บทที่ 823 มาพาคนของผมไป / บทที่ 824 ยุคสมัยของพวกเรา

บทที่ 823 มาพาคนของผมไป

ทั้งสองปรับเปลี่ยนบททันที โดยไม่ได้ถามความเห็นของลู่เฉินแม้แต่น้อย

ลู่เฉินกำมือที่ข้างลำตัวแน่น

ในวงการบันเทิง ความจริงเรื่องอย่างนี้พบเจอกันได้ปกติมาก ประสบการณ์ที่แย่กว่านี้เขาก็เคยเจอมาหมดแล้ว…

เพียงแค่ตั้งแต่ที่กลับมาโด่งดัง เขาได้พี่เยี่ยปกป้องดีเกินไป พี่เยี่ยไม่เคยให้เขาเจอกับเรื่องพวกนี้ สิ่งเดียวที่เขาต้องทำมีแค่แสดงละครให้ดีเท่านั้น…

ไช่หย่งเซิ่งมองกงซวี่ด้วยท่าทีโอหัง “แล้วก็เธอนะกงซวี่ อย่าลืมว่าเดี๋ยวตอนที่ซีซีจูบเสร็จ เธอต้องเข้าไปต่อยลู่เฉินทันที! ต่อยให้สมจริงหน่อย เข้าใจไหม เรื่องนี้เธอน่าจะเชี่ยวชาญนะ ฮ่าๆๆ”

กงซวี่กำหมัดจนส่งเสียงดังกร๊อบ ดวงตาทอประกายแดงฉาน…

ผู้กำกับตบมืออย่างทนรอไม่ไหว “เอาละๆ ทุกคนอยู่ประจำตำแหน่งตัวเอง เริ่มถ่ายทำกันเถอะ!”

ช่วงเล่นเกมเสร็จสิ้นตามบทโดยสมบูรณ์ ในช่วงเวลานั้นหยางลู่ซีแตะต้องลู่เฉินสารพัด แม้กระทั่งกงซวี่ก็จวนจะทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ทว่าลู่เฉินกลับอดทนได้ตลอดไม่ได้วู่วาม

หลังจากเล่นเกมจบ พิธีกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกินจริงว่า “ว้าว! เก่งจริงๆ เลย! ขอแสดงความยินดีกับลู่เฉินและหยางลู่ซีของพวกเราที่ได้ที่หนึ่ง! เทพธิดาลู่ซีควรมอบกอดให้ลู่เฉินเป็นรางวัลหน่อยไหมครับ”

หยางลู่ซีพูดด้วยความเขินอาย “ต้องขอบคุณลู่เฉินที่คอยดูแลฉันในเกมค่ะ ดีใจมากเลยที่ได้ที่หนึ่ง! ลู่เฉิน ขอบคุณเธอนะ!”

หยางลู่ซีพูดจบก็เดินไปหาลู่เฉิน เธอเหมือนมองเห็นแล้วว่าหลังจากรายการออกอากาศเรตติ้งที่ได้จะกระฉูดแค่ไหน…

ลู่เฉินยืนอยู่กับที่ หลังแข็งทื่อเล็กน้อย กงซวี่ที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าอึมครึมจนถึงขีดสุดแล้ว เยี่ยมู่ฝานเองก็มีสีหน้าร้อนใจ

ถ้าเป็นไปตามบทของผู้กำกับจริงๆ ภาพลักษณ์ที่ตั้งไว้ของกงซวี่กับลู่เฉินก็นับว่าจบสิ้นกันแล้ว ข่าวลือที่ว่าทั้งสองคนไม่ลงรอยกันจะเป็นความจริง แล้วก็ลู่เฉิน ภาพลักษณ์เขาคือประเภทเว้นระยะห่างกับผู้หญิง…

หยางลู่ซีเดินทีละก้าวไปถึงตรงหน้าลั่วเฉิน แกล้งทำเป็นเขินอายพลางแนบชิดเข้าไปหาเขา…

“บัดซบเอ๊ย…” เยี่ยมู่ฝานเดินวนไปมาอย่างร้อนใจ

หยางลู่ซียื่นมือกอดลั่วเฉิน จากนั้นอาศัยโอกาสนี้เล็งริมฝีปากสีแดงสดไปที่ใบหน้าเขาอย่างอดรนทนไม่ไหว…

ชั่ววินาทีที่ริมฝีปากของหยางลู่ซีกำลังจะแตะลู่เฉิน เสียง ‘พรึ่บ’ ดังขึ้น ทั้งตัวของลู่เฉินพลันถูกคนกระชากไปด้านหลัง…

ลู่เฉินรู้สึกแค่ว่าร่างกายที่แข็งทื่อของตัวเองพลันถอยไปด้านหลัง จากนั้นก็ชนเข้ากับร่างของใครบางคนอย่างแรง ก่อนจะได้กลิ่นที่คุ้นเคยอีกทั้งทำให้จิตใจสงบลอยมาจากด้านหลัง…

ลู่เฉินหันไปยังไม่อยากเชื่อ หลังจากที่เขาเห็นอีกฝ่าย รูม่านตาพลันหดตัว “พะ…พี่เยี่ย…”

เขาเห็นชายหนุ่มสวมชุดสูทสีท้องฟ้าสไตล์ย้อนยุค ที่ชายเสื้อปักลวดลายแบบจีนดูหรูหราสวยงาม ด้านในแขนเสื้อมีเสื้อซับในสีขาวเผยออกมาให้เห็น ขับเน้นให้นิ้วเรียวขาวผ่องที่กำลังดึงลู่เฉินอยู่ดูผ่องใสราวกับหยก มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นน้อยๆ ความเฉยชาในดวงตาที่ชำเลืองมองผู้คนอย่างดูถูกเจือแววยิ้มที่เย็นยะเยือกไว้…

หากนี่เป็นยุคโบราณ ชายตรงหน้าเวลานี้ก็ต้องเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ที่พราวเสน่ห์ สูงศักดิ์และเอาแต่ใจตัวเองไม่ผิดแน่…

ไม่รู้ว่าเยี่ยไป๋ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ก่อนที่หยางลู่ซีจะแตะต้องตัวลู่เฉิน ก็ดึงลู่เฉินมาปกป้องไว้ด้านหลังในรวดเดียว

“พี่เยี่ย พี่กลับมาแล้ว!” กงซวี่ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น

จนกระทั่งได้ยินเสียงของกงซวี่ ทุกคนในที่นี้จึงค่อยตอบสนอง ได้สติกลับมาจากความน่าตกใจเมื่อครู่นี้

เมื่อเห็นเยี่ยไป๋โผล่มากะทันหัน แถมยังขัดขวางการถ่ายทำโดยไม่ได้รับอนุญาต ไช่หย่งเซิ่งก็เปลี่ยนสีหน้า “เยี่ยไป๋ นี่หมายความว่ายังไง”

รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นแย้มกว้างอย่างช้าๆ เสียงของเธอเหมือนสายลมที่พัดผ่านมาจากทิวเขา “ก็ไม่ได้หมายความว่าอะไร แค่มาพาคนของผมไปก็เท่านั้น”

————————————————————————

บทที่ 824 ยุคสมัยของพวกเรา

เวลานี้ นักแสดงและทีมงานโดยรอบพากันกระซิบกระซาบ…

“ว้าว…ละ…หล่อจัง…คนนั้นคือใครน่ะ”

“ได้ยินผู้อำนวยการไช่เรียกเขาว่าเยี่ยไป๋…เหมือนจะเป็นผู้จัดการของกงซวี่กับลู่เฉินนะ เป็นรองประธานคนใหม่ของกวางเย่ามีเดีย!”