บทที่ 879 ขอโทษที ยังเล่นสนุกไม่พอ / บทที่ 880 เชิญเทพเข้านั้นง่าย เชิญเทพออกนั้นยาก

บทที่ 879 ขอโทษที ยังเล่นสนุกไม่พอ

เยี่ยหวันหวั่นยังคงพูดต่อ เจ้าหน้าที่ทรมานที่อยู่ห้องตรงข้ามโยนแส้ในมือทิ้ง “มา! มาๆ! เธอมาทำเองเลย! เดี๋ยวฉันจะให้เธอมาทำเองเลยดีไหม!”

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มร่า “ก็ได้!”

ชายที่แสร้งทำเป็นหมดสติคนนั้นได้ยินก็สะดุ้ง พลันเบิกตาโพลง แล้วส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว พี่ชาย! เฆี่ยนผมต่อเถอะ! อย่าเปลี่ยนคนเลย!

เวลานี้ มีเสียงฝีเท้าระลอกหนึ่งดังเข้ามา เป็นคนสนิทของซือหมิงหลี่ทั้งสองคนนั่นเอง

“พี่ต้วน เปิดประตู ปล่อยตัวผู้หญิงคนนี้ออกไป!” หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

เยี่ยหวันหวั่นที่นั่งเกาะกรงขังอยู่ได้ยินก็พลันเปลี่ยนสีหน้านิดๆ ตวัดสายตาคมปลาบไปที่สองคนนั้น

ปล่อยเธอออกไป…?

เจ้าหน้าที่ทรมานทำหน้าเหมือนใกล้เสียสติเต็มที พอเห็นสองคนนั้นเข้ามาก็ราวกับเห็นดาวช่วยชีวิต “พวกนายสองคนมาแล้วเหรอ! ผู้หญิงคนนี้ไม่ไหวแล้ว…พวกนายจับเธอมาขังทรมาน หรือส่งเธอมาทรมานฉันกันแน่วะ?”

สองคนนั้นมองหน้ากัน เห็นเยี่ยหวันหวั่นดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่เจ้าหน้าที่ทรมานมีสีหน้าทุกข์ทน ก็พอจะเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

โชคดีที่เมื่อกี้พวกเขาหนีทัน…

“อย่าพูดมากอีกเลย รีบเปิดประตูเถอะ!” ทั้งสองกระแอมเบาๆ แล้วเร่งเร้า

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ พวกเขาถึงปล่อยตัวเธอ แต่พวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น

เจ้าหน้าที่ทรมานก็ไม่อยากถามให้มากความ รีบเดินไปเปิดประตูห้องขัง “แม่คุณหนูของฉัน เชิญออกไปเร็วๆ เลย! หยุดรบกวนเวลางานของฉันซะที!”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว ยืนอยู่ที่เดิม “ออกไป? ใครบอกว่าฉันจะออกไป”

ทั้งสามได้ยินอย่างนั้น ก็พากันตะลึงงันทันที

“คุณหนูเยี่ย คุณได้ยินไม่ชัดหรือไง พวกเราบอกว่าจะปล่อยตัวคุณออกไปนะ!”

เยี่ยหวันหวั่นหาวหวอดๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิ “ใครอยากออกไปกันล่ะ พวกนายไปปล่อยคนอื่นแล้วกัน ฉันยังเล่นสนุกไม่พอ”

ทั้งสามพูดอะไรไม่ออก

อะไรนะ?

สายลับชายที่ถูกเฆี่ยนจนหนังเปิดตกใจ ฉัน…ฉันอยากออกไปนะ…

ขณะที่สามคนนั้นกำลังงง ซือหมิงหลี่สาวเท้าเร็วๆ เข้ามาที่นี่ด้วยตนเอง

“คนล่ะ ปล่อยตัวออกไปแล้วหรือยัง?” ซือหมิงหลี่ถามด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

บอดี้การ์ดมองหน้าเยี่ยหวันหวั่นก่อน ก่อนพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “เอ่อ ผู้อาวุโสสี่ครับ เธอ…เธอไม่ยอมออกไป…”

“ไร้สาระ! เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จ! ไสหัวไปเลยไป!”

ตอนนี้ พอเห็นท่าทางโกรธจัดของซือหมิงหลี่ เยี่ยหวันหวั่นก็มั่นใจได้แล้ว…ซือเยี่ยหานฟื้นแล้ว…แถมเขายังปลอดภัยดีด้วย…

ไม่อย่างนั้นซือหมิงหลี่ไม่มีทางรีบมา ‘ไล่’ เธอออกไปอย่างนี้แน่นอน

เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจโล่งอกเบาๆ ในที่สุดก็นับว่ายกภูเขาออกจากอกได้เสียที

……….

ขณะเดียวกัน ที่ห้องผู้ป่วย

คุณหญิงย่ากอดซือเยี่ยหานพลางร้องไห้ด้วยความดีใจอยู่นาน

ขณะที่ซือเยี่ยหานปลอบขวัญคุณหญิงย่า แสงสายัณห์สาดส่องฟ้าด้านนอกหน้าต่าง สะท้อนท่าทางใจลอยจนแทบไม่สังเกตเห็นของเขา

สวี่อวี้ยืนอยู่ด้านหนึ่ง ท่าทางร้อนใจมาก ในที่สุดก็หาโอกาสเปิดปากได้ “คุณชายเก้า…”

เฝิงอี้ผิงที่อยู่อีกด้านรีบตัดบทสวี่อี้ “พ่อบ้านสวี่ หัวหน้าตระกูลเพิ่งจะพ้นขีดอันตราย ต้องมีหลายเรื่องอยากคุยกับคุณนายใหญ่แน่ พวกเราอย่าอยู่ต่อรบกวนพวกท่านเลย!”

คุณหญิงย่ากุมมือหลานชายไม่ยอมปล่อย “พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับเจ้าเก้า!”

สีหน้าสวี่อวี้เย็นชาเล็กน้อย ไม่สนใจการขัดขวางของเฝิงอี้ผิง เปิดปากทันใด “คุณชายเก้า คุณนายใหญ่ ตอนนี้คุณหนูหวันหวั่นยังอยู่ในห้องขังครับ!”

คุณหญิงย่าได้ยินอย่างนั้นก็หน้าเปลี่ยนสีทันที “เธอว่าอะไรนะ หวันหวั่นอยู่ในห้องขัง?”

…………………………………..

บทที่ 880 เชิญเทพเข้านั้นง่าย เชิญเทพออกนั้นยาก