ตอนที่ 404
บทที่ 917 ผมมาหาแม่เองก็ได้ / บทที่ 918 นิสัยเหมือนพ่อ
October 22, 2026
บทที่ 917 ผมมาหาแม่เองก็ได้
มะ…แม่?!
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าเก้าสายฟาดลงกลางหัว
ขณะเดียวกัน เรื่องราวทุกอย่างก็ค่อยๆ เริ่มปะติดปะต่อกันในสมองของเธอ…
เจ้าหนูน้อยนี่บอกว่าตัวเองแซ่เนี่ย แถมตอนแรกเธอก็รู้สึกคุ้นหน้าเขามากด้วย แล้วตอนนี้ยังบอกว่าตัวเองเป็นลูกชายของเธออีก…
แต่เธอไม่มีทางมีลูกชายอย่างแน่นอน!
ฉะนั้น…
ดะ…เด็กคนนี้…หรือว่าจะเป็น…หลานชายของเจ้าบ้าเนี่ยอู๋หมิงนั่น!!!
สถานการณ์ก่อนหน้านี้ชุลมุนเกินไป ถึงแม้เธอจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก
เธอเคยเห็นเด็กคนนั้นผ่านวิดิโอคอลแค่ผ่านๆ ตอนนั้นเธอมองเห็นหน้าตาของเขาได้ไม่ชัด แถมวันนี้เจ้าหนูนี่ก็แต่งตัวต่างจากวันนั้นที่ดูมืดมนอึมครึมไปทั้งตัวด้วย เธอถึงได้แค่คุ้นตา แต่จำไม่ได้!
ที่สำคัญที่สุดก็คือ เจ้าบ้าเนี่ยอู๋หมิงนั่นดันไม่บอกอะไรล่วงหน้าเพื่อให้เธอเตรียมก่อนเลยสักนิด!
ด้วยประการทั้งหมดที่พูดมาข้างบน เธอก็เลยไม่เคยสงสัยสักนิดว่าเจ้าหนูนี่เป็นคนคนเดียวกับหลานชายของเนี่ยอู๋หมิง!
วินาทีนี้ เยี่ยหวันหวั่นมองหนูน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างตะลึงงัน จะบ้าตาย!
เจ้าโง่เนี่ยอู๋หมิง! ทำไมไม่รู้จักบอกเธอก่อนสักคำ! เธอไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย! ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที! ตอนนี้เธอควรทำยังไงดี!
ผิดแผนเกินไปแล้ว ชิ่งหนีซะเลยดีไหมเนี่ย!
เด็กชายตัวน้อยยังคงยื่นมือเล็กๆ ออกมาข้างหน้า และแหงนดวงหน้าน้อยๆ มองเธออยู่อย่างนั้น
เห็นมือน้อยๆ ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าสะดุดเล็กน้อย อดรู้สึกใจอ่อนไม่ได้ จึงเอื้อมมือออกไปจับมือกับเจ้าหนูน้อยเบาๆ “สวัสดี…”
เจ้าหนูน้อยเหลือบมองมือที่ถูกจับตอบ แล้วเม้มปากเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยไร้อารมณ์ดูน่ารักขึ้นกว่าเดิม
บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย นึกไม่ถึงว่านายน้อยจะ…อนุญาตให้คนอื่นสัมผัสตัวด้วย…
ถังปินกับซ่งเฉียงที่เพิ่งได้สติกลับคืนมาจากความตกตะลึง ตอนนี้กลับต้องช็อกค้างไปอีกครั้ง
ให้ตายเถอะ! เจ้าหนูน้อยคนนี้ ปะ…เป็นลูกชายของเจ้านายงั้นเหรอ!!!
นึกไม่ถึงว่าเจ้านายจะมีลูกชายโตขนาดนี้แล้ว
อีกอย่าง ดูเหมือนว่าเจ้านายจะจำลูกชายของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ?
สมกับเป็นเจ้านายของพวกเขา…เจ๋งโคตรๆ…
ไม่รู้ว่าไปสร้างหนี้ดอกท้อ[1]ไว้มากมายขนาดไหน…
พอพูดคำว่า “สวัสดี” จบ เยี่ยหวันหวั่นก็เป็นใบ้ไปทันที เธอคิดอยู่นานก็คิดไม่ออกว่าควรพูดอะไรดี
สุดท้ายเยี่ยหวันหวั่นก็พูดว่า “เอ่อ เนี่ยถังเซียวใช่ไหม…ฉันเรียกเธอว่าถังถังได้ไหม?”
เจ้าหนูน้อยพยักหน้า “ได้ครับ”
เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจลึกๆ อย่างนึกปวดหัว เธอกับเนี่ยอู๋หมิงไม่ได้วางแผนกันก่อนล่วงหน้า ตอนนี้ก็คงทำได้แค่ไหลไปตามน้ำแล้วล่ะ
เยี่ยหวันหวั่นก็เลยพูดว่า “ที่แท้เธอก็คือถังถัง ต้องขอโทษจริงๆ เมื่อกี้แม่จำเธอไม่ได้ แม่กับลุงของเธอเคยปรึกษากัน ว่าอยากไปหาเธอ แต่พักนี้แม่ยุ่งมาก ก็เลยยังไม่มีเวลาไปซักที…”
หนูน้อยตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ ถ้าแม่ยุ่ง ผมมาหาแม่เองก็ได้”
พอเยี่ยหวันหวั่นได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ช่างเป็นเด็กว่าง่ายจริงๆ!
ทำไมเจ้าบ้าเนี่ยอู๋หมิงชอบใส่ร้ายคนอื่นเขา หาว่าคนอื่นเขาเป็นปีศาจน้อยตลอดเลย
พอนึกถึงเนี่ยอู๋หมิง เยี่ยหวันหวั่นก็แอบกัดฟัน “แล้วลุงเธอล่ะ? ไม่ได้มาด้วยหรอกเหรอ?”
เจ้าเลวเนี่ยอู๋หมิง! หายหัวไปไหนแล้ว! เธอคนเดียวรับมือไหวที่ไหนกันเล่า!
เจ้าหนูน้อยตอบว่า “คุณลุงพาผมมาส่งเสร็จก็กลับเลยครับ”
เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “อ้อๆ อย่างงี้เอง…”
หึๆ เจ้าสารเลวเนี่ยอู๋หมิง นายตายแน่!
———————————-
บทที่ 918 นิสัยเหมือนพ่อ
สุดท้าย เยี่ยหวันหวั่นก็พาเจ้าหนูน้อยกลับคฤหาสน์เล็กไปอย่างงงๆ
ตลอดเส้นทาง เยี่ยหวันหวั่นมีแค่ความคิดเดียวในสมอง คือจะเลี้ยงเด็กยังไงดี!