บทที่ 1112 เสี่ยวเฉียงที่คิดว่ำตัวเองเก่งสุดในใต้หล้ำ

เสี่ยวเฉียงอยำกจะเป็นบ้ำแล้ว เมียเขำคงไม่ได้ทำผิดคิดจะ มีชู้หรอกนะ?

เสี่ยวเชี่ยนเอำมือเท้ำขมับอย่ำงหมดแรง “คิดไปถึงไหนละ? ฉันแค่บอกว่ำนำยกลำยเป็นแบบนั้น”

จะว่ำไปก็ประหลำด เมื่อชำติก่อนอวี๋หมิงหลำงก็แอบคล้ำย พี่รอง แต่เสี่ยวเชี่ยนก็งงว่ำทำไมตัวเองถึงชอบเขำ ไม่ได้รู้สึกอะไร กับพี่รองเลยสักนิด? ต่อให้ชำตินี้เสี่ยวเฉียงนิสัยไม่เหมือนชำติที่ แล้ว เธอก็ยังคงชอบเสี่ยวเฉียง ไม่ว่ำจะเป็นเสี่ยวเฉียงเมื่อชำติ ก่อนหรือชำตินี้เธอก็ชอบทั้งนั้น

“ผมจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? ล้อเล่นน่ำ! เวลำอยู่ที่หน่วยก็ ต้องเคร่งขรึมเป็นธรรมดำ แต่พอกลับบ้ำนใครจะอยำกปั้ นหน้ำ ตึงอีกล่ะ สมองเพี้ยนเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงไม่เชื่อหรอกว่ำเขำจะกลำยเป็นแบบนั้น เวลำ เขำทำงำนท่ำทำงก็คล้ำยที่เสี่ยวเชี่ยนพูดอยู่หรอก แต่พอกลับถึง บ้ำนเขำก็ให้ควำมสำคัญกับกำรมีปฏิสัมพันธ์กับเมีย เดิมเวลำที่ จะอยู่ด้วยกันก็ไม่มำกอยู่แล้ว จะมำปั้นหน้ำตึงใส่ทำไม ไร้สำระ

9 4 0 2

อีกอย่ำง เมียเขำเป็นคนมีควำมรู้สูง มีเรื่องให้คุยกับเขำไม่ หยุด เขำยังแอบเกลียดตัวเองที่มีเวลำให้เธอได้ไม่มำก ดังนั้นพอ ว่ำงนิดหน่อยก็จะชอบหยอกล้อกับเธอ

“ก็แปลกจริง…” เสี่ยวเชี่ยนเองก็งง เธอกลับมำหลำยปีแล้ว ยังหำคำตอบไม่ได้ว่ำทำไมนิสัยของอวี๋หมิงหลำงถึงได้แตกต่ำง ขนำดนี้ บำงทีเธออำจจะคิดเข้ำข้ำงตัวเองหน่อย กำรที่นิสัยของ เขำในชำตินี้เปลี่ยนไปเป็นเพรำะพลังแห่งรัก

หรือบำงทีอำจเป็ นเพรำะชำตินี้ได้รู้จักกันไว อีกทั้ง ควำมสัมพันธ์ก็มั่นคง เขำก็เลยไม่ได้กลำยเป็นคนเคร่งขรึม

แต่ก็ยังรู้สึกว่ำมันแปลกๆ ตรงไหนอยู่ดี

อวี๋หมิงหลำงเห็นเธอทำหน้ำครุ่นคิดก็ทึกทักเอำเองว่ำเธอ กำลังนึกถึงผู้ชำยในควำมฝั นที่หน้ำเป็นเขำแต่นิสัยพี่รอง เขำทน ไม่ได้ รำชำจอมหึงแห่งเอเชียประทับร่ำงทันที ดึงตัวเธอเข้ำมำ จูบ เธอเป็นของเขำ!

ห้ำมในใจของเธอมีผู้ชำยคนไหนอยู่เด็ดขำด แม้แต่ควำม ฝั นก็ไม่ได้!

ทหำรยำมรออย่ำงน่ำสงสำร ประตูอัตโนมัติเปิดอยู่นำนแล้ว

9 4 0 3

นำ ทำไมไม่เข้ำมำสักทีล่ะ…

หลังจำกยืนมองรถของอวี๋หมิงหลำงจอดอยู่ไกลๆ อยู่นำน ทหำรยำมกลัวว่ำรถของอวี๋หมิงหลำงจะขัดข้องหรือเปล่ำจึงรีบวิ่ง เข้ำไปดู แต่พอเข้ำไปใกล้ก็เกิดอำกำรหน้ำแดง

ฮือ ฮือ เค้ำยังไม่มีแฟนนะตัว มำจูบต่อหน้ำแบบนี้มันจะดี เหรอ…

เมื่อกลับถึงบ้ำน อวี๋หมิงหลำงก็ยังคำใจเรื่องที่เสี่ยวเชี่ยน เห็นเขำเป็นพี่รองในควำมฝั น ตำมตื๊อเสี่ยวเชี่ยนจะอบรมเรื่อง ควำมซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ เล่นเอำเสี่ยวเชี่ยนอยำกจะบ้ำ

เธอเลยโยนกระเทียมให้เขำหัวนึง หำงำนให้ทำจะได้เลิก ฟุ้งซ่ำน

แต่มือก็ปอกกระเทียมไป ปำกยังว่ำงพูดได้

“ผมจะบอกให้นะ พี่รองน่ะไม่ได้เรื่องสุดๆ จริงๆ นะ ร้ำย กำจ เห็นหน้ำนิ่งๆ พูดน้อยแบบนั้น จริงๆ แสบตั้งแต่เด็ก ไม่ เหมือนกับผม สำมีคุณเพอร์เฟกต์ตั้งแต่เด็ก”

หัวข้อสนทนำนี้เห็นทีเขำจะไม่หยุดง่ำยๆ เสี่ยวเชี่ยนมองบน

9 4 0 4

เลิกเปิดหนังสือในมือ จำกนั้นก็เอำมือเท้ำคำงมองเขำ

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนนั่งอยู่บนโซฟำ เอำขำพำดขำอีกข้ำงแล้ว วำงหนังสือบนนั้น

อวี๋หมิงหลำงเอำเก้ำอี้ตัวเล็กมำนั่ง ก้มตัวปอกกระเทียม ประหนึ่งเป็นเมียที่ถูกผัวใช้แรงงำน แต่ปำกก็ยังบ่นไม่หยุด คล้ำยๆ กับพวกป้ำแม่บ้ำนตำมชนบท

“เวลำนี่เหมือนมีดฆ่ำหมู [1] จริงๆ เลยนะ ดูสิ หนุ่มหล่อบ้ำน ฉันเข้ำวัยทองก่อนเวลำอันควร บ่นไม่หยุดเล้ย” เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม พลำงพูด

อวี๋หมิงหลำงโมโห ทำท่ำเหมือนจะเอำกระเทียมยัดใส่ปำก ตัวเอง “ถ้ำคุณกล้ำทำลำยสำมีตัวเองล่ะก็ ผมจะยัดกระเทียมใส่ ปำก!”