บทที่ 1132 มีควำมหวังแล้วก็ไม่ล้มเลิก

เสี่ยวเชี่ยนตกอยู่ในห้วงแห่งควำมฝั นที่ชวนให้ใจสลำย เจ็บปวดเสียจนทำให้เธออึดอัดหำยใจไม่ออก

ภำพสุดท้ำยเป็นตอนที่เขำเพิ่งพูดว่ำจะไม่แตะต้องปืนอีก ซึ่ง ทำให้เสี่ยวเชี่ยนช็อคหมดสติไป

“ไม่!” เสี่ยวเชี่ยนสะดุ้งตื่น เธอลุกขึ้นมำนั่ง แต่เบื้องหน้ำเธอ ขำวสว่ำงไปหมด ได้กลิ่นน้ำยำฆ่ำเชื้อแบบในโรงพยำบำล แล้ว ใบหน้ำเป็นกังวลของเขำก็เข้ำมำอยู่ในสำยตำเธอ

หลังจำกเธอหมดสติไปเขำก็รีบอุ้มเธอมำยังห้องปฐม พยำบำลของหน่วย เมื่อตรวจอย่ำงละเอียดแล้ว หมอบอกว่ำแค่ พักผ่อนไม่เพียงพอบวกกับเครียดมำก แต่อวี๋หมิงหลำงก็ยังไม่ วำงใจ เขำเห็นเสี่ยวเชี่ยนสะดุ้งตื่นจำกฝั นก็รีบกุมมือเธอแล้วลูบ หัวเธอเบำๆ

“ที่รัก ที่รัก…” เสี่ยวเชี่ยนมองเขำ แล้วน้ำตำก็พรั่งพรูไหล ออกมำ

“ไม่ต้องกลัวนะมันแค่ควำมฝั น ไม่มีอะไรแล้ว” เขำไม่รู้ว่ำ

9 5 6 6

เธอฝั นเห็นอะไร ผู้หญิงที่แข็งแกร่งไม่เคยมีใครทำอะไรได้ถึงได้ ร้องไห้หนักขนำดนี้

“ไม่ใช่ควำมฝั น ที่รัก ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว…”

เสี่ยวเชี่ยนร้องไห้พลำงพูด

ทำไมเธอต้องเลือกแบบนั้น ทำไมเธอต้องทำร้ำยผู้ชำยที่ ตัวเองรักจนมำถึงขั้นนี้

เธอเห็นแต่ควำมทุกข์ของตัวเองแต่กลับไม่เคยใส่ใจ บำดแผลที่ฝั งอยู่ในใจของเขำเลย กำรจำกไปของเธอในชำติ ก่อนได้ทิ้งบำดแผลอันหนักหน่วงซ้ำเติมไปในใจเขำอีก เธอมอง ตัวเองในฐำนะเป็นผู้ถูกกระทำ แต่ได้ปั กมีดซ้ำลงไปบนหัวใจเขำ!

“ไม่ต้องร้องนะ” อวี๋หมิงหลำงไม่รู้ว่ำทำไมอยู่ๆ เธอถึงเป็น แบบนี้ ได้แต่รีบเช็ดน้ำตำให้เธอ แต่กลับถูกเธอกุมมือเอำไว้ไม่ ปล่อย เขำหันไปมองเสี่ยวเชี่ยนก็เห็นควำมรู้สึกสับสนในดวงตำ เธอ

ทันใดนั้นก็เสี่ยวเชี่ยนโผเข้ำกอดเอำมือโอบคอเขำแน่น เอำ หน้ำซุกอกอวี๋หมิงหลำงคล้ำยเด็กผู้หญิงที่กำลังร้องไห้งอแงไม่ ยอมปล่อย

9 5 6 7

“หัวหน้ำใหญ่พี่สะใภ้ตื่นหรือยัง เอ่อ ผมไปก่อน หำยตัวไป เดี๋ยวนี้แหละ!” เดิมทีแพทย์ทหำรจะเข้ำมำดูอำกำรเสี่ยวเชี่ยน พอเห็นฉำกนี้ก็รีบออกจำกตรงนั้นทันที

“ฉันจะต้องรักษำนำยให้ได้ ฉันต้องพำนำยออกมำให้ได้ ต้องทำให้ได้!” เสี่ยวเชี่ยนฟั งเสียงหัวใจของเขำพลำงกัดฟั นพูด ออกมำ

“ไม่ต้องฝืนตัวเอง ผมรู้อำกำรของผมดี ก็เหมือนที่คุณพูด อันที่จริงตำแหน่งอย่ำงผมไม่จับปืนก็ไม่เห็นเป็นไร” อวี๋หมิงหลำง ปลอบใจตัวเองเศร้ำๆ

เขำเกลียดตัวเองมำกที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ เพรำะเรื่องของ เขำทำให้เสี่ยวเชี่ยนต้องมำเป็นห่วงแบบนี้ ผู้หญิงที่เข้มแข็งมำ ตลอดแบบเธอกลับควบคุมอำรมณ์ไม่ได้ในเวลำนี้ เขำโทษว่ำ เป็นควำมผิดตัวเองทั้งหมด เป็นเพรำะเขำไม่ดีเองที่ทำให้เธอ ต้องร้อนใจ

ครั้นแล้วเขำจึงยิ่งฝืนทำเป็นเข้มแข็งมำกกว่ำเดิม เสี่ยวเชี่ยน ส่ำยหน้ำทั้งน้ำตำ

“ถ้ำฉันรักษำนำยไม่ได้ฉันจะฉีกใบอนุญำตทิ้งแล้วออกจำก

9 5 6 8

วงกำรจิตแพทย์ ชำตินี้จะไม่ขอรักษำใครอีก!”

นี่คือสิ่งที่เธอติดค้ำงเขำ กำรจำกไปของเธอเมื่อชำติก่อนทำ ให้หัวใจของเขำแตกสลำย ชำตินี้เธออยู่เคียงข้ำงเขำ เธอจะทำ ทุกวิถีทำงเพื่อช่วยดึงเขำกลับมำให้ได้!

เกียรติของหมอคืออะไร?

คือกำรช่วยผู้ป่ วยจำกเงื้อมมือปีศำจโรคภัยครั้งแล้วครั้งเล่ำ คือกำรท้ำทำยกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่ำ ช่วยผู้ป่ วยจำกควำม สิ้นหวัง

ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะชอบเงิน แต่สุดท้ำยเธอก็ไม่เคยลืมว่ำตัวเอง เป็นหมอ หำกเป็นเคสที่เข้ำมำถึงมือเธอแล้วเธอก็ช่วยจนสุด ควำมสำมำรถ ต่อให้เป็นเคสที่รักษำฟรีก็ตำม

ถ้ำแม้แต่คนที่ตัวเองรักที่สุดยังช่วยไม่ได้ แล้วเธอทักษะทำง กำรแพทย์ของเธอจะมีประโยชน์อะไร?

ต่อให้เธอหำเงินได้มำกกว่ำนี้ มีชื่อเสียงมำกกว่ำนี้ แล้วจะมี ประโยชน์อะไรอีก?

“อย่ำพูดเพรำะอำรมณ์สิ” อวี๋หมิงหลำงเป็นห่วงว่ำเสี่ยว

9 5 6 9

เชี่ยนจะกดดันตัวเองมำกเกินไปจึงพูดเตือน