บทที่ 791 ศพกระตุก? / บทที่ 792 เหตุการณ์ชนโถ

บทที่ 791 ศพกระตุก?

ทันใดนั้น ร่างของเยี่ยหวันหวั่นสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาฉายแววแตกตื่นหวาดกลัว ในหัวอดคิดถึงภาพที่น่าสะพรึงซึ่งตนเคยเห็นมาก่อนไม่ได้

หรรือว่า…เธอจะเจอผีแล้ว?

‘คงไม่ใช่ศพกระตุกหรอกมั้ง?!’

เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกแค่ว่ามีลมเย็นๆ พัดอยู่ที่ด้านหลัง ทำเอาต้องหนาวสั่น

จากนั้นเยี่ยหวันหวั่นก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านในด้วยความเร็วสี่คูณร้อย

หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เยี่ยหวันหวั่นหยิบโทรศัพท์ออกมา ตอนแรกจะโทรหาซือเยี่ยหาน แต่ก็กลัวเขาจะเป็นห่วงอีก…

ดังนั้นจึงเปลี่ยนใจ โทรเรียกตำรวจมาจัดการดีกว่า

“เบอร์ตำรวจคืออะไรนะ…” เยี่ยหวันหวั่นเงยหน้าขึ้นพึมพำ

“เบอร์โทรหาตำรวจน่าจะเป็นหนึ่งหนึ่งศูนย์ละมั้ง” ทันใดนั้น มีเสียงที่ไพเราะเสนาะหูดังมาจากในรถ

“หนึ่งหนึ่งศูนย์เป็นแผนกรักษาความปลอดภัย…จำได้ว่าถ้าจะโทรหาตำรวจต้องเป็น…”

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันพูดจบ ม่านตาก็หดตัว ถ้าเกิดว่าด้านในรถมีพื้นที่พอ เธอคงกระโดดขึ้นมาแต่แรกแล้ว

เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายออกมาจากหน้าผากของเธอ หญิงสาวมองผ่านกระจกหลังของรถ แล้วพบว่าเบาะนั่งด้านหลังไม่รู้ว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมานั่งตั้งแต่เมื่อไร

ชายหนุ่มไว้ผมขาวยาวถึงเอว เครื่องหน้างดงามละเอียดอ่อน ใต้วงคิ้วเป็นดวงตาทรงเสน่ห์ที่เหมือนกระชากวิญญาณได้ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาราวกับดาวจรัสฟ้า แค่นั่งนิ่งๆ แต่กลับแสดงความสง่างามออกมาได้หมดจด

ดวงตาที่สงบสง่างามคู่นั้น เมื่อจับอยู่บนร่างของเยี่ยหวันหวั่น มุมปากก็ยกเป็นรอยยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มี

ผู้ชายคนนี้เหมือนเดินออกมาจากในภาพวาด บนตัวแฝงกลิ่นอายลึกลับ เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้คนหลงใหลจนไม่อาจถอนตัวได้

ทว่าเยี่ยหวันหวั่นกลับไม่มีความคิดชื่นชมใดๆ มองผู้ชายบนเบาะหลังราวกับเห็นผี

“คุณผู้หญิง…คุณ…เมื่อครู่คุณชนผมน่ะ” เหมือนอยากจะทำลายความเงียบในตอนนี้ ชายหนุ่มใช้ดวงตาที่กระชากวิญญาณได้คู่นั้นมองเยี่ยหวันหวั่น แล้วลดเสียงพูดกลั้วหัวเราะเบาๆ

พูดจบ เขาก็เอียงตัวเข้าใกล้เยี่ยหวันหวั่น

ทว่าในพริบตานั้น เยี่ยหวันหวั่นใช้แรงทั้งหมดต่อยใส่ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้รอยตำหนิของชายหนุ่มตามสัญชาตญาณ

ขณะนั้น ในห้วงความคิดของเยี่ยหวันหวั่นสับสนอยู่บ้าง ตอนที่ตนขับรถเมื่อครู่ คล้ายจะชนใส่คนคนนี้ด้วยความเร็วสูงสุด

ตามหลักเหตุผลแล้ว ด้วยแรงชนจากรถก่อนหน้านี้ ต่อให้เป็นร่างของผู้ใหญ่ ขอแค่เป็นคนธรรมดาก็เกรงว่าจะแหลกในชั่วพริบตา ผู้ชายคนนี้กลับไม่เป็นอะไรเลยเหรอ?!

ในหัวของเยี่ยหวันหวั่นปรากฏคำว่า ‘ศพกระตุก’

แทบในชั่วพริบตา เยี่ยหวันหวั่นทำท่าจะเปิดประตูรถหนีไป แต่ผู้ชายคนนั้นกลับใช้แขนข้างหนึ่งดึงเธอกลับมา

“พี่ชาย…เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจชนคุณนะ!” สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นหวาดกลัวอยู่บ้าง

“อ้อ ไม่เป็นไร ถึงยังไงก็ไม่เจ็บไม่คันอยู่แล้ว” ชายหนุ่มอมยิ้ม อ่อนโยนสง่างาม

“ไม่…ไม่เป็นไรเหรอ?” ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นกล้าสำรวจชายหนุ่มอย่างละเอียดแล้ว พอมองดูก็เห็นว่าไม่เป็นไรจริงๆ

ทว่าก็เป็นเพราะไม่เป็นไรนี่แหละ เธอถึงได้กลัว!

คนปกติคงถูกชนตายไปแล้ว ถ้าไม่ตายอย่างน้อยก็ต้องเจ็บหนัก คนคนนี้กลับไม่เป็นอะไรเลย?!

“ครั้งหน้าขับรถก็ระวังหน่อย ครั้งนี้โชคดีที่ชนใส่ผม ต่อจากนี้ถ้าชนคนอื่นเข้าจะเป็นยังไง” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางอย่างผู้ใหญ่

“ค่ะๆๆ…พี่ชายพูดถูกแล้ว…พี่ชาย ตกลงแล้วเป็นคนหรือเป็นผีคะเนี่ย?” เยี่ยหวันหวั่นถามอย่างระมัดระวัง

ได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่น ชายหนุ่มมีสีหน้างงงวย “คุณ…คิดว่าผมถูกคุณชนตายเหรอ?”

เยี่ยหวั่นหวั่นขมวดคิ้ว ก็ไม่ใช่นึกว่าเขาถูกตัวเองชนตายหรือไง?

—————————————————————