ตอนที่ 331
บทที่ 769 อาหารหมาเย็นๆ ปาแสกหน้า / บทที่ 770 โอกาสทอง
October 22, 2026
บทที่ 769 อาหารหมาเย็นๆ ปาแสกหน้า
แบบนี้ต่อไปเธอจะมีอำนาจและสิทธิ์เสียงในบริษัทมากขึ้น สองคนนั้นจะไม่สามารถทำอะไรกับเธอต่อหน้าคนหมู่มากตามอำเภอใจได้อีก นอกเสียจากว่าพวกเขาจะไม่สนชื่อเสียงหน้าตาแล้ว
สวี่อี้คิดไปพลางมองเจ้านายตัวเองไปพลาง ว่าแล้วว่าบอสก็คือบอส เรื่องที่คุณหนูหวันหวั่นทำไม่ว่าใครเห็นก็คิดว่าไม่สมเหตุสมผล แต่เจ้านายเขาตั้งแต่ต้นยันจบกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
ฉับพลันนั้นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นมา เป็นสายของเยี่ยหวันหวั่นนั่นเอง
ซือเยี่ยหานรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล?”
“ชมฉันเร็วๆๆๆ! ฉันอยากฟังสักพันคำ! ห้ามขาดแม้แต่คำเดียวนะ!” เพิ่งรับโทรศัพท์ พวกเขาก็ได้ยินเสียงวอแวของเยี่ยหวันหวั่นดังมาจากปลายสาย
สวี่อี้ด้านข้างที่ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นก็ปาดเหงื่อ กระแอมไอเบาๆ
หนึ่งพันคำ?
เกรงว่าต่อให้รวมคำพูดของคุณชายเก้าตลอดหนึ่งเดือนก็ยังไม่ถึงพันคำเลยละมั้ง?
นัยน์ตาของซือเยี่ยหานผุดระลอกคลื่นที่สังเกตพบยาก ก่อนจะเอ่ยปาก “สั่งเค้กอัลมอนด์ Angelina ให้แล้ว รอเธอกลับมาอยู่”
เยี่ยหวันหวั่นร้องยินดีทันใด “ว้าว! รักคุณจังๆๆ! ที่รักสุดยอดที่สุดเลย!”
สุดท้ายกลับกลายเป็นเธอชมเขาแทนแล้ว…
ความจริงเมื่อก่อนเยี่ยหวันหวั่นไม่ชอบกินอัลมอนด์ แต่ระยะนี้ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอก็ตกหลุมรักมัน ครั้งก่อนแค่พูดกับซือเยี่ยหานไปลอยๆ นึกไม่ถึงว่าเขาจะจำได้
เยี่ยหวันหวั่นฟังคำซือเยี่ยหานจากปลายสาย ถามอย่างสงสัยขึ้นมา “โอ๊ะ ที่รักคะ ขอถามหน่อยได้ไหม”
ซื่อเย่หานถามกลับ “อะไร?”
“คุณสั่งเค้กฉลองให้ฉันล่วงหน้า เพราะมั่นใจว่าฉันทำได้แน่นอนเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นอดซักไม่ได้
ซือเยี่ยหานมองนอกหน้าต่างออกไปไกล ไม่ตอบแต่ถามกลับ “ถ้าเธอทำไม่ได้ แล้วจะทำไม?”
เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาปริบๆ แปลความหมายในหัวอย่างรวดเร็ว “เอ่อ…คุณหมายถึงว่า…ต่อให้ฉันทำไม่ได้ก็ยังมีคุณบอสที่คอยช่วยแก้ปัญหาให้ เพราะงั้นฉันอยากทำอะไรตามใจแค่ไหนก็ได้…ฉันเข้าใจถูกไหม?”
ซือเยี่ยหานว่า “ประมาณนั้น”
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก
ประมาณนั้นอะไรกัน ใช่เลยต่างหาก!
สวี่อี้ที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่คร่าวๆ น้ำตาไหลพราก…
บ้าเอ๊ย! ไม่แปลกที่บอสจะไม่ร้อนใจเลย!
ฉันโดนอาหารหมาปาแสกหน้าโดยไม่ทันตั้งตัวแล้ว…
พอได้ยินว่ามีของกิน เยี่ยหวันหวั่นพลันกระดิกหางเชื่อฟัง เอ่ยปากอย่างดีอกดีใจ “ทางฉันดำเนินการราบรื่นทุกอย่าง กลับตามกำหนดการได้ รอฉันกลับไปกินนะ”
อืม เทียบกับเค้กแล้ว ความจริงเธออยากกินอย่างอื่นมากกว่า…
………
เมือง H ที่พม่า
กลุ่มห้าคนเริ่มเข้าสู่โหมดป้อยอเยี่ยหวันหวั่นอย่างบ้าคลั่ง
เนี่ยอู๋หมิงพูด “น้องเยี่ยโหย่วหมิง น้องก็มือดีไม่เบานี่!”
นักพรตใจบริสุทธิ์เอ่ยบ้าง “จากนี้ฉันไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเทพแห่งชัยชนะแล้ว!”
อี้จือฮวาก็เอ่ย “เถ้าแก่คุณนี่เซียนตัวจริงเสียงจริงเลย”
หนุ่มกรรมกรต่างชาติสมทบ “เถ้าแก่เป็นเทพผู้ปราดเปรื่องไร้เทียมทานพรสวรรค์ล้นเหลือสามารถวางแผนชิงชัยได้แม้อยู่ไกลพันลี้…”
หนุ่มภูเขาน้ำแข็งยกป้ายขึ้นมา ข้างบนเขียนเลข ‘6’ (เจ๋งเป้ง) ไว้
เยี่ยหวันหวั่นพลันหมดคำจะพูด เธอบังคับให้เพื่อนชาวต่างชาติเรียนสำนวนจีนมากมาย จนแม้แต่หนุ่มแบกโลงศพที่เป็นมะเร็งขี้เกียจระยะสุดท้ายก็เขียนเลข 6 ได้แล้ว
เยี่ยหวันหวั่นหลุดหัวเราะ หยิบอั่งเปาห้าซองที่เตรียมไว้ออกมาแจกจ่ายทั้งห้าคน “งานวันนี้ราบรื่นดี แถมยังเปิดได้หยกเจไดต์ระดับท็อปอีก อั่งเปานี้ฉันให้พวกคุณ”
ถึงนักแสดงตัวพ่อเหล่านี้ใช้กำลังเกินไปบ้าง แต่พวกเขาก็ทุ่มเทกับงานมาก
————————————————————–