บทที่ 829 รับหน้าที่คนงาม / บทที่ 830 โชคไม่เลว

บทที่ 829 รับหน้าที่คนงาม

เยี่ยหวันหวั่นเหล่มองบล็อกนั้น ปลายนิ้วเคาะโต๊ะชาเป็นจังหวะ

หลังออกจากกวงเย่า จุดทะลวงแรกของเธอก็คือที่นี่…

การถ่ายปกนิตยสาร…

เธอจะอาศัยสิ่งนี้…พลิกคำวิจารณ์ของมวลชน!

หลังจากบนโลกออนไลน์กำลังร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ แพลตฟอร์มของสื่อเอกชนใหญ่ต่างๆ ก็เริ่มโผล่ขึ้นมา ยุคสมัยที่สื่อใหญ่ควบคุมคำวิจารณ์ของมวลชนได้ผ่านไปนานแล้ว นอกเสียจากว่าจะใช้อำนาจระดับชาติ ซึ่งเบื้องหลังของโกลบอลก็ไม่ได้ถึงขั้นนั้น

ดังนั้นหากโกลบอลอยากใช้มือเดียวปิดฟ้า ควบคุมคำวิพากษ์วิจารณ์ของมวลชน กระทั่งว่าอยากแบนพวกเขา ก็เกรงว่าจะหมดหวังแล้ว

นี่คือยุคสมัยที่ไม่ว่าใครก็อาจกลายเป็นดาราได้

ต่อให้เป็นคนขายเต้าฮวยข้างทาง ก็อาจดังเป็นพลุแตกได้เพราะภาพใบเดียว อยู่ที่ว่าคุณจัดการและคว้าโอกาสได้หรือเปล่า…

“อ้ากกก โกรธเป็นบ้าเลย ฉันจะล็อกอินเวยป๋อไปด่าเจ้าบัดซบพวกนั้นให้ตายเดี๋ยวนี้แหละ! ฉันถูกใจหมูก็ไม่มีทางถูกใจยายอัปลักษณ์นั่นหรอก!” กงซวี่โกรธจนแทบจะฉีกแขนเสื้อขาด

ลั่วเฉินที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเอ่ย “เรื่องอย่างนี้ ต่อให้นายล้างมลทินไปก็เปล่าประโยชน์ ยังไงซะพอนายปรากฏตัว ก็จะยิ่งเพิ่มความร้อนแรงกว่าเดิม ด้วยจุดยืนของพวกเรา พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่อ”

เยี่ยมู่ฝานพยักหน้า “ใช่แล้ว กงซวี่นายใจเย็นหน่อย ตอนนี้ไช่หย่งเซิ่งกำลังอยากให้นายขึ้นไปขยี้เขาเชียวละ!”

กงซวี่โกรธจนตาแดงแล้ว “งั้นหรือว่าจะไม่ทำอะไรเลย? แค่เห็นชื่อของฉันอยู่กับชื่อผู้หญิงคนนั้นก็คลื่นไส้แล้ว!”

ทั้งสามคนเถียงกันอยู่สักพัก จากนั้นทั้งหมดก็หันไปมองชายหนุ่มตรงกลางโซฟาตามสัญชาตญาณ…

เห็นแค่ว่าเยี่ยหวันหวั่นยังคงสูงส่งสง่างาม ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ขมวดคิ้วสักนิด ดูท่าทางเขาเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

ลั่วเฉินมองดวงตาของชายหนุ่ม เหมือนกับเห็นหมู่ดาวเต็มฟ้าขยับวิบวับ ใจที่ร้อนรนของเขาสงบลงอย่างน่าประหลาด…

กงซวี่บ่นงึมงำว่า “พี่เยี่ย ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ สองคนนี้บอกอันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ ผมคิดวิธีไม่ออกแล้วจริงๆ…”

“ไม่ต้องรีบ ใกล้แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็เหลือบมองกงซวี่แวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ “ด้วยไอคิวของนาย ไม่ต้องคิดปัญหาซับซ้อนอย่างนั้นหรอก แค่รับหน้าที่คนหน้าตาดีก็พอ”

กงซวี่ชะงัก ก่อนที่สองแก้มจะแดง หูร้อนผ่าวอย่างหาได้ยาก หัวใจที่อัดอั้นปลอดโปร่งในพริบตา เขากุมแก้มพลางพุ่งเข้าไปหา “พี่เยี่ย แต่งงานกับผมเถอะ!”

ช่างรู้สึกพึ่งพาได้เหลือเกินว่าไหม!

เยี่ยมู่ฝานหน้าดำเหมือนก้นหม้อทันที รีบสาวเท้าเข้าไปขวางกงซวี่ไว้อีกอย่างชำนาญ…

เยี่ยมู่ฝานขวางกงซวี่ที่ร้องโวยวายไว้โดยไม่มีช่องโหว่ และมองค้อนน้องสาวตัวเองอย่างปวดหัวเหลือแสน พอได้แล้ว! ทำตัวเท่ให้น้อยๆ หน่อยเถอะ! เป็นแบบนี้ต่อไปจะทำคนเขาเบี่ยงเบนเอาจริงๆ แล้ว!

ขณะที่กำลังวุ่นวาย เสียงโทรศัพท์ของเยี่ยหวันหวั่นก็ดังขึ้น

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะรับสาย “ฮัลโหล หัวหน้าบ.ก.ไฉ?”

เสียงผู้ชายที่ดังมาจากปลายสายเหนื่อยหอบเล็กน้อย “รองประธานเยี่ย…ไม่สิ ขอโทษที คุณเยี่ย คุณว่าคุณมีวิธีทำให้ยอดขายนิตยสาร ‘VIVI’ ของพวกเราเหนือกว่า ‘ซิ่วเซ่อ’ ได้ เรื่องจริงเหรอครับ?”

เยี่ยหวันหวั่นตอบ “แน่นอน”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ แล้วจึงกล่าว “จริงๆ ให้กงซวี่ขึ้นปกนิตยสารพวกเราน่ะไม่มีประโยชน์สักนิดเดียว ผมยอมรับว่าเรื่องของหยางลู่ซีบวกกับเรื่องที่กงซวี่ยกเลิกสัญญากะทันหันกับโกลบอลทำให้เขาโด่งดังขึ้นมาก แต่นี่ไม่พอทำให้ยอดขายของพวกเรามากกว่า ‘ซิ่วเซ่อ’!”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ผมไม่ได้พูดสักหน่อยว่ามีกงซวี่คนเดียว”

หัวหน้าบรรณาธิการไฉนึกไม่ถึงเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงครับ คุณหมายถึงว่าฝั่งเราก็จะถ่ายรูปคู่? แต่…นักแสดงหญิงล่ะจะเลือกใคร ไม่ว่าเป็นใคร ก็ไม่มีทางดังไปกว่าหยางลั่วซี่ในตอนนี้หรอกมั้ง แถมยังได้เสียงตอบรับด้านลบง่ายด้วย…”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยอีก “นักแสดงหญิง? เปล่าเลย”