บทที่ 751 พวกคุณต้องทำตามฉัน / บทที่ 752 ไม่เคยนอนด้วยแม้แต่ครั้งเดีย

บทที่ 751 พวกคุณต้องทำตามฉัน

คำพูดของเยี่ยหวันหวั่นเหมือนกับก้อนหินทำให้เกิดระลอกคลื่น เซวียลี่ ทีมผู้เชี่ยวชาญ และโหวเม่าเฟิงเถ้าแก่ร้านฮุ่ยชุ่ยต่างเปลี่ยนสีหน้า

“เถ้าแก่โหวใจเย็นๆ ก่อนครับ เรื่องนี้อาจมีการเข้าใจผิด ทางผมจะต้องจัดการแน่นอน!”

เซวียลี่ทางหนึ่งปลอบโหวเม่าเฟิง ทางหนึ่งต่อว่าเยี่ยหวันหวั่นอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ “คุณหนูเยี่ย ผมรู้ว่าคุณมีอคติกับผู้อำนวยการฉิน แต่ว่าเรื่องส่วนตัวเป็นเรื่องส่วนตัว เรื่องส่วนรวมก็เป็นเรื่องส่วนรวม คุณไม่แยกแยะส่วนตัวส่วนรวม ทำอะไรตามใจชอบแบบนี้ แม้แต่ปรึกษายังไม่ปรึกษาเราเลย กลับตัดสินใจเอง ไม่มีเหตุผลเลยนะครับ!”

สืออีได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที กล่าวว่า “รองผู้อำนวยการเซวีย ตอนที่พวกคุณตกลงกันก็ไม่เห็นจะมาคุยกับคุณหนูหวันหวั่น คนที่ตัดสินใจเอง ไม่ใช่ทางคุณหรอกเหรอ?”

เซวียลี่สูดหายใจลึก “นาย…ดี ในเมื่อคุณต้องการปรึกษา อย่างนั้นตอนนี้เรามาคุยกันดีกว่า ก่อนหน้านี้ผมบอกเหตุผลชัดเจนแล้วว่าของล็อตนี้เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ผู้อำนวยการฉินใช้เวลาและความพยายามไปกับมันไม่น้อยเลย…”

เยี่ยหวันหวั่นใช้มือหนึ่งเท้าคาง ไม่ได้ตัดบทเขา ฟังเซวียลี่พูดความดีความชอบของฉินรั่วซีเป็นน้ำไหลไฟดับ

รอจนเขาพูดจบแล้วค่อยเอ่ยช้าๆ “พูดจบแล้ว? งั้นฉันขอพูดสักคำ คนที่รับผิดชอบในการซื้อขายครั้งนี้คือฉัน พวกคุณต้องทำตาม”

เซวียลี่ได้ยินแล้วเหมือนมีเลือดมาอุดที่ลำคอ “คุณ…”

อีกฝ่ายมีตำแหน่งสูงกว่า…

ยังต้องพูดเหตุผลอะไรกับเขาอีก?

เดิมทีสืออีเป็นห่วงว่าเยี่ยหวันหวั่นจะจัดการอย่างไร คิดไม่ถึงว่าเธอจะตรงไปตรงมาแบบนี้ จึงอดกระแอมพร้อมลูบจมูกไม่ได้

แบบนี้จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ?

เวลานั้นเอง สโลแกนที่นัดกันไว้แล้วก็ดังมาเหมือนกับเชียร์ลีดเดอร์ให้กำลังใจ “เถ้าแก่โหย่วหมิง สวยเหมือนนางฟ้า สวยๆๆ สวยที่สุดในโลก”

“พรูด…” เยี่ยหวันหวั่นสำลักชาออกมา

นี่คือที่พวกเขาบอกว่าไม่ต้องใช้วรยุทธ์ก็ระบายความโกรธให้เธอได้อย่างนั้นเหรอ?

เซวียลี่มองคนห้าคนที่ติดตามอยู่ด้านหลังเยี่ยหวันหวั่นมาตั้งแต่เมื่อครู่ แล้วตอนนี้ยังมาราดน้ำมันบนกองเพลิงอีก สีหน้ายิ่งไม่น่าดูกว่าเดิม

ขณะเห็นบรรยากาศยิ่งหนักอึ้งขึ้น ผู้เชี่ยวชาญสามคนรอบๆ ก็เกลี้ยกล่อม

“คุณหนูเยี่ยคิดดีๆ อีกรอบเถอะครับ!”

“ถึงแม้หน้าที่ครั้งนี้ไม่มีอะไรมาก แต่หยกงามในวันนี้หายากจริงๆ ทางฝ่ายอัญมณีรอของล็อตนี้มามากกว่าครึ่งปีแล้ว ถ้าพลาดโอกาสในครั้งนี้แล้วถูกคนอื่นชิงของไปได้ อย่างนั้นพวกเราก็เสียหายสาหัสแล้ว…”

…

เสียงตูมดังขึ้นมา โหวเม่าเฟิงที่ฟังอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดทุบโต๊ะอย่างแรง ระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้น

“มีแบบนี้ที่ไหนกัน! แม่หนู เธอปากดีนักนะ มีคนให้ราคาสูงกว่านี้ฉันยังไม่เอา ตั้งใจยกของรายการนี้ให้พวกเธอ แต่พวกเธอกล้าดี กลับไม่ต้องการของจากร้านฮุ่ยชุ่ยของฉัน? คุณเซวีย นี่เหรอความจริงใจของพวกคุณ?”

เซวียลี่มองเยี่ยหวันหวั่นอย่างโกรธแค้น รีบเอ่ยว่า “เข้าใจผิดครับ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด เถ้าแก่โหวฟังผมอธิบาย…”

โหวเม่าเฟิงปั้นหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อทีหนึ่ง “พอๆ ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ตอนแรกนอกจากคุณหนูฉินมาเอง ของล็อตนี้ผมก็ไม่คิดจะเอาให้ใคร ในเมื่อพวกคุณไม่เห็นค่า ผมก็ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่หน้าพวกคุณอีก! เชิญกลับไปเถอะ!”

พนักงานที่คอยบริการมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้ารังเกียจ กล่าวเสียงแหลมว่า “คุณหนูท่านนี้ เกรงว่าคุณจะไม่เข้าใจการทำธุรกิจ นึกว่าเมือง H มีแต่ร้านขายหยกดิบ หินธรรมดาวางเกลื่อนกลาดเต็มถนนเหรอ? ต่อให้พวกคุณรออีกสักหลายปีก็อาจไม่ได้วัตถุดิบที่เป็นหยกเจไดต์ระดับท็อป พวกคุณรู้ไหมว่าของล็อตนี้มีคนรออยู่กี่คน?”

—————————————————-