บทที่ 997 วิธีหาเงินที่เป็นเอกลักษณ์ / บทที่ 998 หล่อขึ้นอีกระดับ

บทที่ 997 วิธีหาเงินที่เป็นเอกลักษณ์

ก่อนที่ตัวเองจะควบคุมไม่อยู่ เยี่ยหวันหวั่นหนีขึ้นชั้นบนราวควันจางหายไป!

เธอนับถือตัวเองในชาติก่อนเหลือเกิน เผชิญหน้ากับใบหน้าแบบนี้ ไม่นึกว่าจะยังรักเดียวใจเดียวกับกู้เยว่เจ๋อได้ นี่มันหลิ่วเซี่ยฮุ่ย[1]ชัดๆ เป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัวอะไรอย่างนี้!

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งเข้าห้องไป มือถือของเธอก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมา

เป็นข้อความจากเนี่ยอู๋หมิง

[เนี่ยจอมกาก: น้องโหย่วหมิง วันนี้ถังถังเป็นยังไงบ้าง ยังดีอยู่ไหม?]

เยี่ยหวันหวั่นเหล่มองหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ได้สนใจ

[เนี่ยจอมกาก: ขอให้ร่ำรวย โชคดีมีเงินทอง (อั่งเปา)]

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองอั่งเปา ยื่นนิ้วไปกดเปิดจอ จากนั้นจึงตอบกลับ…

[เยี่ยโหย่วหมิง: ดีมากเลยแหละ ฉันหาสัตว์เลี้ยงมาเป็นเพื่อนเขาตัวหนึ่ง]

[เนี่ยจอมกาก: หา? สัตว์เลี้ยง? ฉันลืมเตือนน้องเยี่ยเลย ถังถังไม่ชอบสัตว์เลี้ยงเล็กๆ นะ โดยเฉพาะสัตว์ตัวเล็กที่ขนฟูแถมอ่อนแอ ตอนเด็กลูกเจี๊ยบที่เขาเลี้ยงตายไป จากนั้นเขาก็ไม่เลี้ยงสัตว์เล็กอีก น้องเยี่ยเอาอะไรให้เขาเลี้ยงเหรอ]

เนี่ยอู๋หมิงส่งข้อความนี้เสร็จ ก็ส่งอั่งเป่าไปให้อีกอย่างรู้ตัว

เยี่ยหวันหวั่นรับอั่งเป่า เมื่อพบว่าเป็นอั่งเปาซองใหญ่อีก เธอจึงตอบต่อไป

[เยี่ยโหย่วหมิง: เปล่าสักหน่อย ถังถังชอบมาก! ไม่เชื่อดูด้วยตัวเองเลย]

เยี่ยหวันหวั่นพิมพ์ประโยคนี้จบ ก็ส่งภาพของถังถังกับต้าไป๋ไปหนึ่งใบ

[เนี่ยจอมกาก: นี่มันอะไรเนี่ย]

[เยี่ยโหย่วหมิง: คุณไม่รู้จักเหรอ]

[เนี่ยจอมกาก: ไร้สาระ ฉันรู้จักแน่นอนอยู่แล้ว! นี่มันเสือไม่ใช่เหรอ?]

[เยี่ยโหย่วหมิง: ก็ใช่ไง!]

[เนี่ยจอมกาก: …]

ถึงกับหาเสือมาเป็นสัตว์เลี้ยงให้ถังถัง เขาต้องคุกเข่าให้แล้วจริงๆ…

แต่ดูจากรอยยิ้มของถังถังในภาพ เหมือนเขาจะชอบมันมากทีเดียว…

ไม่ได้เห็นถังถังดีใจขนาดนี้มานานแล้ว…

เขาชอบสัตว์เล็กมาก แต่ก็กลัวว่าพวกมันอ่อนแอเกินไป จากตัวเองไปง่ายเกินไป ดังนั้นจึงไม่เข้าใกล้พวกมันอีก…

[เยี่ยโหย่วหมิง: จริงสิ ทำไมจู่ๆ คุณก็ใจกว้าง ไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?]

เยี่ยหวันหวั่นถามอย่างสงสัย

[เนี่ยจอมกาก: ก็ต้องชิงมาด้วยความสามารถของตัวเองอยู่แล้ว! (ภูมิใจ)]

เยี่ยหวันหวั่นเห็นเนี่ยอู๋หมิงส่งอิโมจิหน้าภูมิใจมา แสดงว่าน่าสงสัยพอสมควร…

[เยี่ยโหย่วหมิง: คุณแย่งมาเหรอ]

[เนี่ยจอมกาก: แน่นอน ครั้งก่อนได้แรงบันดาลใจจากกลุ่มนักแสดง ฉันเลยไปเข้าร่วมรายการหนึ่งที่ต้องอาศัยความสามารถของตัวเองล้วนๆ ไม่เชื่อเธอดูเอง! (คลิป)]

เยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกว่ายิ่งเป็นไปไม่ได้ ทักษะการแสดงของเขายังเข้าร่วมรายการได้เนี่ยนะ?

เยี่ยหวันหวั่นกดเปิดคลิปที่เนี่ยอู๋หมิงส่งมาอย่างสงสัย ผลลัพธ์คือหลังจากดูจบ ทั้งตัวเธอก็แข็งค้าง…

ในคลิปวิดีโอเป็นรายการหนึ่งจริงๆ รายการตะลุยด่านกลางแจ้งที่กำลังได้รับความนิยมมากช่วงนี้ ในรายการจะติดตั้งด่านสิบกว่าด่านบนน้ำ ผู้เข้าร่วมรายการคนไหนทะลวงด่านสำเร็จเร็วที่สุด คนคนนั้นก็จะได้รับเงินรางวัลและของรางวัล…

เยี่ยหวันหวั่นเห็นแค่ว่า ในภาพวิดีโอผู้เข้าร่วมแข่งขันคนอื่นๆ ต่างตกลงไปในน้ำ คนที่เร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาหลายนาที รอจนถึงตอนที่คนสุดท้ายลงสนาม…

ชายชุดดำคนนั้นราวกับสายลมก็ว่าได้ ผู้คนโดยรอบรวมถึงพิธีกรล้วนเห็นไม่ชัดว่าเขาเคลื่อนไหวอย่างไร เจ้าหมอนั่นพุ่งไปยังจุดสิ้นสุดเหมือนเหยียบอยู่บนพื้นราบ ลั่นเสียงกลองที่จุดสิ้นสุด สร้างสถิติเป็นที่หนึ่ง…

เยี่ยหวันหวั่นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนคนนั้นคือเนี่ยอู๋หมิง…

แม่มันเถอะ วิธีหาเงินแบบนี้…จริงๆ เลย…

ถึงกับใช้ฝีมือที่แหกกฎธรรมชาติอย่างนี้ไปเข้าร่วมเกมตะลุยด่านกลางแจ้งระดับอนุบาล แล้วยังจะมาภูมิใจเสียเต็มประดา…

หาเงินแบบนี้ มโนธรรมในใจคุณไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?

คุณไม่คิดเหรอว่าจะเผชิญหน้ายอดฝีมือในวงการเมื่อวันวานของคุณยังไง?