บทที่ 883 คุณเก้า ผมถูกปรักปรำ! / บทที่ 884 นายท่าน จะเออออห่อหมกเกินไปแล้วมั้งครับ?

บทที่ 883 คุณเก้า ผมถูกปรักปรำ!

จิ่นหยวน

คนอื่นพบกันหลังจากไม่ได้พบกันมานาน แต่ครั้งนี้เธอกับซือเยี่ยหานเกือบตายจากกันเสียแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นเตรียมตัวรับอ้อมกอดต้อนรับอันอบอุ่น ปรากฏว่าเพิ่งมาถึงบ้าน เขาก็ส่งตัวหมอสิบกว่าคนเวียนเข้ามาตรวจตามลำดับ ไม่ง่ายเลยกว่าจะยืนยันได้ว่าเธอไม่บาดเจ็บ แล้วยังถูกบังคับให้ดื่มน้ำขิงที่รสชาติแย่สุดๆ อีกหนึ่งถ้วยใหญ่ ตบท้ายด้วยการโดนไล่ให้ขึ้นไปอาบน้ำร้อนที่ชั้นบน…

ไม่โรแมนติกเลยจริงๆ…

ข้างล่าง ซือเยี่ยหานนั่งอยู่บนโซฟา ดูเหมือนรูปสลักน้ำแข็ง

คนสนิทของซือหมิงหลี่สองคนนั้นถูกจัดการไปพร้อมกันแล้ว ส่วนต้วนลี่เจาที่รับหน้าที่ทรมานนักโทษในห้องขังกำลังยืนหน้าซีดอยู่ตรงหน้าซือเยี่ยหาน “คุณเก้า ผมไม่ได้ทำนะครับ…ผมสาบานกับฟ้าดินได้! ผมไม่ได้ทำร้ายคุณหนูเยี่ยเลยแม้แต่น้อย!”

พอนึกถึงจุดจบของผู้คุมสองคนนั้น ต้วนลี่เจาที่รับหน้าที่ทรมานนักโทษมานานหลายปี กลับรู้สึกว่าการยืนอยู่ต่อหน้าซือเยี่ยหานน่ากลัวกว่าเอาวิธีทรมานทั้งหมดมารวมกันเสียอีก…

เวลานี้เอง สวี่อี้สาวเท้าเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับแฟลชไดร์ฟในมือ “คุณเก้า ได้ภาพวงจรปิดในห้องขังมาแล้วครับ”

สภาพสวี่อี้ในตอนนี้เรียกได้ว่าเหงื่อท่วมตัว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเยี่ยหวันหวั่นในห้องขัง…เขาคิดถึงผลที่ตามมาไม่ออกเลย

ถึงแม้หมอจะตรวจยืนยันแล้วว่าคุณหนูหวันหวั่นไม่ได้บาดเจ็บ แต่สถานที่อย่างห้องขังและวิธีการทรมานที่น่าสะพรึงกลัว กลับสร้างบาดแผลฝังใจให้คนได้มากกว่า

ต่อให้ต้วนลี่เจาไม่ได้สร้างบาดแผลทางกายให้คุณหนูหวันหวั่นก็จริง แต่หากทำให้คุณหนูหวันหวั่นตกใจแม้แต่นิดเดียว ด้วยนิสัยของคุณเก้า เขาต้องไม่รอดแน่นอน…

ซือเยี่ยหานเอ่ยปาก “เปิดดู”

สวี่อี้หันมองต้วนลี่เจาอย่างอับจนหนทาง “ครับ…”

ต้วนลี่เจาอยู่ในตระกูลซือมาหลายปี รับหน้าที่ดูแลห้องขังมาตลอด ถึงแม้จะมีนิสัยเหมือนซือหมิงหรงผู้เป็นนาย แข็งกระด้างไปบ้าง ทว่าก็จงรักภักดีกับตระกูลซือมาก แต่ครั้งนี้เขาละเมิดข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุดของคุณเก้า…

สวี่อี้ไม่กล้ารอช้า รีบเสียบแฟลชไดร์ฟเข้ากับแล็ปท็อป และเปิดคลิปวิดีโอทันที

หลังจากเลือกช่วงเวลาเสร็จ ไม่นานบนหน้าจอก็ปรากฏร่างของเยี่ยหวันหวั่น

หญิงสาวเหมือนเชื่อมั่นแต่แรกแล้วว่าอาการของซือเยี่ยหานจะต้องดีขึ้นแน่นอน เธอแต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดกระโปรงสวยงามดูสุภาพ เดินตามคนของซือหมิงหลี่เข้ามาด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน…

“อ๊ากกกก!” เสียงกรีดร้องน่าขนลุกดังออกมาจากแล็ปท็อป

เห็นแต่ผู้ชายคนหนึ่งในห้องขังถูกเหล็กร้อนๆ ทาบหน้าอกจนเนื้อหนังถลอกปอกเปิก เลือดสดไหลเป็นทาง แม้แต่สวี่อี้ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ยังสะดุ้งเล็กน้อย ส่วนสีหน้าของซือเยี่ยหานยิ่งดูน่ากลัวกว่าเดิม

“อ๊ากกกก!” เสียงร้องปานใจจะขาดดังขึ้นเรื่อยๆ เยี่ยหวันหวั่นถูกนำทางไปจนถึงห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องขังนั้น

สวี่อี้กลืนน้ำลายลงคอ แทบไม่กล้าดูต่อไป ต่อให้คุณหนูหวันหวั่นเก่งกาจอีกแค่ไหน ถึงอย่างไรเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงที่เพิ่งอายุยี่สิบปี ภาพเหตุการณ์อย่างนั้นเธอจะรับไหวได้อย่างไร…

เมื่อกี้ตอนที่คุณเก้าไปรับคุณหนูหวันหวั่น คุณหนูหวันหวั่นรีบโผเข้าอ้อมแขนของคุณเก้า ต้องตกใจกลัวมามากแน่ๆ…

ขณะที่สวี่อี้กำลังคิด ก็ได้ยินเสียงแหลมใสของเยี่ยหวันหวั่นดังออกมาจากคอมพิวเตอร์…

‘นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ยังใช้วิธีสอบปากคำโบราณๆ แบบนี้อยู่อีก?’

เยี่ยหวันหวั่นกระเด้งตัวเข้าใกล้ห้องขังห้องนั้น ชะโงกหน้าเข้าไปดูข้างในพลางส่ายหน้า สีหน้าท่าทีล้อเลียนด้วยความดูถูก

‘นี่ ฉันจะบอกให้ ของอย่างนี้ใช้ได้ผลกับแค่พวกกระจอกเท่านั้นแหละ …’

‘นี่ พวกนายรู้จักเทคนิคจิตวิทยาการสอบปากคำไหม…’

‘ใช่แล้ว ยังมีอีกนะ วิธีที่สิบก็คือ…’

สวี่อี้เห็นบอดี้การ์ดสองคนนั้นรีบเดินหนีออกไป เห็นเยี่ยหวันหวั่นหันไปมองต้วนลี่เจาด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วเริ่มพูดต่อ…

…………………………………………..

บทที่ 884 นายท่าน จะเออออห่อหมกเกินไปแล้วมั้งครับ?

‘โธ่ ไม่ใช่อย่างนั้นสิ พี่ชาย ฝีมือใช้แส้เฆี่ยนหยาบไปแล้ว! ไม่รู้จริงนี่นา!”

‘ผิดแล้วๆ องศาผิดแล้ว…’

‘นี่ๆๆๆ เดี๋ยวฉันสอนให้เอง! มีวิธีประหยัดแรงอยู่อย่างหนึ่ง…’

สุดท้าย คลิปวิดีโอฉายภาพที่ต้วนลี่เจาโยนแส้ลงบนพื้นด้วยสีหน้าที่แทบเรียกได้ว่าสติหลุด ‘มา! มาเลย! เธอมาทำเองเลย! เดี๋ยวฉันจะให้เธอมาทำเองเลยดีไหม!’

บนหน้าจอ หญิงสาวยิ้มหยีตาบอกด้วยความดีใจ ‘ก็ได้!’

หลังจากดูคลิปวิดีโอจบ…