บทที่ 699 เจ็บมือ / บทที่ 700 เขาใจเย็นลงมากแล้วจริงๆ

บทที่ 699 เจ็บมือ

พอได้ฟังคำตอบหญิงสาว ลูกตาที่ลึกล้ำเหมือนหินออบซีเดียนของซือเยี่ยหานปรากฏคลื่นความร้อนเป็นชั้นๆ ในชั่วพริบตาก็ร้อนเร่าจนละลายคนได้

เยี่ยหวันหวั่นเห็นความต้องการที่พุ่งออกมาจากใต้ดวงตาเย็นชาของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน

เอ่อ…

แย่ละ…หนักกว่าเดิมอีก…

พริบตาที่จูบของซือเยี่ยหานประทับลงมา เยี่ยหวันหวั่นรีบซบศีรษะกับทรวงอกเขา กล่าวออดอ้อนว่า “เอ่อ ฉันยุ่งมาทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจัง…ฉันอยากกินบะหมี่…แต่เจ็บมือ…”

ซือเยี่ยหานมองเธอในระยะห่างที่ได้ยินลมหายใจของกันและกัน

ทำไมเขาจะไม่รู้ความคิดของเยี่ยหวันหวั่น…

ทุกครั้งก็ขวัญกล้าเทียมฟ้า ยั่วให้เขาโมโหขึ้นมา ยั่วเสร็จก็จากไป…

เขากัดริมฝีปากของหญิงสาวอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็เดินไปยังตู้เย็น

“ผ้ากันเปื้อนอยู่ข้างตู้เย็น ฉันจะเอาให้เอง!”

เยี่ยหวันหวั่นวิ่งตึงๆ เข้าไปอย่างรู้งาน หยิบผ้ากันเปื้อนลายคิตตี้สีชมพูที่ได้ฟรีจากซูเปอร์มาร์เก็ตออกมา

ซือเยี่ยหานมองผ้ากันเปื้อนแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบใจนัก แต่พอมองเยี่ยหวันหวั่นที่ถือผ้ากันเปื้อนอยู่มีสีหน้ารอคอย สุดท้ายก็กางแขนออก

“เอ๊ะ รอเดี๋ยว คุณลวกเส้นเป็นด้วยเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นพลันนึกได้

ซือเยี่ยหานทำสีหน้าเย็นชาสูงส่งพลางเหลือบมองเธอ

เยี่ยหวันหวั่นรีบขอโทษ “อื้อ เอาละๆ ฉันผิดเอง คุณจะลวกเส้นไม่เป็นได้ยังไง!”

ซือเยี่ยหานเพิ่งเข้าครัวไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเยี่ยหวันหวั่นก็ดังขึ้น

คนที่โทรมาคือสวี่อี้

เยี่ยหวันหวั่นรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล พ่อบ้านสวี่เหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งรับสาย ปลายสายก็มีเสียงที่กระวนกระวายดังมา “คุณหนูหวันหวั่น! ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ! ผมมาถึงด้านล่างคอนโดของคุณแล้ว! สืออีกับเฟิงเสวียนอี้อยู่ระหว่างทางมา! คุณต้องอดทนให้ได้นะครับ ใจเย็นๆ ก่อน อย่าใจร้อน!”

เยี่ยหวันหวั่นสับสน “หา? พูดอะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”

สวี่อี้งงงัน “เกิดอะไรขึ้น? นายท่านยังไปไม่ถึงเหรอครับ เหยียบรถออกไปสี่ร้อยชัดๆ ตอนนี้ต้องถึงแล้วแน่นอน…”

“เอ่อ…” เหยียบออกมาสี่ร้อย…

“คุณชายเห็นคลิปที่คุณได้รับบาดเจ็บเพราะกงซวี่ในงานแถลงข่าวเข้า ที่แย่ที่สุดคือตอนนั้นบนคลิปมีแต่ข้อความอะไรไม่รู้ บอกว่าคุณเหมาะกับกงซวี่ ผู้ชายสองคนจะเหมาะกันได้ยังไง ชาวเน็ตพวกนี้คิดอะไรอยู่…” สวี่อี้อธิบายสถานการณ์ในตอนนั้นด้วยความเร็วสูง น้ำเสียงตื่นตระหนก

“คือว่า พ่อบ้านสวี่คะ…”

“คุณหนูหวันหวั่น อีกเดี๋ยวถ้านายท่านเจอคุณ คุณจะต้องใจเย็นๆ ก่อนนะครับ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว!” สวี่อี้ย้ำซ้ำๆ

เยี่ยหวันหวั่นกระแอม ก่อนจะตัดบท “พ่อบ้านสวี่ ใจเย็นๆ ก่อน ให้ฉันพูดสักประโยคโอเคไหม?”

เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็จิ้มจอโทรศัพท์ เปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอล จากนั้นหันกล้องไปทางห้องครัว

วินาทีถัดมา สวี่อี้ก็เห็นว่าเจ้านายของตัวเองสวมผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนสีชมพูไว้บนเอว ม้วนแขนเสื้อของเชิ้ตขาวขึ้น ถือตะหลิวไว้ในมือ กำลังลวกเส้นบะหมี่อยู่ในห้องครัว…

“เอ่อ…”

สีหน้าของสวี่อี้บนโทรศัพท์กลายเป็นสับสนในพริบตา

เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้น ถือโทรศัพท์เดินไปด้านหน้าซือเยี่ยหาน “ที่รัก ดูนี่สิ!”

ซือเยี่ยหานได้ยิน สายตาก็มองมาทางเยี่ยหวันหวั่น เห็นหญิงสาวถือโทรศัพท์หันมาทางเขา ในช่องเล็กๆ บนจอโทรศัพท์เหมือนจะเป็นสวี่อี้

เยี่ยหวันหวั่นเดินมาถึงด้านหน้าซือเยี่ยหาน ใช้กล้องหน้าถ่ายตัวเองกับเขา “รีบจูบฉันเร็ว พ่อบ้านคุณจะคลั่งแล้ว!”

———————————————–

บทที่ 700 เขาใจเย็นลงมากแล้วจริงๆ