บทที่ 897 กลัวจังเลย / บทที่ 898 มีความแค้นอะไรกัน

บทที่ 897 กลัวจังเลย

เยี่ยหวันหวั่นลงมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ปรากฏว่าเห็นโลลิน้อยกำลังนั่งร้องไห้เป็นเผาเต่าอยู่บนโซฟา

“เจียวเจียว เธอเป็นอะไรไป?”

โลลิน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น “นายหญิง ละครเรื่องนี้นางเอกป่วยเป็นโรคร้ายใกล้ตาย พระเอกเลยฆ่าตัวตายเพื่อบูชาความรัก น่าสงสารมากเลยค่ะ! นายหญิง พระเอกคนนี้แสดงดีมากเลย สะเทือนอารมณ์จริงๆ…”

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองมือถือของโลลิน้อย ก่อนจะทำหน้าหมดคำพูด

ไม่นึกว่าพระเอกจะเป็นกงซวี่…

ตอนเด็กกงซวี่เคยแสดงหนึ่งในละครรักน้ำเน่าเกินจริงซึ่งเป็นสุดยอดละครตัวอย่าง ทักษะการแสดงไม่ต้องพูดถึงว่าน่าอึดอัดแค่ไหน แต่ยายเด็กคนนี้กลับสะเทือนใจจนร้องไห้ได้

“แค่ก เธอดูต่อไปเถอะ…”

เยี่ยหวันหวั่นหยิบแผ่นซีดี กำลังจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปชั้นบน เจ้าอ้วนก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้ากระตือรือร้น “นายหญิงๆ มื้อดึกวันนี้คือกุ้งมังกรผัดซอสหม่าล่าครับ! นายหญิงรอสักครู่นะครับ! ไม่นานก็เสร็จแล้ว!”

“เอ่อ…” เยี่ยหวันหวั่นสูดกลิ่นหอมของหม่าล่าในอากาศที่ช่างรัญจวนใจ ก่อนจะก้มมองรอบเอวของตัวเอง

คนพวกนี้เห็นว่าไม่อาจเอาชนะใจเธอด้วยความงามได้ จึงเริ่มเปลี่ยนวิธีมาใช้อาหารเลิศรสหลอกล่อ ตอนนี้เธอเกือบจะอ้วนขึ้นแล้ว

โชคดีที่เธอพยายามออกกำลังกายทุกวัน ไม่อย่างนั้นต้องกลับไปอ้วนเหมือนเมื่อก่อนแน่

ขณะเดียวกัน ในลานบ้าน

หลังจากตกลงภารกิจกันเรียบร้อย และมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ในสวนแล้ว ทหารรับจ้างสามคนนั้นก็กระโดดข้ามกำแพงเข้าไปอย่างวางท่าทันที

เมื่อทหารรับจ้างอีกสองคนแยกย้ายไป คนที่เป็นหัวหน้าก็แหวกพุ่มไม้อย่างเบามือ และมุ่งหน้าไปทางชายผมยาวกับชายไว้เครา

ปรากฏว่าหัวหน้าทหารรับจ้างเพิ่งจะเอื้อมมือแหวกกิ่งไม้ด้านหน้าออก ทันใดนั้นก็มีใบหน้าสองดวงมาปรากฏอยู่ตรงหน้า เป้าหมายทั้งสองของเขากำลังนั่งยองๆ มองหน้าเขาอยู่ตรงนี้…

ชายผมยาวทำหน้าตื่นเต้น “ตายๆๆ พี่เฉียง พี่ดูนี่สิๆ มีโจรกระจอกอยู่ด้วยจริงๆ! พี่นี่สุดยอดไปเลย!”

ชายไว้เคราพูด “แน่นอนอยู่แล้ว!”

“พะ…พวกนาย…” ทหารรับจ้างคนนั้นตกใจ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ไม่นานจึงสงบใจได้ แม้ถูกจับได้ก็ไม่มีสีหน้าหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เฮอะ คิดว่าเขาเป็นโจรกระจอกงั้นเหรอ ผู้ไม่รู้ย่อมไร้ความกลัวจริงๆ!

พ่อบ้านชราเดินตรวจตราผ่านมาพอดี พอเห็นทหารรับจ้างที่บุกรุกเข้ามา ก็พลันอึ้งไปเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น ใครกันน่ะ?”

ชายผมยาวกับชายไว้เครายักไหล่ ใครจะไปรู้กันล่ะ ถ้ายังไงรอดูไปก่อนแล้วค่อยว่ากันไหม

สุดท้าย ภายในห้องรับแขก คนรับใช้ทั้งห้าคนถูกจับตัวหมด

เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นนั่งรอมื้อดึกอยู่บนโซฟา นึกไม่ถึงว่าผู้มากลับเป็นชายชุดดำสามคน แถมยังลักพากุ้งมังกรของเธอ อ้อ ไม่ใช่สิ หมายถึงจับตัวลูกน้องทั้งห้าคนของเธอไว้

“อ๊าย! นายหญิง เจียวเจียวกลัวจังเลยค่ะ! อย่าฆ่าฉันเลย! อย่าฆ่าเจียวเจียวเลย!” โลลิน้อยถูกทหารรับจ้างหน้าโหดคนหนึ่งบีบคอ กำลังตกใจจนร้องไห้สะอึกสะอื้น

ส่วนชายอ้วนที่ถือกุ้งมังกรจานหนึ่งไว้ในมือกำลังถูกมีดแหลมคมจี้ที่หลัง

ชายผมยาว ชายไว้เครา และพ่อบ้านต่างถูกจับตัวเข้ามา และถูกคุมตัวไว้ด้วยกันทั้งหมด

“พวกแกทุกคนหุบปากให้หมด ห้ามส่งเสียงดัง แล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกแก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกแก เข้าใจไหม?” หัวหน้าทหารรับจ้างตะคอกเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราด

ทหารรับจ้างที่กำลังคุมตัวเจ้าอ้วนกวาดตามองเหล่าคนรับใช้ที่ไม่มีกำลังขัดขืน พูดด้วยสีหน้าเย้ยหยันว่า “จิ๊ ภารกิจง่ายๆ อย่างนี้ กลับมาจ้างพวกเราที่เป็นทหารรับจ้างเกรด C สามคน…”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินอย่างนั้น ก็หันไปมองทั้งสามคนด้วยสีหน้าบอกอารมณ์ไม่ถูกทันที