บทที่ 487 จะรับไว้พิจารณา / บทที่ 488 อาการป่วย

บทที่ 487 จะรับไว้พิจารณา / บทที่ 488 อาการป่วย Ink Stone_Romance บทที่ 487 จะรับไว้พิจารณา

ไม่รู้เป็นเพราะได้ยินน้ำเสียง ‘แน่ใจว่าต้องตาย’ ของซือเยี่ยหานหรือเปล่า เยี่ยหวันหวั่นคิ้วขมวด

เธอรู้ว่าซือเยี่ยหานไม่ได้คิดอยากมีลูก ถึงอย่างไรในชาติอดีตเธอกับซือเยี่ยหานแต่งงานกันมาหลายปีขนาดนั้นก็ยังไม่มีลูก

เป็นเพราะตัวเองอายุไม่ยืน ก็เลยไม่อยากมีใช่ไหม?

ชาตินี้ พวกเขาแม้แต่แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง

ด้วยภูมิหลังตัวตนในตอนนี้ของเธอ มาเป็นแฟนสาวของซือเยี่ยหานก็ทำให้เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลซือไม่พอใจมากแล้ว หากว่ามาเป็นนายหญิงของตระกูลจริงๆ คงได้กลายเป็นเป้าให้โจมตีได้อย่างไม่ต้องสงสัย…

ชาติก่อน หากไม่ใช่เพราะเรื่องที่เธอหนีตามกู้เยว่เจ๋อกระตุ้น ซือเยี่ยหานบางทีคงไม่แต่งงานกับเธอเร็วขนาดนั้นล่ะมั้ง?

ฝืนบังคับเธอแต่งงานก่อนเวลาอันเหมาะสม นำมาซึ่งการต่อต้านจากคนทั้งตระกูล…

จำได้ว่าชาติก่อนตอนพวกเขาหย่ากัน ร่างกายของซือเยี่ยหานใกล้มอดดับแล้ว ความขัดแย้งในครอบครัวกลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขได้ แต่ละอำนาจฝักฝ่ายแก่งแย่งช่วงชิง ภายในตระกูลซือเกิดความอลหม่านวุ่นวาย ยังถูกโจมตีโดยกองกำลังที่ไม่รู้จักภายนอกด้วย…

ชาตินี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เธอจึงไม่คาดหวังให้ช่วงเวลานี้เดินทับซ้ำรอยเดิมของรถคว่ำ[1] ปล่อยให้สิ่งต่างๆ พัฒนาไปถึงขั้นนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องลูกเลย

ไม่ว่าจะด้วยสุขภาพของซือเยี่ยหานตอนนี้ หรือตัวเธอเอง ล้วนไม่สามารถแบกรับการมาถึงของชีวิตน้อยๆ คนหนึ่งได้

เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันเองก็ไม่อยาก…”

แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาข้างกาย ใบหน้าของซือเยี่ยหานคล้ายกับแช่อยู่ในชั้นน้ำค้างแข็ง

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยพึมพำ “ด้วยสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ ไม่เหมาะจะมีลูกอยู่แล้ว นี่เป็นการไม่รับผิดชอบต่อชีวิตน้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น อาการของคุณก็เห็นๆ กันอยู่ หรือว่านอกจากจะให้ฉันเป็นแม่หม้ายแล้ว ยังอยากให้ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอีกเหรอ?”

พูดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อไปว่า “ถ้าเกิด…”

หลังจากพูดมาสองคำนี้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นเงียบไปนานไม่พูดต่อ

นัยน์ตาของซือเยี่ยหานที่เงียบสงัดดั่งสระน้ำลึกมีระลอกคลื่นจางๆ มองไปทางหญิงสาว เฝ้ารอคำพูดต่อไปของเธอเงียบๆ

ความจริงเยี่ยหวันหวั่นรู้สึกผิดอยู่บ้างที่พูดออกมาเมื่อครู่ พอถูกสายตาของชายหนุ่มจดจ้องอยู่ตลอด จึงทำได้เพียงกระแอมเสียง พูดสิ่งที่ยังพูดไม่จบต่อ “ถ้าเกิด…ถ้าเกิดคุณหายดีแล้ว อาจจะรับไว้พิจารณาก็ได้”

วินาทีที่คำพูดของหญิงสาวจบลง ราวกับแสงจันทร์เย็นสะท้อนสระน้ำในดวงตาของชายหนุ่มวาบไหวอย่างรุนแรง และแตกเป็นเสี่ยงๆ…

แววตานั้นมองจดจ้องเธอราวกับไม่อยากจะเชื่อ คล้ายกับต้องการมองลึกลงไปในจิตวิญญาณของเธอ…

เยี่ยหวันหวั่นหัวใจสั่นไหว เอามือปิดดวงตาคู่นั้นของซือเยี่ยหานที่ทำให้คนว้าวุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก กล่าวเร่งรัด “ดังนั้นน่ะ ไม่อนุญาตให้คุยกับฉันแล้ว รีบนอนเถอะ!”

ซือเยี่ยหานยกมือขึ้นมากุมมือเล็กของหญิงสาวที่ปิดตาของตนอยู่ ย้ายมาวางที่หัวใจของตน

การเต้นของหัวใจกลางฝ่ามือดูเหมือนจะ…เร็วมาก…

ผ่านไปพักหนี่ง ในช่วงค่ำคืนเงียบสงัด เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มพลันดังขึ้น “ได้”

ตอนที่ชายหนุ่มพูดหน้าอกยกกระเพื่อมสั่นไหวอยู่เล็กน้อย ฝ่ามือของเยี่ยหวันหวั่นวางอยู่ที่หน้าอกของชายหนุ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

เยี่ยหวันหวั่นเอียงศีรษะไปมองใบหน้าที่หลับใหลของชายคนนั้น ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

คุณจะเชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ นอนหลับไปแบบนี้จริงๆ เหรอ…

ตอนนี้ดีเหลือเกิน กลายเป็นเธอที่นอนไม่หลับแทน…

………………………………………………………..

บทที่ 488 อาการป่วย

เช้าวันถัดมา

ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเงาคนข้างกายแล้ว

ซือเยี่ยหานตื่นแล้วเหรอ?