้คำตอบแล้ว เยี่ยหวันหวั่นจัดการเสื้อผ้า เดินออกไปจากออฟฟิศอย่างฉับไว

“พี่เยี่ย!” ลั่วเฉินพึมพำพลางมองแผ่นหลังของเยี่ยหวันหวั่นจากไป ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แววตาเปี่ยมไปด้วยความกังวล

………………………………………………………..

บทที่ 466 นี่ผลไม้แช่อิ่มของเขาไม่ใช่เหรอ