บทที่ 987 อัดอยู่ฝ่ายเดียว / บทที่ 988 ถูกคุมจนจะถล่มแล้ว

บทที่ 987 อัดอยู่ฝ่ายเดียว

คนสิบกว่าคนกลับหาช่องโหว่โต้กลับไม่เจอแม้แต่น้อย ทั้งหมดถูกทำเหมือนเป็นกระสอบทราย ถูกอัดอยู่ฝ่ายเดียว

ทุกคนในที่นั้นตาค้างแล้ว…

ใครจะคาดคิดได้ว่า สาวน้อยที่ดูอ่อนหวานน่ารักคนหนึ่งจะน่ากลัวขนาดนี้ ลงมือรุนแรงจนทำคนขนพองสยองเกล้า…

นี่มันเหนือการรับรู้ของสามัญสำนึกพวกเขาแล้วชัดๆ

เวลานี้ ข้อมือทั้งสองข้างของจางเวยถูกเหยียบแหลกแล้วเรียบร้อย…

ทั้งหมดนั้นถูกแหลกทั้งเป็น…

กงซวี่ตัวสั่นกอดแขนลั่วเฉินที่อีกด้าน แม่จ๋า พวกเขาตกใจตายแล้ว!

เห็นแค่ว่าโลลิน้อยหัวเราะคิกคัก ก้าวย่างไปหาจางเวยทีละก้าว “บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ เจ้านายเลือกฉันมาเพราะฉันเก่งที่สุด!”

ตอนรกจางเวยยังแสดงความโหดเหี้ยม แต่เวลานี้เขาตกใจจนเหลือแต่ความกลัว ดิ้นไปมากับพื้นอย่างหน้าซีดเผือดเพราะความเจ็บแปลบ เห็นโลลิน้อยเข้ามาใกล้ เขาก็รีบเอ่ยปากอย่างสั่นเทา “คะ…ครับๆๆ…คุณนาย คุณเก่งที่สุด ผมมีตาหามีแววไม่! ได้โปรดละเว้นผมครั้งนี้ด้วยเถอะ!”

เงาของโลลิน้อยตกลงบนใบหน้าของจางเวย เธอพูดด้วยสีหน้าเสียใจ “ไม่ได้หรอก ฉันลงมือ ยังไม่เคยไว้ชีวิตใครมาก่อนเลยน้า~”

ว่าไงนะ!

จิตสังหารในแววตาของอีกฝ่าย ทำให้จางเวยเชื่อคำพูดของเธออย่างหมดใจ

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!

เมืองหลวงจะมีสัตว์ประหลาดอย่างนี้ปรากฏตัวได้ยังไง!

“ยะ…อย่าฆ่าฉันเลย! อย่าฆ่าฉันเลยนะ…ขอร้องล่ะ…ฉันผิดไปแล้ว…ฉันสำนึกผิดแล้ว…คุกเข่าขอร้องคุณละ…” จางเวยร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว แข้งขาปวกเปียกอยู่บนพื้น

จากนั้นก็พลันมีกลิ่นเหม็นลอยมา เขาถึงกลับกลัวจนฉี่ราดกางเกงไปแล้ว

จิตสังหารท่วมท้นนั้น ต่อให้เขาฝึกวิชายุทธ์มาก็ต้านทานไม่ไหว

เขาก็นับว่าพอมีตาอยู่บ้าง เวลานี้เขาสังเกตเห็นเรื่องราวไม่ชอบมาพากลแล้ว อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เพราะเขารู้ว่าเยี่ยไป๋เจ้าเล่ห์ จึงไม่เพียงมาด้วยตัวเอง แต่ยังพาคนฝูงใหญ่ขนาดนี้มาด้วย แต่กลับนึกไม่ถึงสักนิดเดียวว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้

แต่มารู้ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว

ไม่เพียงแค่จางเวย พวกเยี่ยมู่ฝานก็สติกระเจิง ถ้าเกิดมีคนตาย กองถ่ายพวกเขาก็หนีไม่พ้นความเกี่ยวข้อง

พวกเขาคิดจะขัดขวาง แต่เวลานี้โลลิน้อยนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่มีใครสักคนกล้าขึ้นหน้าไป

ส่วนลูกน้องของจางเวย ก็คลานไปหลบอยู่ที่ไกลๆ นานแล้ว…

“น้องสาว พอได้แล้ว! สั่งสอนนิดหน่อยก็พอแล้ว!” เยี่ยมู่ฝานโน้มน้าวอย่างร้อนใจ แต่เวลานี้โลลิน้อยอยู่ในโลกตัวเองโดยสมบูรณ์แล้ว

“อืม…เจ้านายบอกว่าห้ามเอาชีวิต…งั้น…ขอฉันคิดหน่อย…ว่าจะทำให้นายเหลือครึ่งลมหายใจยังไงดี…”

จางเวยทนไม่ไหวแล้ว เขายันตัวขึ้นมาได้ก็วิ่งหนี โลลิน้อยหัวเราะคิกคัก ไล่ตามไปปานสายฟ้าแลบ นิ้วพรากชีวิตของจางเวยราวกับกรงเล็บแหลมคม…

จบเห่! เยี่ยมู่ฝานมีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง…

ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจจนหน้าถอดสีอยู่นั่นเอง ฉับพลันนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งโลผ่มาคั่นระหว่างโลลิน้อยกับจางเวย

เสียง ‘ฟึบ—’ ดังขึ้น ก่อนที่มือของโลลิน้อยจะสัมผัสโดนจางเวย ก็ถูกฝ่ามือหนึ่งขวางไว้

จากนั้น เสียงของเยี่ยหวันหวั่นก็ดังขึ้นมา “พอได้แล้ว เจียวเจียว!”

“อ๊ะ” เจ้านายมาแล้ว!” ทันทีที่ได้ยินเสียงเยี่ยหวันหวั่น ดวงตาของโลลิน้อยก็ทอประกาย กลับคืนท่าทางซื่อใสไร้เดียงสา

เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าหมดคำพูด โชคดีที่เธอไม่วางใจจึงมา…

ก่อนเดินทางก็ย้ำซ้ำๆ แล้วว่าอย่าเอาชีวิตใคร แค่คุมสถานที่เท่านั้นพอไม่ใช่เหรอ

——————————————————————————————–

บทที่ 988 ถูกคุมจนจะถล่มแล้ว

หลังเห็นเยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัว แถมยังขัดขวางโลลิน้อยผู้โหดเหี้ยมน่ากลัวคนนั้นได้ ทุกคนในที่นั้นก็ถอนหายใจโล่งอก

จางเวยเกือบตกใจกลัวจนสลบแล้ว เหงื่อเย็นไหลอาบเต็มหน้าผาก ท่าทีที่เขามองเยี่ยหวันหวั่นราวกับมองพระผู้มาโปรด…

เยี่ยไป๋!?