ตอนที่ 265
บทที่ 637 ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเอง / บทที่ 638 ทำท่าทางเหมือนเมีย
October 22, 2026
บทที่ 637 ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเอง
วันรุ่งขึ้น กวงเย่ามีเดีย
ก่อนหน้านี้โจวเหวินปินเป็นคนดูแลกวงเย่าทั้งหมด รูปลักษณ์ของศิลปินใหม่ที่ผลักดันออกมาไม่แย่อะไร แต่ทีมสไตล์ลิสต์ต์อ่อนมาก ทำให้ศิลปินขาดเอกลักษณ์ของตัวเอง ดูไปแล้วเหมือนห่อบรรจุภัณฑ์ที่ออกมาจากสายการผลิตเดียวกัน
หลังจากเยี่ยหวันหวั่นเข้ารับตำแหน่ง ก็จัดการปรับทีมสไตล์ลิสต์ใหม่
เยี่ยมู่ฝานถือเอกสารข้อมูลส่วนตัวมาที่แผนกสไตล์ลิสต์ เห็นที่แผนกมีคนมารอสัมภาษณ์ไม่น้อยเลย
ผู้สัมภาษณ์ทุกคนมีประวัติดีมาก ถ้าไม่ใช่ลูกศิษย์คนสุดท้ายของสไตล์ลิสต์ ก็ต้องเคยเป็นสไตล์ลิสต์ให้กับศิลปินคนไหนมาก่อน
ส่วนเขาน่ะเหรอ ยังคงเป็นคุณชายตระกูลเยี่ยที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ สองปีที่จวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เขาก็ไม่มีตัวตน ผลงานทั้งหมดอยู่ภายใต้ชื่อเหอจวิ้นเฉิง…
เมื่อคืนเขาพยายามจะเขียนเรซูเม่ แต่กลับพบว่าเขียนอะไรไม่ออกเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว ไม่มีผลงานสักชิ้น เรซูเม่มีบางๆ แค่หนึ่งหน้ากระดาษเท่านั้น
ให้บอกว่าผลงานทั้งหมดของผู้อำนวยการสไตล์ลิสต์ของจวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์มาจากฝีมือเขา? จะมีใครเชื่อ…
พนักงานที่รับผิดชอบถือเอกสารปึกใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูห้องสัมภาษณ์ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เดี๋ยวนำเรซูเม่ไปด้วย แล้วเข้าไปสัมภาษณ์รอบแรก”
ผู้สัมภาษณ์แต่ละคนเดินเข้าไป ข้างในมีเสียงของคนที่รับผิดชอบดังมาอย่างต่อเนื่อง
“เรซูเม่แบบนี้ก็กล้าเอามาสัมภาษณ์ที่กวงเย่า? คิดว่าที่นี่เป็นที่กำจัดขยะเหรอไง”
“บอกไปแล้วว่าต้องการคนมีประสบการณ์สองปีขึ้นไปไม่ใช่เหรอ”
“ผลงานเยอะแล้วยังไง ไม่มีผลงานที่โดดเด่นเลยสักชิ้น! Pass คนต่อไป!”
………..
ด้านนอกประตู พอได้ยินเสียงเฉียบขาดเคร่งเครียดของคนที่รับผิดชอบ นิ้วเยี่ยมู่ฝานจิกเรซูเม่ตัวเองแน่น เรซูเม่ของเขา ขืนเอาออกมาก็สร้างความอับอายให้ตัวเองเปล่าๆ
“คนต่อไป!” ผู้รับผิดชอบเอ่ยเร่ง
เยี่ยมู่ฝานสูดหายใจลึก ผลักประตูเข้าไป
คนสัมภาษณ์มีทั้งหมดสามคน ตรงกลาง ผู้รับผิดชอบที่มีสีหน้าเคร่งเครียดกวาดสายตามองมู่เยี่ยฝานตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนแสง X-ray เมื่อเห็นเขาแต่งตัวเข้ากันดีก็ตาเป็นประกาย น่าเสียดายที่ทั้งหมดเป็นแบรนด์ระดับล่างราคาถูก
“เรซูเม่ล่ะ?” ผู้รับผิดชอบถาม
“ลืมเอามาครับ” สุดท้ายเยี่ยมู่ฝานก็ไม่ได้เอาเรซูเม่นั้นออกมา
“ลืมได้ด้วยเหรอ?” สีหน้าของผู้รับผิดชอบไม่สบอารมณ์ เห็นแก่รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีเลยให้โอกาสอีกครั้ง เขาจิบกาแฟแล้วถาม “คุณชื่ออะไร”
“เยี่ยมู่ฝาน”
“พรวด” ผู้รับผิดชอบได้ยินชื่อของชายหนุ่มก็พ่นน้ำออกมาทันที “แค่กๆๆๆ”
เยี่ยมู่ฝานเห็นแล้วขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีปฏิกิริยารุนแรงแบบนี้
เห็นแต่ท่าทีเคร่งขรึมของผู้รับผิดชอบเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันควัน จากนั้นรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ “โธ่ ที่แท้ก็อาจารย์เยี่ยนี่เอง ทำไมคุณถึงไม่รีบบอก ท่านผู้อำนวยการสั่งไว้แล้ว พอคุณมาให้ขึ้นไปห้องทำงานเขาได้เลย!”
เยี่ยมู่ฝานทำหน้างงงวย “ผู้อำนวยการให้ผมไปที่ห้องทำงานเขาได้เลย? ไม่ต้องสัมภาษณ์ก่อนเหรอครับ”
“ไม่ผิดๆ! อาจารย์เยี่ย คุณคือคนที่ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเอง จำเป็นต้องสัมภาษณ์ที่ไหนล่ะ!”
ผู้รับผิดชอบฝากงานสัมภาษณ์ที่เหลือให้เพื่อนร่วมงานคนอื่น จากนั้นระหว่างที่พูดก็พาเยี่ยมู่ฝานเดินออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง
อะไรนะ ผู้อำนวยการเชิญมาด้วยตัวเอง?
เยี่ยมู่ฝานไม่เข้าใจสถานการณ์เลย เดินตามผู้รับผิดชอบงานเข้าไปในห้องทำงานที่ใหญ่โตด้วยความมึนงง
“ผู้อำนวยการของพวกเราจะมาถึงอีกสักพัก อาจารย์เยี่ยคุณรอสักครู่นะครับ ผมจะให้คนมาเสิร์ฟชาให้ คุณต้องการอะไรอีกไหมครับ” คนที่รับผิดชอบพูดอย่างกระตือรือร้น
“ไม่มีครับ…” เยี่ยมู่ฝานตัดสินใจปรับเปลี่ยนท่าที อย่างไรเสียถ้าผิดคนก็ไม่ใช่ความผิดของเขา
“งั้นได้ครับ มีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดเลย!”