บทที่ 1131 โรคบุคลิกแตกแยก

“ผมมีอะไรต้องร้องไห้? ถ้ำตอนนั้นผมไม่ยิง ทหำรของผมก็ จะเสียชีวิตบำดเจ็บมำกมำย ผมปกป้องลูกน้องของผม ไม่เห็นมี อะไรให้ต้องร้องไห้”

“โกหก! นำยรู้สึกผิดที่นำยยิงปำหลำงตำย ไม่อย่ำงนั้นนำย จะเป็นโรคเครียดหลังผ่ำนเหตุกำรณ์ร้ำยแรงเหรอ? ที่มือนำยสั่น ตอนนี้ก็มีสำเหตุมำจำกสภำพจิตใจที่บอบช้ำ นำยร้อยสร้อย ไข่มุกได้คล่องเหมือนเดิมมันก็พิสูจน์แล้วว่ำมือของนำยยังใช้กำร ได้ดี เส้นประสำทที่นิ้วไม่ได้เสียหำย แต่พอนำยจับปืนของเล่น กลับเหนี่ยวไกไม่ได้ ก็แสดงว่ำมันเป็นอำกำรเฉพำะเวลำนำยจับ ปืน ฉันเดำว่ำภำพแรกที่ปรำกฏในสมองนำยตอนจับปืนคือตอน ปำหลำงใกล้ตำยใช่ไหม?”

สีหน้ำของเขำบอกเสี่ยวเชี่ยนว่ำ เธอเดำถูกแล้ว

“นำยพยำยำมย้ำว่ำมันเป็นหน้ำที่ จริงๆ แล้วมันก็คืออำกำร บุคลิกภำพแตกแยกหลังเจอเรื่องร้ำยแรง สิ่งที่นำยต้องทำที่สุด ตอนนี้ก็คือระบำยอำรมณ์ออกมำ จะโกรธก็ดี หรือจะเศร้ำเสียใจ ก็ได้ ขอแค่นำยปลดปล่อยมันออกมำให้เต็มที่ มันก็ดีกับนำย

9 5 5 7

ทั้งนั้น นำยไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไร ตอนที่นำยเห็นปำหลำง ตำย จริงๆ แล้วนำยรู้สึกผิดตรงที่นำยยังมีชีวิตอยู่ ควำม รับผิดชอบในหน้ำที่ของนำยทำให้นำยเชื่อว่ำนำยทำถูกแล้ว แต่ ในแง่ควำมรู้สึกมันกลับทำให้แย่ตรงที่นำยได้ฆ่ำเพื่อนตัวเองตำย ที่รัก นำยต้องระบำยออกมำ”

เสี่ยวเชี่ยนพูดในสิ่งที่เธอวิเครำะห์ออกมำรวดเดียว ในฐำนะ ที่เป็นจิตแพทย์ชั้นยอด ทำไมเธอจะมองควำมผิดปกติของเขำไม่ ออก

“คุณรักษำได้ไหม?” เขำถำม

เสี่ยวเชี่ยนอยำกตะโกนออกไปดังๆ ว่ำได้ เธอเป็นหมอที่ เก่งที่สุด เธอรักษำให้คนมำตั้งมำกมำย ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะ รักษำสำมีตัวเองไม่ได้

แต่เธอพูดไม่ออก เมื่อต้องเผชิญกับสำยตำของอวี๋หมิง หลำงที่มองมำอย่ำงใสซื่อ เธอโกหกไม่ได้

อย่ำว่ำแต่เรื่องที่มีควำมสัมพันธ์เป็นสำมีภรรยำกันหรอก เอำแค่เรื่องนิสัยของเขำเธอก็จนปั ญญำแล้ว

ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้อำรมณ์ของเขำไม่ได้แสดงออก

9 5 5 8

อย่ำงคนปกติ เขำใช้ควำมสำมำรถในกำรควบคุมตัวเองที่อยู่ใน ระดับขั้นเทพบังคับจิตรู้สำนึกเอำไว้ ก็เหมือนกับที่ก่อนหน้ำนี้ เสี่ยวเชี่ยนพูดล้อเล่นกับเขำ คนอย่ำงเขำสุขภำพแข็งแรงไป ตลอดชีวิต แต่ถ้ำสุขภำพจิตมีปั ญหำขึ้นมำ ต่อให้เพียงเล็กน้อยก็ อำจรุนแรงถึงแก่ชีวิต

สีหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนปกปิดควำมคิดของเธอไม่มิด อวี๋หมิง หลำงยิ้มมุมปำกแล้วเอำมือลูบหัวเธอ

“เด็กโง่ คุณรักษำไม่ได้ งั้นผมก็ไม่ได้ป่ วย ไม่เป็นไร เดี๋ยว ผมก็ดีขึ้นเอง”

เสี่ยวเชี่ยนมองสีหน้ำของเขำที่ดูใจเย็นจนเกินไป ปริศนำที่ สร้ำงควำมฉงนให้เธอตั้งแต่เธอกลับมำเกิดใหม่ในที่สุดก็ได้ คำตอบแล้ว

คำตอบนี้ดุจสำยฟ้ำฟำดกลำงศีรษะของเธอ เธอที่กำลังช็อค ถูกควำมรู้สึกผิดและกำรตำหนิตัวเองรุมเร้ำ

ในที่สุดเธอก็เข้ำใจแล้วว่ำทำไมเสี่ยวเฉียงเมื่อชำติก่อนถึง ได้มีนิสัยแบบนั้น แต่ในชำตินี้เขำกลับเหมือนมีนิสัยเด็กที่ไม่รู้จัก โตอยู่มำได้นำนขนำดนี้ ที่แท้ก็เป็นเพรำะแบบนี้ ปริศนำทุกอย่ำง

9 5 5 9

คลี่คลำยแล้ว

คำตอบที่ทำให้ใจสลำยยำกที่จะทำใจยอมรับได้ปรำกฏ ออกมำแล้ว

โลกนี้ไม่เคยมีกำรเปลี่ยนแปลงไหนที่ไร้สำเหตุ ก่อนหน้ำนี้ เสี่ยวเชี่ยนหำสำเหตุที่ทำให้นิสัยของอวี๋หมิงหลำงเปลี่ยนไป อย่ำงสุดขั้วไม่ได้ จนกระทั่งตอนนี้ได้เห็นเขำสะกดควำมรู้สึก เอำไว้ ในที่สุดเธอก็เข้ำใจ

เขำในชำติก่อนจะต้องเผชิญเรื่องรำวแบบเดียวกันนี้ด้วย เหมือนกันแน่นอนถึงทำให้นิสัยเปลี่ยนได้มำกขนำดนั้น

อวี๋หมิงหลำงเมื่อชำติที่แล้วก็เป็นคนที่ร่ำเริงชอบทำตัว เหมือนเด็กแบบเดียวกันนี้ แข็งนอกอ่อนในเหมือนกัน แต่แล้ววัน หนึ่งเขำก็ฆ่ำปำหลำงที่เข้ำมำกระทำควำมผิดด้วยมือของเขำเอง ควำมรู้สึกผิดนี้ทำให้เขำเป็นโรคเครียดหลังผ่ำนเหตุกำรณ์ ร้ำยแรง อำกำรสำหัส

แต่เขำก็เป็ นคนที่มีควำมพิเศษ ควำมสำมำรถในกำร ควบคุมตนเองขั้นเทพของเขำทำให้อำกำรของเขำแตกต่ำงจำก ผู้ป่ วยคนอื่น ผู้ป่ วยรำยอื่นจะมีอำกำรที่พบเห็นได้บ่อยๆ ก็คือฝั น

9 5 6 0

ร้ำย โมโหง่ำย ระแวงเกินเหตุ สูญเสียควำมทรงจำ เป็นต้น แต่ เขำไม่มีเลย ของเขำกลับเป็ นอำกำรอีกแบบนั่นก็คือนิสัย เปลี่ยนแปลงไปมำก

บำดแผลในครั้งนี้อยู่ในใจของเขำไปตลอด เขำไม่เคยลืมปำ หลำงที่ตำยไป และไม่เคยเพิกเฉยต่อกำรลงโทษตัวเอง