บทที่ 503 พบผู้ชายหรือผู้หญิง / บทที่ 504 จับตอนแล้วโยนให้เป็ดกิน

บทที่ 503 พบผู้ชายหรือผู้หญิง

เยี่ยหวันหวั่นพิงเบาะหลังหลับตาลงพักสมอง หลิวอิ่งหน้าเคร่งขรึมนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คนที่กำลังขับรถก็คือซ่งจิ้งลูกน้องในทีมของหลิวอิ่ง

เบาะด้านหน้า ซ่งจิ้งแอบชำเลืองมองข้างหลังผ่านกระจกมองหลัง แล้วกระซิบเสียงเบากล่าวว่า “เฮ้ หัวหน้า คุณอย่าโมโหไปเลย BOSS ชอบเธอ พวกเราจะทำอะไรได้?”

“หุบปาก!” หลิวอิ่งเวลานี้อารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด

ตกต่ำถึงขนาดต้องมาคอยปกป้องรับส่งผู้หญิงคนนี้ สำหรับเขาแล้วช่างเป็นเรื่องน่าอัปยศจริงๆ

“อ้อ…” ซ่งจิ้งเงียบลงไปทันที

ขับรถไปได้สักพักหนึ่ง ซ่งจิ้งก็เอ่ยขึ้นเหมือนไม่อยากเหงา “ความจริงนะหัวหน้า แม้ว่าผมก็รู้สึกว่านางฟ้ารั่วซีมีคุณสมบัติเป็นนายหญิงของตระกูลของพวกเรามากที่สุด แต่ความจริงเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้แย่อย่างที่คุณจินตนาการไว้ขนาดนั้นไหม?

เรื่องหน้าตาขอไม่พูดถึงแล้วกัน ผู้หญิงไง จะออดอ้อนก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรให้พูดเหมือนกัน! อีกอย่าง ดูจากเรื่องที่เกิดขึ้นที่ประเทศ B ถึงจะเป็นวิธีการที่สายลับสอนเธอ แต่เธอแสดงได้เหมือนจริงขนาดนั้น ก็ถือว่ามีความสามารถนะ! ตอนนั้นขนาดพวกเรายังถูกเธอหลอกกันหมดเลย!”

ไม่ว่าจะอย่างไร โชคดีที่ครั้งนั้นได้เยี่ยหวันหวั่นยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตตนไว้ ซ่งจิ้งรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ

ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเธอส่งเสียงขึ้นกะทันหันบอกจุดอ่อนของยูจีนริปเปอร์ เขาคงตายแน่

หลิวอิ่งแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ไม่เก็บเสียงเลยสักนิด ตั้งใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยี่ยหวันหวั่นสามารถได้ยิน “เฮอะ แสดงเก่ง ก็ไปเป็นนักแสดงเลยเลยสิ”

ที่เบาะหลัง เยี่ยหวันหวั่นกำลังคิดเรื่องของเจียงเยียนหรานกับฉู่เฟิง ได้ยินคำเสียดสีของหลิวอิ่ง ก็ไม่ได้สนใจอะไร

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถได้จอดลงที่หน้าประตูสการ์เล็ตบาร์

เยี่ยหวันหวั่นรีบผลักประตูเปิดแล้วลงจากรถ เดินฉับไวตรงเข้าไปข้างในบาร์

“คุณหนูเยี่ยดึกขนาดนี้แล้วไปบาร์ทำไม? ไปเจอผู้ชายหรือผู้หญิง?” ซ่งจิ้งพึมพำพลางจอดรถเข้าที่ไปพลาง

หลิวอิ่งสองแขนกอดอก สีหน้าไม่อยากจะสนใจ

ข้างในบาร์ แสงไฟสลัวน่าหลงใหล เสียงเพลงดังกระหึ่ม

เยี่ยหวันหวั่นแหวกทางจากฝูงชนที่เบียดเสียด ไม่ง่ายเลยที่ในที่สุดก็หาเจียงเยียนหรานที่ฟุบอยู่กับโต๊ะตัวหนึ่งในนั้นจนพบ

“เยียนหราน!”

ในที่สุดก็หาตัวพบแล้ว เยี่ยหวันหวั่นพลันโล่งอก

เจียงเยียนหรานได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา มองคนที่มาอย่างงุนงง

แทบจะวินาทีที่ได้เห็นคนที่มา หญิงสาวขอบตาแดงก่ำ เอ่ยแย้มยิ้ม “หวันหวั่น เธอมาแล้ว…”

ได้เห็นท่าทางฝืนยิ้มเป็นแข็งแกร่ง เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วย่น เดินตรงเข้าไปหาหญิงสาว

เยี่ยหวันหวั่นไม่พูดอะไรทั้งนั้น สวมกอดเธอแล้วตบแผ่นหลังของเธอเบาๆ

เจียงเยียนหรานกับน้ำตาที่เก็บกลั้นพลันไหลรินลงมา ร่างกายสั่นเทาอยู่เล็กน้อย

เวลานี้ ซ่งจิ้งและหลิวอิ่งก็ตามมานั่งอยู่ที่โต๊ะห่างไปไม่ไกล

“ที่แท้ก็มาพบผู้หญิงนี่เอง…ถึงว่า…” ซ่งจิ้งพึมพำ

รอกระทั่งเจียงเยียนหรานอารมณ์ผ่อนคลายลงไปบ้างแล้ว เยี่ยหวันหวั่นจึงเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เจียงเยียนหรานกุมหน้าผากพลางตอบ “ก็อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ…”

เยี่ยหวันหวั่น “ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ญาติของฉู่เฟิงจริงเหรอ? แบบเป็นลูกพี่ลูกน้องทำนองนี้?”

เจียงเยียนหรานส่ายหน้า “ยืนยันมาแล้ว ไม่ใช่…”

“มีรูปของผู้หญิงคนนั้นไหม?” เยี่ยหวันหวั่นถามหยั่งเชิง

เจียงเยียนหรานหยิบโทรศัพท์ให้ “วันนั้นตอนที่เห็นพวกเขา ฉันแอบถ่ายมาได้รูปหนึ่ง…”

พูดจบก็ไถหน้าจอโทรศัพท์ กดเลือกภาพหนึ่งในอัลบั้มรูป

เยี่ยหวันหวั่นรีบรับโทรศัพท์ของเจียงเยียนหรานมาดู เห็นเพียงภาพพื้นหลังในรูปคือห้างสรรพสินค้า

วัยรุ่นสาวคนหนึ่งกำลังช้อปปิ้ง ส่วนฉู่เฟิงหอบหิ้วถุงเล็กถุงใหญ่ตามอยู่ข้างหลัง…

………………………………………………………..