บทที่ 873 รับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด / บทที่ 874 อย่าขอร้องให้ฉันออกมา

บทที่ 873 รับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่หลับนอน

ที่คฤหาสน์หอกุหลาบ กลุ่มทหารรับจ้างห้าคนกำลังจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย

“เฮ้อ ซือเยี่ยหานป่วยใกล้ตายแล้ว! แบบนี้เจ้านายพวกเราต้องปวดใจแน่เลย…”

“ก็ไม่แน่หรอกมั้ง ถึงเจ้านายจะค่อนข้างรักใคร่คนคนนี้จริง แต่คนงามตายไปหนึ่งคนก็ยังมีคนงามอีกเป็นหมื่นพันคนนี่นา!”

“ที่สำคัญคือซือเยี่ยหานตายแล้ว พวกเราก็ต้องย้ายฐานหรือเปล่า ยังไงซะเจ้านายก็อยู่ที่นี่เพราะเขา…”

“ก็คงใช่มั้ง เฮ้อ ทำใจไปจากที่นี่ไม่ลงจริงๆ แฮะ นายดูสิดอกไม้ที่ฉันตัดเล็มสวยขนาดไหน! ไม่ได้มีวันที่มีอิสระขนาดนี้นานแล้ว…”

“เจียวเจียวก็ไม่อยากไป…”

…

บ้านฉิน

ฉินเฟิงบิดาของฉินรั่วซีรีบเดินทางกลับมาจากต่างประเทศในคืนนั้น

“คุณพ่อ!”

“เรื่องเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้ยังไม่มีข่าว ดูจากสถานการณ์ตอนนี้คาดว่าจะร้ายมากกว่าดี…ก่อนหน้านี้ซุนไป๋เฉ่าก็คาดการณ์ว่าเขาจะอยู่ไม่ถึงครึ่งปี ตอนนี้ใกล้ตายเต็มที ที่ดีขึ้นก่อนหน้านี้ คงเป็นแสงสุดท้ายก่อนจะสิ้นใจ”

“หึ เด็กนั่นไม่รู้จักดีชั่ว ถ้าแต่งงานกับลูกดีๆ ก็ยังอยู่ได้อีกหลายปี! ก่อนที่เรื่องจะยืนยันชัดเจนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวก่อน ผู้หญิงคนนั้นจะมีคนช่วยลูกจัดการเอง!” ฉินเฟิงเอ่ยเสียงดุดัน

“ค่ะ คุณพ่อ”

ดวงตาของฉินรั่วซีมีแววเย็นเยียบวาบผ่าน ในเมื่อไม่ได้มา…ทำลายไปเลยก็ดี…

…

วันถัดมา โรงพยาบาลแถบชานเมือง

ผู้อาวุโสทุกคนกำลังรอฟังผลที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยอย่างร้อนใจ

ซือหมิงหลี่สอดส่ายสายตารอบด้าน จากนั้นจงใจถาม “ผู้หญิงคนนั้นล่ะ”

เฝิงอี้ผิงเอ่ยน้้ำเสียงเหยียดหยัน “ไม่รู้สิ ไม่เห็นเงาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คงไม่ใช่กลัวความผิดหนีไปแล้วหรอกมั้ง?”

“เฮ้อ เมื่อวานไม่น่าปล่อยเธอไปเลย!”

ขณะที่พวกผู้อาวุโสโกรธกับความไม่เป็นธรรม เสียงฝีเท้าดังตึกๆๆ ก็ดังขึ้นจากสุดปลายโถงทางเดิน

เทียบกับฉินรั่วซีที่ขาวบริสุทธิ์ทั้งตัวแล้ว พวกเขาเห็นเยี่ยหวันหวั่นสวมชุดกระโปรงสีแดงเข้มทั้งตัว แต่งหน้าสวยงาม ก้าวเดินเข้ามาช้าๆ ไม่ได้กลัวลนลานอย่างที่พวกเขาคาดคิด และยิ่งไม่มีท่าทีร้อนตัวกลัวความผิด

เห็นเยี่ยหวันหวั่นในสภาพนี้ เฝิงอี้ผิงมีสีหน้าดูถูกอย่างยิ่ง “หัวหน้าตระกูลเป็นตายไม่รู้ ก็ยังสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาดขนาดนี้ สารรูปอะไรกัน!”

ซือหมิงหรงที่ไม่เอ่ยอะไรมาตลอดมองเยี่ยหวันหวั่นขึ้นลง สีหน้าก็ไม่น่าดูมาก กำลังจะเอ่ยปาก ซุนไป๋เฉ่ากับทีมผู้เชี่ยวชาญกลุ่มหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย

ซือหมิงหรงถาม “คุณหมอ หัวหน้าตระกูลพวกเราร่างกายเป็นยังไงบ้าง”

ทุกคนเข้าไปล้อมวงอย่างร้อนใจ แม้แต่ซือหมิงหรงก็เลิกสนใจเยี่ยหวันหวั่น และจับจ้องซุนไป๋เฉ่าไม่วางตา ดวงตาเต็มไปด้วยแววคาดหวัง

“ผู้ป่วยอยู่ในอาการหมดสติหลับลึก ลมหายใจเบาบาง สถานการณ์ยังไม่ค่อยดีนัก พวกเรากำลังตรวจสอบหาสาเหตุ พวกคุณ…เตรียมใจรับผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดไว้ดีกว่าครับ…เรื่องที่ควรเตรียมก็ต้องเตรียมแล้ว…” หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญเตือนทางอ้อม

“นี่…”

นี่แทบจะเท่ากับตัดสินโทษตายให้พวกเขาเตรียมงานศพแล้ว!

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนพลันแตกตื่นฮือฮา

ซือหมิงหลี่ตะโกนทันที “ใครก็ได้ จับผู้หญิงคนนี้ไว้! พาไปขังให้ดี ฉันจะสอบปากคำให้หนัก!”

ฉับพลันนั้นบอดี้การ์ดร่างใหญ่สองคนเดินมาทางเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้าดุดัน

เยี่ยหวันหวั่นหันมองซือหมิงหลี่ด้วยแววตาเย็นเยียบ “ซือหมิงหลี่…”