บทที่ 775 ลุกขึ้นมาซะ / บทที่ 776 เลือกวิธีตาย

บทที่ 775 ลุกขึ้นมาซะ

ครู่ต่อมา เนี่ยอู๋หมิงสวมหน้ากากเงิน คลุมเสื้อโค้ทสีดำปักลายกุหลาบ ดูไปแล้วก็เข้ากันอยู่บ้าง ไม่แตกต่างกับองค์กรเดธโรสในจินตนาการของเยี่ยหวันหวั่นเท่าไร

“ยังไม่รีบเปลี่ยนอีก” เนี่ยอู๋หมิงพูดพร้อมกับมองอี้จือฮวากับนักพรตใจบริสุทธิ์

นักพรตใจบริสุทธิ์ได้ยินคำพูดของเนี่ยอู๋หมิงก็ส่ายหน้าติดๆ กัน “หัวหน้า คุณกลัวถูกคนพบตัว พวกเราไม่กลัว…ดังนั้นไม่ต้องใส่ก็ได้นี่”

พวกเขาไม่ได้เป็นคนเขียนต้นฉบับของเดธโรสสักหน่อย

นอกจากนั้นชุดนี้…มันน่าอายจริงๆ

ยังไม่รอให้เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยปาก เยี่ยหวันหวั่นก็มองนักพรตใจบริสุทธิ์ “พวกคุณเองก็ต้องเปลี่ยน ไม่อย่างนั้นพวกเราจะปลอมเป็นเดธโรสยังไง ไหนบอกว่าสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับทีมคือความสามัคคีไม่ใช่เหรอ?”

ภายใต้การบีบบังคับของเนี่ยอู๋หมิงและเยี่ยหวันหวั่น อี้จือฮวากับหนุ่มกรรมกรต่างชาติหรือแม้แต่นักพรตใจบริสุทธิ์ได้แต่เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าของเดธโรสอย่างจนปัญญา

“หัวหน้า ทำไมตอนที่เขียนถึงองค์กรเดธโรสนี่ ถึงต้องให้ใส่หน้ากากกับเสื้อโค้ทด้วย ฉันว่า…สมาชิกของเดธโรสน่าจะใส่ชุดผู้หญิงมากกว่า แบบนี้ถึงจะสมกับชื่อเดธโรส” อี้จือฮวามองเสื้อโค๊ทบนร่างของตัวเอง คล้ายกับไม่พอใจอยู่บ้าง

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ดีนะที่อี้จือฮวาไม่ได้เขียนต้นฉบับของเดธโรส

“ฉันเขียนถึงองค์กรลึกลับ ไม่ได้เขียนถึงองค์กรโรคจิตสักหน่อย” เนี่ยอู๋หมิงเหลือบมองอี้จือฮวาแวบหนึ่ง

“หัวหน้าขนาดท่าทางตอนโกรธยังหล่อเลย…จิตใจสาวน้อยของฉันเต้นตึกตักเลยค่า!” อี้จือฮวาอดเขยิบเข้าใกล้ไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ถูกเนี่ยอู๋หมิงถลึงตาใส่จนต้องถอยหลังไป

“หัวหน้า อย่าไปสนใจเจ้าโรคจิตนั่นเลย นี่ยังมีอีกคนที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อ!” นักพรตใจบริสุทธิ์พูดพลางชี้หนุ่มภูเขาน้ำแข็งที่นอนอยู่บนพื้น

เนี่ยอู๋หมิงกับเยี่ยหวันหวั่นได้ยินนักพรตใจบริสุทธิ์ ก็กวาดมองบนพื้นทันที

เป็นอย่างที่คาดไว้ หนุ่มภูเขาน้ำแข็งกำลังนอนอยู่บนพื้น โดยจัดร่างกายให้อยู่ในท่วงท่าสบาย

หนุ่มภูเขาน้ำแข็ง “…?”

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” เนี่ยอู๋หมิงพูดอย่างไม่พอใจ

หนุ่มภูเขาน้ำแข็ง “…”

“ฉันออกท่องยุทธภพมาหลายปี ไม่ว่าจะเป็นคลื่นลมอะไรก็เห็นมาหมดแล้ว แต่คนที่ขี้เกียจอย่างนาย ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก” นักพรตใจบริสุทธิ์บอก

หนุ่มกรรมกรต่างชาติเอ่ยชม “สุดยอดมาก!”

หนุ่มภูเขาน้ำแข็ง “…”

“อี้จือฮวา ไปเปลี่ยนเสื้อให้เขา!” เนี่ยอู๋หมิงสั่ง

“หัวหน้าใจดีจริงๆ…ฉันจะเปลี่ยนเสื้อให้สามีเอง!” อี้จือฮวาเดินสะบัดก้นไปหาหนุ่มภูเขาน้ำแข็ง

วินาทีถัดมาก็เห็นหนุ่มภูเขาน้ำแข็งกระโดดผลุงขึ้นมาจากพื้น คว้าหน้ากากและเสื้อโค้ทมาอย่างรังเกียจ แล้วเอามาสวมบนร่างด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ

“ฮับบี้ หมายความว่ายังไงกันเนี่ย…ฉันอยากจะเปลี่ยนเสื้อให้คุณ คุณกลับรังเกียจฉัน ฮึ…” อี้จือฮวาเบะปากใส่หนุ่มภูเขาน้ำแข็ง

“ไปไกลๆ” หนุ่มภูเขาน้ำแข็งพูดขึ้นอย่างหาได้ยาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่รังเกียจธรรมดา

ไม่รอให้อี้จือฮวาพูดต่อ เยี่ยหวันหวั่นทำสัญญาณมือให้เงียบเสียง

จากนั้น พวกเนี่ยอู๋หมิงก็มองลงไปด้านล่างตามสายตาของเยี่ยหวันหวั่น

เห็นด้านนอกโรงงานมีชายติดอาวุธหลายคนเดินออกมา

ตอนนี้ผู้ชายที่แบกอาวุธเต็มอัตราเหล่านั้นเฝ้าอยู่ด้านนอกโรงงาน สายตากวาดมองรอบๆ ไม่หยุด

“พวกคุณดูสิ”

ครู่ต่อมา เยี่ยหวันหวั่นชี้นิ้วไปทางขวาล่าง

เห็นแต่รถจิ๊ปหลายคันค่อยๆ แล่นมาหยุดที่ด้านหลังโรงงาน มีคนสิบกว่าคนเดินลงมาจากรถจิ๊ปเหล่านั้น

คนสิบกว่าคนนี้ต่างสวมเสื้อลายพราง เหมือนจะเป็นทหารรับจ้างที่เยี่ยหวันหวั่นพูดถึง