บทที่ 1110 เรื่องนี้โทษใคร

รถเก๋งสีแดงของเสี่ยวเชี่ยนพี่ใหญ่ให้เป็นของขวัญวันหมั้น ขับมำนำนแล้วถึงเวลำควรเปลี่ยน เธอค่อนข้ำงให้ควำมสำคัญ กับควำมรู้สึกตอนนั่งขับ เลือกไว้ก่อนแล้วว่ำอยำกซื้อคันไหน วันนี้ลำกอวี๋หมิงหลำงมำเพรำะอยำกซื้อรถใหม่พร้อมโปรโมชัน ในงำนแสดงรถ

อวี๋หมิงหลำงเตรียมใจไว้แล้ว เขำมำเป็นเพื่อนเมียเพื่อซื้อ รถใหม่ แต่เห็นข้ำงนอกมีทดลองขับรถที่เขำสนใจพอดี คันไม้คัน มือเลยขอลองสักหน่อย แต่ไม่ได้คิดจะซื้อ

หลำยปีมำนี้ครอบครัวมีรำยได้อะไรบ้ำงเสี่ยวเชี่ยนมีพูดให้ เขำฟั งบ้ำง ช่วงแรกเขำยังมีช่วยเธอบริหำรเงินบ้ำง แต่สองปีมำนี้ เสี่ยวเชี่ยนไปเล่นหุ้นฟิวเจอร์ตำมสุ่ยเซียน ลงทุนกับสืออวี้ เห็น ไปได้สวยอวี๋หมิงหลำงก็เลยเลิกยุ่ง เขำอยู่เฉยๆ ก็สบำยดี

เมื่อครึ่งเดือนก่อนเสี่ยวเชี่ยนมีลูกค้ำรำยใหญ่ ได้เงินมำ หลำยแสน เธอจึงบอกว่ำอยำกเปลี่ยนรถ อวี๋หมิงหลำงก็ไม่ว่ำ อะไร เลยมำซื้อเป็นเพื่อน

เสี่ยวเชี่ยนเอำบัตรให้เขำแล้วยิ้มซุกซนพลำงพูด “ไป

จ่ำยเงินสิ ให้นำยได้สัมผัสกับควำมรู้สึกใช้เงินเป็นเบี้ย” เขำหยิกจมูกเธอ จำกนั้นก็ก้มกระซิบข้ำงหูเธอ “จริงๆ แล้ว

ผมชอบสำนวนหยำดเหงื่อดั่งฝนมำกกว่ำ… กับคุณ!” เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก ไม่ว่ำหมอนี่จะดูหล่อเท่แค่ไหน

มันก็แค่เปลือกนอก อยู่กันตำมลำพังเมื่อไรควำมหน้ำด้ำนมีได้

อินฟินิตี้ เธอล่ะสงสัยจริงๆ ว่ำเมื่อชำติก่อนเธอมีควำมรักของ

ปลอม คนที่ยิ้มยำกหน้ำนิ่งเป็นอัมพำตคนนั้นไม่ใช่เขำ อวี๋หมิงหลำงไปจ่ำยเงินดูรถให้เสี่ยวเชี่ยน จังหวะนี้เองเธอก็

แอบไปดูรถแลนด์โรเว่อร์ที่เขำเพิ่งลองไปเมื่อครู่ “คันนี้มีสีแดงไหมคะ?” “ขอโทษด้วยครับคุณนำย ไม่มีครับ” “แล้วสีดำล่ะคะ เมื่อไรรับรถได้?” พนักงำนขำยตำโต เขำได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? จ่ำยเงินซื้อรถ

BMW ไปแล้วไม่ใช่เหรอ? “ใครบอกล่ะคะว่ำเรำจะซื้อรถแค่คันเดียว?”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มเจ้ำเล่ห์ จำกนั้นก็หยิบบัตรออกมำอีกใบ พนักงำนขำยยิ้มหน้ำบำนทันที

ถึงเธอจะอยำกเซอร์ไพรส์เสี่ยวเฉียง แต่ขั้นตอนกำรซื้อรถ ต้องให้เจ้ำตัวมำจัดกำรเอง ดังนั้นอีกสิบนำทีต่อมำอวี๋หมิงหลำง ก็รู้เรื่อง ขณะที่เขำออกไปจ่ำยเงินรถของเธอ เสี่ยวเชี่ยนก็จัดกำร เปลี่ยนรถให้เขำแล้ว

ควำมสุขมำอย่ำงกะทันหัน ควำมสุขเหมือนดอกไม้ บทจะ บำนก็บำน ด้วยเหตุนี้ขำกลับเสี่ยวเฉียงจึงมีควำมสุขมำกคิดว่ำ ฝั นไป

“เมียจ๋ำ ทำไมถึงอยำกเปลี่ยนรถให้ผมด้วยล่ะ?” รถที่ เปลี่ยนให้แพงกว่ำรถที่เธอเพิ่งซื้อด้วยซ้ำ เสี่ยวเฉียงแอบกลัว นิดๆ เขำรู้สึกว่ำนำงพญำของบ้ำนเขำชีวิตน่ำจะอู้ฟู่ กว่ำเขำมำก ช่วยไม่ได้ เป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์มำนำน พอเธอเอำใจหน่อยก็ เลยช็อค

“รถนำยขับมำตั้งนำนแล้ว ถึงเวลำควรเปลี่ยนได้แล้ว”

“งั้นก็ไม่เห็นต้องเปลี่ยนเป็นรถแพงขนำดนั้น มันดูฟุ่ มเฟือย เกินไป”

เสี่ยวเชี่ยนมองเหยียดเขำ “ก่อนนำยท่ำนจะปำกไม่ตรงกับ ใจ ช่วยหุบยิ้มปำกแทบจะฉีกถึงหูก่อนได้ไหมเจ้ำคะ?”

ตอนนี้เสี่ยวเฉียงมีควำมสุขมำกจริงๆ เดิมคิดว่ำกำรมำซื้อ รถเป็นเพื่อนเมียครั้งนี้ก็แค่ฆ่ำเวลำ ใครจะไปรู้ว่ำเมียเขำจะใจป้ำ เขำลองขับรถเล่นๆ เมียก็ซื้อให้เขำเลย ควำมรู้สึกที่ถูกมองเป็น เศรษฐีมันสะใจสุดๆ

ด้วยเหตุนี้เสี่ยวเฉียงจึงฮัมเพลงตลอดทำงกลับบ้ำน ผู้ชำยก็ ชอบรถทั้งนั้น แถมยังเป็นเซอร์ไพรส์จำกเมียด้วย ดีใจจะตำยอยู่ แล้ว

“อันที่จริงตอนแรกฉันกะซื้อสีแดงให้นำย ล้ำงแค้นที่นำยทำ ให้ฉันต้องขับเก๋งแดงอยู่หลำยปี อีกทั้งยังจะเอำคืนที่นำยให้ฉัน แต่งตัวอ้วนเป็นลูกบอลแบบนี้ อวี๋หมิงหลำงนำยนี่สมองมีแต่น้ำ หรือเปล่ำ? ปีนี้เป็นหน้ำหนำวอำกำศอบอุ่น นำยเห็นชำวบ้ำนเขำ ใส่เสื้อขนเป็ดที่คลุมถึงเท้ำแบบนี้บ้ำงไหม?”

“สะ… สีอะไรนะ?!” อวี๋หมิงหลำงยิ้มค้ำง