บทที่ 507 ไม่สนใจจริงเหรอ / บทที่ 508 พลังการต่อสู้ตื่นขึ้นแล้ว!

บทที่ 507 ไม่สนใจจริงเหรอ

ช่วงแรกเยี่ยหวันหวั่นยังพอรับมือไหว แต่ไม่นานก็ตกเป็นเบี้ยล่าง

เฉินซื่อเจี๋ยกับลูกน้องกลุ่มหนึ่งยืนหัวเราะมองเธอพยายามขัดขืนอย่างเห็นเป็นเรื่องขบขันอยู่ห่างไปไม่ไกล

เมื่อเวลาผ่านไปพักหนึ่ง เฉินซื่อเจี๋ยก็หมดความอดทน ดวงตาโหดเหี้ยมขึ้นมาทีละน้อย “เฮอะๆ นิสัยร้ายไม่เบา ไม่ยอมไปกับฉันใช่ไหม? ไม่ไปก็ไม่ไป! ฉันจะจัดการเธอมันตรงนี้แหละ!”

เวลาที่เฉินซื่อเจี๋ยสนุกขึ้นมาจะไร้ซึ่งความเกรงกลัว ทำเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะมาไม่น้อย แม้กระทั่งจัดปาร์ตี้รวมตัว ทำเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงต่อหน้าทุกคนก็เคย เขาทำได้จริงๆ และเห็นเป็นเรื่องบันเทิงอีกด้วย

เฉินซื่อเจี๋ยพูดจบ ลูกน้องรอบข้างก็ร้องเชียร์กันเหมือนผีสางหมาป่าโหยหวน

คนอื่นๆ ในร้านส่วนมากก็ตะโกนเชียร์ด้วยเห็นเป็นเรื่องสนุก สายตาของคนเหล่านั้นแต่ละคู่มีแต่ความชั่วช้า ใบหน้าเมามายเต็มไปด้วยความกระหายอยาก แทบอดใจรองานเลี้ยงครั้งนี้ไม่ไหว

บางคนทนดูไม่ได้ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก จะกี่คนกี่คนล้วนหลบไปอยู่ห่างๆ

ฝูงสุนัขรับใช้แต่ละคนของเฉินซื่อเจี๋ยล้วนเป็นยอดฝีมือที่ถูกเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ใครจะกล้าเข้าไปขวางหาเรื่องใส่ตัว?

เฉินซื่อเจี๋ยยกแก้วสุราอย่างสง่างามโดยมีลูกน้องข้างกายช่วยรินเติมให้ แสยะยิ้มมองไปทางด้านหน้า “จับเธอไว้!”

ฉับพลันนั้นบอดี้การ์ดที่เหลืออยู่อีกไม่กี่คนกระโจนเข้าหาเธอราวกับเสือตะครุบเหยื่อ…

เจียงเยียนหรานที่เมามายไม่ได้สติถูกชายร่างกำยำสองคนผลักออกไปไว้ด้านข้าง ส่วนคนที่เหลือจับเยี่ยหวันหวั่นไว้

เยี่ยหวันหวั่นขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว กำลังจับจ้องคนกลุ่มนั้น แววตาเย็นชาขึ้นทีละนิดๆ

ความเย็นเยียบอันน่าหวาดกลัวในดวงตาของหญิงสาวทำให้เฉินซื่อเจี๋ยสั่นเทาอย่างประหลาด ทว่าเขาก็ถูกความปรารถนาครอบงำอย่างรวดเร็ว แย้มยิ้มร้ายกาจเดินเข้าไปใกล้เธอพลางสั่งลูกน้องว่า “กรอกเหล้าซะ! ผู้หญิงประเภทนี้ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว! ภายนอกดูใสซื่อ! เหล้าลงท้องเท่านั้นแหละก็เผยธาตุแท้! ร่านกว่าใครๆ ซะอีก!”

“ครับ!” นายหัวทองรีบอาสาวิ่งเข้าไปพร้อมขวดวอดก้า และเริ่มกรอกปากเยี่ยหวันหวั่นทันที

“อึกๆ…” เหล้าดีกรีแรงถูกกรอกเข้าปากเธออย่างรวดเร็ว ลำคอของเยี่ยหวันหวั่นร้อนราวถูกเผา

“ฮ่าๆๆๆ…กินเข้าไปเยอะๆ หน่อย…”

เฉินซื่อเจี๋ยให้ลูกน้องมอมเหล้าเยี่ยหวันหวั่นไม่หยุด ไม่ทันไรก็เห็นถึงก้นขวดวอดก้า

เฉินซื่อเจี๋ยยืนมองอย่างอารมณ์ดีอยู่นาน ในที่สุดก็มีเสียง ‘แกรก’ ดังขึ้น เฉินซื่อเจี๋ยวางแก้วเหล้าในมือลง เดินเข้าหาเยี่ยหวันหวั่นทีละก้าว เตรียมจะสำราญกับงานเลี้ยงคืนนี้…

ห่างออกไปไม่ไกล ซ่งจิ้งที่เห็นภาพฉากนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป “หัวหน้า จะไม่สนใจจริงเหรอ?”

จากนั้น หลิวอิ่งกลับยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะลงมือ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้จะไม่สนใจจริงๆ

แต่ผู้หญิงคนนี้สมควรได้รับบทเรียนสักหน่อย

เห็นว่าหญิงสาวต้องรับมือกับคนจำนวนมากขนาดนั้นตามลำพัง และหลิวอิ่งยังไม่สั่งให้ลงมือเสียที ซ่งจิ้งก็เริ่มร้อนใจแล้ว

เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่…

ไม่ว่าอย่างไรเยี่ยหวันหวั่นก็เป็นผู้หญิงของเจ้านาย พวกเขารับคำสั่งให้ออกมาคุ้มครอง จะละเลยหน้าที่ได้อย่างไร?

ถ้าถึงเวลาจริงๆ เขาจำต้องเข้าไปเองแล้ว…

หลังจากรับเหล้าอย่างแรงขวดหนึ่งเข้าไป ทั้งตัวของเยี่ยหวันหวั่นก็เหมือนมีไฟลูกหนึ่งกำลังลุกโหม ร่างกายร้อนผ่าว แม้แต่วิญญาณยังเหมือนกำลังลุกไหม้ ทุกส่วนกลายเป็นเถ้าถ่าน…

เสียงเพลงดังกระหึ่มรอบด้าน เสียงหัวเราะสนุกสนานของผู้คน ใบหน้าหื่นกระหายของเฉินซื่อเจี๋ยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อ่านนิยาย

โลกตรงหน้ากำลังหมุนกลับตาลปัตร…

ศีรษะของเยี่ยหวันหวั่นคล้ายกับกำลังจะระเบิด เธอนอนกองอยู่ที่พื้น คู้ตัวเพราะความเจ็บปวด…

………………………………………………………………

บทที่ 508 พลังการต่อสู้ตื่นขึ้นแล้ว!

เหมือนว่าสุราแรงจะออกฤทธิ์แล้ว เยี่ยหวันหวั่นนอนกองอยู่บนพื้นด้วยความมึนเมา อาการขัดขืนค่อยๆ หยุดลง…

“ฮึๆ ของดีจริงๆ…”

เสื้อผ้าของหญิงสาวเปื้อนสุราสีทองใส เป็นประกายราวหยกขาว ชักจูงให้ผู้คนหลงใหล ท่าทางที่ขดตัวด้วยความเจ็บปวดนั้นยิ่งกระตุ้นความปรารถนาที่จะข่มเหงยิ่งขึ้น

“สวย…สวยเกินไปแล้ว…” เฉินซื่อเจี๋ยเอื้อมมือออกไปอย่างตื่นเต้น…