บทที่ 941 คายออกมาให้หมด / บทที่ 942 คงไม่ได้จำเด็กผิดคนหรอกนะ?

บทที่ 941 คายออกมาให้หมด

เยี่ยหวันหวั่นเห็นชุดนอนเด็กน่ารักมากมายในห้างสรรพสินค้า พอได้ซื้อก็หยุดไม่ได้ พริบตาเดียวก็ซื้อมาหลายชุดแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นหยิบขึ้นมาวางบนเตียงในห้องนอนทีละชุดๆ

มีลายโดราเอมอนสีชมพู ลายคิตตีสีชมพู แล้วก็มีลายหมีเทดดี้ด้วย แต่ละตัวน่ารักทั้งนั้น

พอนึกภาพว่าถ้าถังถังใส่ชุดนอนพวกนี้แล้วจะน่ารักแค่ไหน เยี่ยหวันหวั่นก็อยากจะซื้อห้างทั้งห้างมาไว้ใกล้บ้านเสียเลย

ทั้งที่เป็นเด็กที่น่ารักมาก แต่วันๆ เอาแต่ใส่สูท ไม่เข้ากับอายุของเขาเลย

“ตัวนี้น่ารัก อืม ตัวนี้ก็น่ารัก ใส่ตัวไหนดีล่ะ?” เยี่ยหวันหวั่นลังเลกับการเลือกเหมือนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ

เด็กน้อยบอกว่า “ผมใส่ให้แม่ดูวันละตัวก็ได้นะครับ”

ตอนแรกเยี่ยหวันหวั่นยังกลัวว่าตัวเองจะเจ้ากี้เจ้าการเกินไป จนทำให้เด็กน้อยไม่ชอบ แต่พอได้ยินอย่างนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาทันที

สุดท้าย เยี่ยหวันหวั่นเลือกชุดนอนตัวยาวขนฟูลายเสือสีขาวน้ำนม บนหมวกฮู้ดเขียนคำว่า ‘เจ้าชาย’ แถมข้างบนยังมีหูติดมาด้วย ดูแล้วน่ารักมากจริงๆ

“ใส่อันนี้ก่อนแล้วกัน!”

“ครับ”

“ให้แม่ช่วยลูกอาบน้ำไหม” เยี่ยหวันหวั่นถาม

เด็กน้อยกอดเสื้อผ้าไว้ด้วยพวงแก้มแดงเรื่อ “ผมอาบเองได้ครับ”

เยี่ยหวันหวั่นยิ้ม “โอเค!”

หลังจากถังถังไปอาบน้ำ เยี่ยหวันหวั่นก็เดินออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องนอนแขก เตรียมตัวจะกลับไปลบเครื่องสำอางที่ห้องตัวเอง

เพิ่งจะเดินออกมานอกห้อง เสียงมือถือก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนวีแชท

เยี่ยหวันหวั่นกดเปิดวีแชทอ่านอย่างไม่ใส่ใจ แต่พอเห็นว่าใครเป็นคนส่งวีแชทมา ก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจทันที

[เนี่ยอู๋หมิง: น้องโหย่วหมิง! สายด่วนฉุกเฉินๆ!]

นึกไม่ถึงเลยว่าเนี่ยอู๋หมิงที่ตั้งใจแกล้งตายจนถึงขั้นยอมออกจากแชทกลุ่ม กลับเป็นฝ่ายทักมาหาเธอก่อน

เยี่ยหวันหวั่นเหล่มองแวบเดียว ก่อนจะยกนิ้วกดหน้าจอสองครั้งอย่างไม่แยแส

ขณะเดียวกัน ในมุมลับตาคนแห่งหนึ่งในสวนด้านล่าง

นักพรตหนุ่มถาม “เจ้านายโหย่วหมิงตอบรึยัง ตอบมารึยัง?”

อี้จือฮวาพูด “ทำไมยังไม่ตอบอีกล่ะ!”

เสี่ยวเถียนเถียน “หรือว่ายังไม่เห็น?”

เนี่ยอู๋หมิงบอกว่า “เดี๋ยวฉันลองส่งไปอีกครั้ง!”

ทั้งห้าคนชะโงกหน้ามาดูมือถือของเนี่ยอู๋หมิง เห็นเพียงเนี่ยอู๋หมิงส่งข้อความไปอีกครั้ง

จากนั้น ทั้งห้าคนก็เห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงอยู่ข้างหน้าข้อความที่สอง มีข้อความสีเทาจากระบบแจ้งเตือนเขียนไว้ว่า

[อีกฝ่ายเปิดระบบการยืนยันเพื่อนแล้ว คุณไม่ใช่เพื่อนของเขา/เธอ กรุณาส่งคำขอเป็นเพื่อนก่อน หลังจากที่อีกฝ่ายกดรับเพื่อนแล้ว จึงจะสามารถสนทนากันได้]

เนี่ยอู๋หมิงอึ้งงัน

อี้จือฮวากระแอม “เอ่อ…หัวหน้า…ดูเหมือนหัวหน้าจะโดนบล็อกแล้วละ…”

เนี่ยอู๋หมิงกลอกตาใส่เขา “หุบปาก! ฉันมีตาหรอกน่า!”

พอเห็นหัวหน้าโมโห นักพรตใจบริสุทธิ์รีบโยนความผิดทันที “หัวหน้า ต้องโทษไอ้ก้อนน้ำแข็งบ้านั่น ถ้าเขาไม่กดรับอั่งเปาของหัวหน้าโหย่วหมิงก่อนออกจากแชทกลุ่มไปจนหมด หัวหน้าโหย่วหมิงคงไม่โกรธขนาดนี้!”

เส้นประสาทที่ขมับของเนี่ยอู๋หมิงเต้นตุบๆ “พวกนายทุกคน คายเงินในมือถือมาให้ฉันให้หมดเดี๋ยวนี้!”

อี้จือฮวากับนักพรตใจบริสุทธิ์พูดขึ้นพร้อมกัน “หัวหน้า ผมไม่มีเงิน!”

เนี่ยอู๋หมิงแค่นเสียง “ไม่ต้องมาทำไขสือ พวกนายหักหลังฉันไปแล้ว ยังกล้าบอกว่าไม่มีเงินอีกเหรอ คายออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้! ส่งอั่งเปาไปให้น้องโหย่วหมิง! เร็วเข้า! ฉันจะนับถึงสาม ถ้าใครไม่คายเงินออกมาให้หมด ก็เข้าไปฝึกในป่ากับฉันเดี๋ยวนี้!”

“ฮึก…ผมไม่ไป…”

ภายใต้คำขู่ของหัวหน้าทีม พวกเขาสามคนอับจนหนทาง ทำได้แค่กล้ำกลืนเรียงคิวกดส่งอั่งเปาให้เยี่ยหวันหวั่น

ส่วนมือถือของหนุ่มน้ำแข็งถูกเนี่ยอู๋หมิงแย่งมาเลย…

——————————————————–