บทที่ 833 เตรียมอาหารมื้อใหญ่ / บทที่ 834 อยากจะเล่นยังไงก็ได้

บทที่ 833 เตรียมอาหารมื้อใหญ่

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำจะพูด ตอนถามไม่มีใครตอบ แต่พอส่งอั่งเป่ากลับแย่งกันในเสี้ยววินาที…

[เยี่ยโหย่วหมิง : …]

เยี่ยหวันหวั่นส่งจุดเข้าไปในกลุ่ม

หลังจากรับอั่งเปาแล้ว ในกลุ่มก็เริ่มเงียบเหมือนกับกลุ่มร้างอีกครั้ง

เยี่ยหวันหวั่นไม่ยอมล้มเลิก สั่งอั่งเป่าไปอีกหนึ่งหยวน

ยังแย่งกันในพริบตาเหมือนเคย…

ขณะมองประวัติแย่งอั่งเปาของคนทั้งห้า เยี่ยหวันหวั่นก็ไร้ซึ่งคำพูด

เห็นอีกไม่นานจะถึงเวลากินข้าวแล้ว เยี่ยหวันหวั่นจึงวางโทรศัพท์ลง และขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนที่ลงมา กับข้าวก็ถูกเตรียมไว้เรียบร้อย

เยี่ยหวันหวั่นนั่งลง ชิมดูคำหนึ่ง ก่อนจะประหลาดใจเพื่อพบว่ารสชาติไม่เลวเลย

“นายหญิง ปะ…เป็นยังไงบ้างครับ?” ไฮดี้ยืนตัวสั่นอยู่ด้านข้าง กลัวว่าหญิงหม้ายชุดดำจะเอาเขาไปย่อยเป็นปุ๋ยเพราะไม่ชอบ

ถ้าหากว่าหน้าตาดีหน่อยก็เป็นนายบำเรอได้ แต่อย่างเขาหญิงหม้ายชุดดำคงได้แต่เอาไปทำเป็นปุ๋ย

“ไม่เลว”

“แหะๆ งั้นก็ดีเลยครับ พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ผมเคยเป็นพ่อครัว ไม่ได้ทำกับข้าวมานานแล้ว ฝีมือเลยฝืดไปบ้าง เจ้านายวางใจได้ ผมจะฝึกให้ดีขึ้นเรื่อยๆ!” ไฮดี้พยายามแสดงความภักดี “งั้นผมไม่รบกวนเจ้านายทานอาหารแล้ว!”

ในห้องครัว

คนทั้งห้าหลบมุมแอบซุบซิบกัน

โลลิน้อยทางหนึ่งแอบมองเยี่ยหวันหวั่นในห้องรับแขก ทางหนึ่งเอ่ยว่า “โห เจ้านายแต่งหญิงก็สวยแต่งเป็นชายก็หล่อ นอกจากนี้ยังหุ่นดีอีกต่างหาก!”

ไฮดี้ถลึงมองเธอ “ยัยหนูเธอจะไปเข้าใจอะไร นั่นเป็นแค่โฉมหน้าภายนอกเท่านั้น เจ้านายฆ่าคนเหมือนผักปลา ใช้เลือดอาบน้ำ ใช้กระดูกคนป้อนหมา! ยังชอบอยู่อีกไหม? ถ้าไม่พอใจแม้แต่นิดเดียวเธอก็รอความตายเถอะ!”

ชายไว้เคราพยักหน้าติดๆ กัน “เป็นแบบนี้จริงๆ!”

ชายผมยาวเผยสีหน้าเป็นกังวล “เฮ้อ มาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ต่อจากนี้จะทำยังไงดี…เกิดเจ้านายไม่ถูกใจ…ชีวิตน้อยๆ ของพวกเราไม่ใช่ว่าต้องจบสิ้นเหรอ?”

ชายไว้เครากับชายอ้วนสบตากัน จากนั้นก็เผยรอยยิ้มพิลึก “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันกับเจ้าอ้วนเตรียมตัวไว้แล้ว!”

“หา? เตรียมอะไร? พวกพี่เตรียมอะไร?” ชายผมยาวไม่เข้าใจ

“เตรียมอะไรเหรอๆ?” โลลิกระโดดถาม

“เด็กน่ะไปที่อื่น!” ชายอ้วนอุดหูของโลลิน้อยไว้ก่อน แล้วหัวเราะแห้งๆ พูดว่า “พวกเราเตรียมมื้อใหญ่ให้มาดามแล้ว”

ชายผมยาวงงงัน “มื้อใหญ่…?”

โลลิน้อย “…?”

…

เยี่ยหวันหวั่นกำลังกินข้าวอยู่ในห้องรับแขก

ตอนแรกเธอนัดให้ซือเยี่ยหานมาดูที่อยู่ใหม่ของเธอ แต่ว่าเขามีธุระต้องออกไปนอกสถานที่ ดังนั้นจึงมาไม่ได้

กำลังจะรับประทานเสร็จและเตรียมไปทำงาน ที่ประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังมา

“ขอประทานโทษครับ สะ…สวัสดีครับ…” เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งพลันปรากฏตัวหน้าประตู

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างดีเยี่ยม บุคลิกเทียบเท่ากับคนเป็นดารา

เยี่ยหวันหวั่นพิจารณาเขาแวบหนึ่งตามความเคยชินจากงาน ตาเป็นประกายเล็กน้อย ถ้ามีคะแนนเต็มสิบ คนคนนี้อย่างน้อยก็ได้เก้าคะแนน

จากนั้นเยี่ยหวันหวั่นมองชายแปลกหน้าอย่างสงสัย “คุณคือ?”

ชายหนุ่มดูไปแล้วกระสับกระส่ายอยู่บ้าง เขาเดินมาตรงหน้าเยี่ยหวันหวั่นอย่างระมัดระวัง เหมือนเห็นเยี่ยหวันหวั่นเป็นสัตว์ร้ายน่ากลัว “ผม…ผม…”

เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว “อะไร?”

ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ไม่ได้พูดอะไร แต่ถอดเสื้อนอกที่อยู่บนตัวออกเผยให้เห็นเสื้อด้านในซึ่งเป็นแบบซีทรู บนคอยังมีปลอกคอสีดำด้วย…

จากนั้นเขาก็โน้มตัวลง คุกเข่าลงตรงหน้าเยี่ยหวันหวั่น “ผมมาปรนนิบัติมาดาม…มาดามทำได้ทุกอย่างเลยครับ…”

เยี่ยหวันหวั่นตกใจสะดุ้ง

หา?

อะไรกันเนี่ย?!

——————————————————————-

บทที่ 834 อยากจะเล่นยังไงก็ได้

ปรนนิบัติ…

ทำยังไงก็ได้?

เยี่ยหวันหวั่นมองชายที่ใส่ชุดซีทรู บนคอมีปลอกคอสีดำ กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าตนเอง รู้สึกสับสน ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง

เธอแค่กินข้าวอยู่ในบ้านเฉยๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?