บทที่ 1146 ขุนศึกคลำทองเฉินเสี่ยวเชี่ยน - บทที่ 1150 ตำทึ่มดำร์คโหมดน่ำกลัวมำก

ทุกคนมองตำมที่หูจื่อชี้ เขำอำศัยจังหวะนั้นวิ่งหนี วิ่งไป ตะโกนไป “มำจับฉันเซ่ มำเลยๆ!” นี่มันเหมือนบทในละครไง พอเจออันตรำยก็ควรเอำตัวเอง เป็นเป้ำล่อแล้วให้นำงเอกถือโอกำสหนีไปไม่ใช่เหรอ! หูจื่อรู้สึกว่ำตัวเองฉลำดมำก แต่เสี่ยวเชี่ยนแอบจุดเทียนไว้อำลัยให้หูจื่ออยู่ในใจ มีพ่อฉลำดขนำดนั้นทำไมถึงได้มีลูกสำยฮำแบบนี้ได้นะ… ถึงแม้ควำมคิดที่อยำกปกป้ องเธอจะเป็นควำมคิดที่ดีก็ตำม แต่วิธีนี้ก็โง่เกิน ตำมคำด มีเสียงร้องโอดโอยของหูจื่อตำมมำ คงวิ่งไปได้ ไม่กี่ก้ำวก็ถูกจับตัวได้ ยังจะร้องขัดขืนอีก “อย่ำมำโดนหน้ำหล่อๆ ของฉันนะ พื้นสกปรกแบบนี้เกิด เชื้อโรคเข้ำแผลฉันทำลำยหน้ำหล่อๆ แล้วต่อไปจะเป็นดำรำได้ ยังไง? ฉันกำลังจะเป็นซุปเปอร์สตำร์นะโว้ย!”9 6 8 4 ถึงจะไม่ใช่เวลำที่เหมำะสม แต่เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกสงสำรพ่อหูจื่ ออยู่สำมวินำที ในที่สุดก็เข้ำใจแล้วว่ำทำไมทุกครั้งที่พ่อหูจื่อคุยกับพ่ออวี๋จะ ชอบพูดแนวๆ อิจฉำที่พ่ออวี๋เลี้ยงลูกได้เก่งทุกคน วันนี้เสี่ยว เชี่ยนเข้ำใจแล้ว “ไอ้หนุ่ม คิดจะทำอะไรน่ะ?” พี่เพ่ำเหยียบหูจื่อพลำงถำม “เอำเท้ำสกปรกเหม็นๆ ของแกออกจำกหลังฉันนะโว้ย! ฉัน เป็นบรรพชนของแกไง! โอ๊ย!” ถูกกระทืบอีกแล้ว! “พี่เพ่ำ ผมว่ำท่ำทำงมันน่ำสงสัย ที่ตัวมันมีมีดด้วยครับ! หรือว่ำมันจะมำขโมยของ?” “ปล่อยมันออกไปไม่ได้ เกิดมันออกไปพูดกำรค้ำของเรำจะ ล้มเหลว มีลูกค้ำรำยใหญ่จำกเมืองนอกรอจ่ำยรำคำงำมอยู่” “หำ? พี่เพ่ำคิดจะปิ ดปำกมันเหรอครับ?!” เสี่ยวฮุยตกใจ เขำแค่อยำกหำเงินเล็กๆ น้อยๆ เท่ำนั้น ไม่ได้คิดจะเอำชีวิตใคร นะ!9 6 8 5 “ก็ไม่ขนำดนั้น ถึงพวกเรำจะทำเรื่องไม่ดี แต่ก็ไม่ถึงกับฆ่ำ ใคร เอำแบบนี้ ซ้อมมันให้สภำพเหมือนผีเอำให้คนอื่นตกใจกลัว จำกนั้นก็จับมันมัดเอำไปโยนที่ที่ไม่มีคน รอพวกเรำขำยของ เสร็จแล้วค่อยปล่อยมันออกมำ” พอพี่เพ่ำสั่ง ลูกน้องของเขำก็เข้ำมำรุมซ้อมหูจื่อ เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นจะนั่งอยู่เฉยๆ ต่อไปไม่ได้ ถึงหูจื่อจะเพี้ยนเกินบรรยำย แต่เขำก็เป็นลูกของคนๆ นั้น ถ้ำเธอไม่ปกป้ องเด็กบ๊องนี่แล้วปล่อยให้เขำถูกซ้อมหนัก เดี๋ยว ได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ “ปล่อยเขำนะ” เสี่ยวเชี่ยนค่อยๆ เดินออกมำจำกหลังกระสอบทรำย เธอกำ เข็มฉีดยำที่เมื่อครู่หูจื่อทิ้งเอำไว้ “โอ๊ะ! ออกมำอีกหนึ่ง จิ๊ จิ๊ แม่สำวน้อยนี่หน้ำตำดีแฮะ! เป็น ใครจ๊ะ?” “ฉันคือเสวี่ยลี่ขุนศึกคลำทอง [1] ” [1] มำจำกนิยำยเรื่องคนขุดสุสำน9 6 8 6 “อิหยัง? คล ำอะไรนะ?” พี่เพ่ำไม่เข้ำใจ “เรื่องคนขุดสุสำนไง พวกแกขโมยบรรพชนคนอื่นมันผิดกฎ ของพวกเรำ ฉันขอเตือนด้วยควำมหวังดีนะ ปล่อยเขำไปตอนนี้ พวกแกยังมีทำงรอด หำกช้ำกว่ำนี้เดี๋ยวผีจะมำเยือน” นี่เป็นหนึ่งในนิยำยที่เสี่ยวเชี่ยนชอบที่สุดเมื่อชำติก่อน ลอง นับปีดูตอนนี้ยังไวไปหน่อย ผู้แต่งยังไม่ได้เริ่มเขียนเลย เธอก็แค่ ต้องกำรถ่วงเวลำ ต้องยอมรับเลยว่ำวิธีของเสี่ยวเชี่ยนมีชั้นเชิงมำกกว่ำหูจื่อ ถ่วงเวลำได้มำกกว่ำ “แกท ำงำนอะไร?” พี่เพ่ำอึ้งกับคำพูดของเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยว เชี่ยนค่อยๆ เดินไปทำงเขำ เธอรู้ว่ำตัวเองจะวิ่งไม่ได้ หำกวิ่ง ควำมจะแตกทันที “ตระกูลฉันเป็นคนขุดสุสำน รู้หรือเปล่ำว่ำคนขุดสุสำนแบ่ง ออกเป็นสี่สำนัก” “ท ำไม… ฉันต้องรู้ด้วย?” พี่เพ่ำเริ่มงงกับบทละครที่เสี่ยว เชี่ยนพูด อะไรกันวะ เขำแค่จะมำค้ำขำยของเก่ำ ทำไมอยู่ๆ ก็มี สำวสวยมำพูดจำเพ้อเจ้ออยู่ตรงนี้?9 6 8 7 “ทำธุรกิจแบบนี้ไม่รู้เรื่องพื้นฐำนพวกนี้ได้ยังไง? สี่สำนักของ พวกเรำประกอบไปด้วย เปิดเนิน คลำทอง ย้ำยคีรี ปลิดสิงขร ฉันเป็นขุนศึกคลำทองแห่งสำนักคลำทอง อำชีพอย่ำงเรำมีมำ ตั้งแต่สมัยจ้ำนกั๋วแล้ว พวกแกวันๆ ทำงำนได้เงินแค่นี้ไม่เบื่อ หรือไง? อยำกรู้ที่ตั้งสุสำนใหญ่ไหมล่ะ?” ขอบคุณที่เมื่อชำติก่อนเธออ่ำนนิยำยไร้สำระมำเยอะ เสี่ยว เชี่ยนแอบภูมิใจเล็กๆ ปำกเธอก็พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อยส่วนในใจ ก ำลังค ำนวณเวลำ ถ้ำพวกอวี๋หมิงหลำงปฏิบัติกำรไวล่ะก็ ตอนนี้น่ำจะเข้ำใกล้ โกดังแล้วหรือเปล่ำ? “ไม่สิ แกมำจำกไหน คิดจะทำอะไร?” พี่เพ่ำเริ่มต่อไม่ติดกับ คำพูดแปลกๆ ของเสี่ยวเชี่ยน หำกเป็นตอนปกติเขำควรจะสั่ง คนจับสองคนนี้ที่อยู่ๆ ก็โผล่มำแล้วเอำไปขังไว้ในที่ที่ไม่มีคนสิ แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่กลัว ยังเดินมำทำงเขำอย่ำง ใจเย็นด้วย เดินไปพูดไป แบบนี้มันดูไม่ปกติ! “พี่เพ่ำ ผู้หญิงคนนี้ดูน่ำกลัวนะครับ” เสี่ยวฮุยกระซิบ พี่เพ่ำเองก็คิดแบบนั้น เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่ำกำรพูดเพ้อเจ้อของ9 6 8 8 ตัวเองอย่ำงมำกก็ช่วยถ่วงเวลำได้สองนำที ขอแค่เป็นคนสมอง ปกติอีกเดี๋ยวก็จะได้สติ เธอก็แค่เดิมพันด้วยเวลำที่อวี๋หมิงหลำง จะมำถึง และก็แอบพนันในใจว่ำ คนพวกนี้เดิมทีทำเรื่องผิด กฎหมำยก็ร้อนตัวอยู่แล้ว พอเธอทำท่ำทำงที่ผิดปกติเข้ำหน่อย คนพวกนี้ก็จะรู้สึกตัวช้ำ ขณะที่อีกก้ำวเดียวเสี่ยวเชี่ยนก็จะเดินถึง พี่เพ่ำ ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรโข่งจำกด้ำนนอก “คนข้ำงในฟั งให้ดี คุณถูกล้อมเอำไว้หมดแล้ว วำงอำวุธแล้ว ยอมจำนนเสียดีๆ นี่เป็นเพียงทำงเลือกเดียวของคุณ!” มำถึงแล้ว! เสี่ยวเชี่ยนดีใจ แต่แก๊งเพ่ำฮุยที่โผล่เข้ำมำหำเธอเองกลับงง กันไปหมด คนพวกนี้แค่จะมำลักลอบขำยของเก่ำ ได้ลักพำตัว ใครมำที่ไหนกัน? เสี่ยวเชี่ยนอำศัยจังหวะนี้พุ่งเข้ำไปเอำเข็มฉีด ยำจ่อที่แขนพี่เพ่ำ “ห้ำมขยับนะ! ในนี้มียำอันตรำย ถ้ำฉีดเข้ำไปแกจบเห่แน่ ไม่อยำกตำยก็ทำตำมที่ฉันบอก!” “ช่วยด้วย! ผมเป็นตัวประกัน!” พี่เพ่ำแหกปำกตะโกน เสี่ยว เชี่ยนกระทืบเท้ำเขำ “หุบปำก!”9 6 8 9 เกิดมำเป็นมนุษย์ต้องรู้จักปรับตัวให้เข้ำกับสถำนกำรณ์ ใน เมื่อกำรรักษำด้วยกำรจำลองสถำนกำรณ์ถูกทำลำยแล้ว ถ้ำอย่ำง นั้นเธอก็ต้องสร้ำงมันขึ้นมำใหม่! อวี๋หมิงหลำงพำคนของตัวเองมำถึง พอเห็นรถที่อยู่ด้ำน นอกก็รู้สึกไม่ชอบมำพำกล คนร้ำยมีกี่คนกันแน่ ทำไมถึงได้เอำรถตู้โกโรโกโสจอดทิ้งไว้ ข้ำงทำงเป็นที่สังเกตขนำดนั้น? เฉียวเจิ้นเองก็รู้สึกแปลกใจ พอ เห็นหน้ำโกดังมีรอยเท้ำมำกมำยก็เริ่มใจคอไม่ดี ไหนว่ำมี นักแสดงรับเชิญมำแค่คนเดียวไง? แล้วนี่มำทำไมกันเยอะแยะ? พอเข้ำใกล้โกดังร่องรอยต่ำงๆ ก็ยิ่งดูผิดปกติมำกขึ้น โกดัง มีอยู่ประตูเดียวไม่มีช่องทำงเข้ำออกอื่นอีก อวี๋หมิงหลำงจึง ตัดสินใจเจรจำก่อนใช้กำลัง ทำงนี้เขำให้คนเริ่มเจรจำ ส่วน ทำงด้ำนสนำมบินก็มีข่ำวมำ บอกว่ำหนงเย่ำลงจำกเครื่องบินมำแล้ว ถูกจับกุมตัวไว้ เรียบร้อย อวี๋หมิงหลำงสั่งคนให้คุมตัวไว้ให้ดี จำกนั้นก็หันไป วำงแผนเพื่อช่วยคน และในเวลำนี้เองอำข่ำกับเจิ้งซวี่ก็มำถึงเมืองหลิน ตอนนี้9 6 9 0 โทรหำเสี่ยวเชี่ยนไม่ติดแล้ว อวี๋หมิงหลำงเองก็ปิดเครื่อง อำข่ำ ไม่รู้จะไปตำมหำที่ไหน เธอจึงโทรหำบอส แต่บอสก็ปิดเครื่องเหมือนกัน “ผมจะส่งคนไปตำมหำ” เจิ้งซวี่กำลังจะสั่งคนของตัวเองแต่ อำข่ำห้ำมไว้ “คงเกิดเรื่องขึ้นแล้วแน่นอน ไม่อย่ำงนั้นทำไมโทรหำใครไม่ ติดสักคน นำยอย่ำเสียเวลำเลย” อำข่ำพูดอย่ำงจริงจัง เจิ้งซวี่อด ไม่ได้ที่จะหันมองเธอดีๆ ผู้หญิงคนนี้ปกติกะเปิ๊บกะป๊ ำบ แต่พอเกิดเรื่องกลับสุขุมใจ เย็น เหนือควำมคำดหมำยของเขำไปหน่อยบทที่ 1147 ทำไมถึงได้เจอเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ “ยังดีที่บอสทิ้งนี่เอำไว้ให้ฉัน” อำข่ำล้วงของที่เธอเตรียมไว้ นำนแล้วออกมำ เจิ้งซวี่พอได้ยินเธอพูดถึงบอสอีกแล้วก็ หึ ออกมำอย่ำงอด ไม่ได้ “คุณจะเชื่อตำแก่นั่นอะไรนักหนำ?” “บอสไม่แก่นะ ดูเด็กกว่ำพวกรุ่นพี่ตัวแสบของฉันอีก ฉัน รู้สึกว่ำเขำดูสิบแปดตลอดกำล” อำข่ำเลื่อมใสศรัทธำในตัวบอส ที่สุด เธออยำกเปิดถุงนำโชคมำกแบบไม่ไหวแล้ว แต่เจิ้งซวี่กลับ พูดแขวะขึ้นมำ “ตำแก่นั่นให้อะไรคุณมำบ้ำงล่ะถึงได้ทำให้คุณยอมทำงำน ถวำยชีวิตแบบนี้?” “เขำเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่มีเขำฉันตำยไปนำนแล้ว” อำ ข่ำเปิดถุงนำโชคพลำงพูดกับเจิ้งซวี่ด้วยน้ำเสียงปกติ เจิ้งซวี่ฟั งแล้วกลับตกใจเล็กน้อย9 6 9 2 เขำเคยได้ยินเสี่ยวเชี่ยนบอกว่ำ อำข่ำเคยเป็นสปำยเก่ำ คง ต้องผ่ำนร้อนผ่ำนหนำวมำมำกแน่นอน พอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึก ว่ำคนที่ประสบกำรณ์โชกโชนยังมีจิตใจที่บริสุทธิ์ได้ขนำดนี้ไม่ใช่ เรื่องง่ำยเลยจริงๆ ควำมคิดนี้แวบเข้ำมำในหัว เจิ้งซวี่ชะโงกหน้ำเข้ำไปดูด้วย ควำมสงสัย อยำกดูว่ำในถุงนำโชคเขียนอะไรไว้ “ถ้ำเกิดเรื่องให้หำศิษย์พี่สำม… ศิษย์พี่สำมช่วยไม่ได้ก็ไปหำ ศิษย์พี่ใหญ่…” เจิ้งซวี่อ่ำนจบมุมปำกก็กระตุก “นี่น่ะเหรอทีเด็ดของไอดอลคุณ?” ดูไซอิ๋วมำกไปหรือเปล่ำ! อำข่ำกลับทำหน้ำเครียด “นำยไม่เข้ำใจ ศิษย์พี่ใหญ่ของฉัน เป็นพวกประหลำด เห็นแก่เงินไม่ไว้หน้ำใคร แถมยังเป็นพวก ซุปเปอร์หน้ำไม่อำย ถ้ำไม่มีคำสั่งของอำจำรย์ใครก็เชิญเขำมำ ไม่ได้ ศิษย์พี่สำมคุยง่ำยหน่อย แต่เมื่อหลำยวันก่อนตอนฉันโทร ไปเขำบอกว่ำอยู่ในป่ ำดิบชื้นที่ YMX กำลังหำยำตัวหนึ่งอยู่ ช่วง หลำยวันนี้พระจันทร์จะเต็มดวงดอกไม้จะบำน เขำต้องเฝ้ ำรอ9 6 9 3 ดอกไม้บำนโดยไม่ไปไหนแน่นอน” “อำจำรย์คุณมีลูกศิษย์กี่คน?” “สี่คน ศิษย์พี่สำมคนรวมฉันอีกก็เป็นสี่ ถ้ำประธำนเชี่ยนมำ ก็เป็นศิษย์พี่ของฉันอีกคน ฮี่ ฮี่ ~”“ตือโป๊ ยก่ำยไปไหนแล้วล่ะ?”“อ่อ หมำยถึงศิษย์พี่รองเหรอ เขำ ถุย! ทำไมฉันต้องคล้อยตำมนำยด้วยนะ คนตำยเป็นใหญ่ ทำไมนำยไม่เคำรพคนตำยเลยหำ!”ยัยบ๊องเอ๊ย! เจิ้งซวี่มองอำข่ำที่ทำหน้ำบูดบึ้งกดโทรศัพท์รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้ำเขำ“ฮัลโหล พี่ใหญ่ฉันอำข่ำเอง ตอนนี้พี่อยู่ไหน มำหำหน่อยได้ไหม ห้ำแสนดอลล่ำร์? หึ หึ เอำสิ พี่มำฉันจะให้”อำข่ำวำงสำยแล้วยิ้มเจ้ำเล่ห์“ข้อควำมอำจำรย์อยู่นี่ ดูซิว่ำยังจะกล้ำเอำเงินอีกไหม!”∗∗∗9 6 9 4อวี๋หมิงหลำงวำงแผนเรียบร้อย ขณะที่กำลังเตรียมทหำรแยกกันเข้ำไปรอโจมตีอยู่นั้น ทันใดนั้นด้ำนในก็มีธงขำวปรำกฏขึ้นพอมองให้ชัดๆ มันคือกำงเกงในสีขำวที่ถูกผูกไว้กับไม้อวี๋หมิงหลำงทำมือส่งสัญญำณบอกให้ลูกน้องเตรียมพร้อมทหำรสิบกว่ำนำยต่ำงยกปืนขึ้นมำ คนที่ถือกำงเกงในตะโกนสุดเสียง“พวกเรำยอมแพ้! พวกเรำขอมอบตัว! ค้ำของเก่ำเป็นกำรกระทำที่ผิดกฎหมำย อย่ำลงโทษพวกเรำรุนแรงเลยนะครับ!”“ยกมือขึ้นมำวำงไว้บนหัว!”คนพวกนั้นรีบทำตำม เดินออกมำนั่งยองๆ เรียงแถว อวี๋หมิงหลำงกวำดตำมองไปไม่เห็นเสี่ยวเชี่ยน อดร้อนใจไม่ได้ลูกน้องของเขำเข้ำไปจับคนพวกนั้นไว้ ทันใดนั้นด้ำนในก็มีเสียงดังขึ้น“ให้อวี๋เสี่ยวเฉียงเข้ำมำ มะ มะ เมียเขำอยู่ในกำมือของฉัน!”เสียงนี้ฟั งดูดีๆ เหมือนพูดด้วยเสียงสั่นๆ คล้ำยกับกำลัง9 6 9 5หวำดกลัว“เดี๋ยวฉันเข้ำไป” อวี๋หมิงหลำงกำลังจะเดินเข้ำไปโดยไม่ลังเล เฉียวเจิ้นเข้ำไปขวำงไว้แล้วเอำปืนลูกโม่ยัดใส่เอวเขำ“เอำไปด้วย”อวี๋หมิงหลำงเดินเข้ำไปคนเดียว เขำเห็นภำยในโกดังขนำดใหญ่เหลือคนอยู่แค่สำมคน คนหนึ่งเป็นผู้ชำยวัยกลำงคนจับเสี่ยวเชี่ยนเป็นตัวประกันอยู่ ส่วนอีกคนเป็นผู้ชำยเนื้อตัวสกปรกที่หน้ำมีรอยรองเท้ำประทับอยู่ ในมือมีมีด ยืนอยู่ข้ำงเสี่ยวเชี่ยนกับชำยวัยกลำงคน“ช่วย” ชำยวัยกลำงคนก็คือพี่เพ่ำ คำว่ำช่วยด้วยของเขำยังไม่ทันพูดได้เต็มคำก็รู้สึกตรงเอวเหมือนมีของแหลมๆ จ่ออยู่ มือของเสี่ยวเชี่ยนที่ซ่อนอยู่ด้ำนหลังของเขำถือเข็มฉีดยำขู่เขำไว้ ถ้ำกล้ำตุกติกนะ ได้ ‘ตำย’ แน่!พี่เพ่ำกลัวจนไม่กล้ำพูดอะไรอีก พอเห็นอำวุธปืนในมืออวี๋หมิงหลำงบวกกับร่ำงกำยก ำย ำ น้ำตำจะไหลช่วยด้วย!9 6 9 6ผมแค่มำค้ำของเก่ำ ยังไม่อยำกตำยนะ คนที่เลวสุดน่ะชำยหญิงคู่นี้ต่ำงหำก รีบจับพวกมันสิ!น่ำเสียดำยที่คำพูดพวกนี้ไม่ได้พูดออกไปเพรำะกลัวเข็มฉีดยำของเสี่ยวเชี่ยนที่จ่อเอวเขำอยู่“แกน่ะเหรออวี๋เสี่ยวเฉียง? จิ๊ จิ๊ จิ๊!” หูจื่อเอำมีดชี้หน้ำอวี๋หมิงหลำงตำมบทของเสี่ยวเชี่ยน ตอนนี้เขำเป็นพวกเดียวกับพี่เพ่ำ รับหน้ำที่ข่มขู่อวี๋หมิงหลำงเดิมทีเสี่ยวเชี่ยนอยำกให้หูจื่อออกไปพร้อมคนพวกนั้น แต่หมอนี่เป็นตำยก็อยำกให้เพิ่มบทเพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศำสตร์ ไม่ยอมออกไป เสี่ยวเชี่ยนเห็นพี่เพ่ำตกใจกลัวจนไม่กล้ำพูดก็กังวลกลัวแผนไม่สำเร็จจึงให้หูจื่ออยู่ต่ออวี๋หมิงหลำงไม่สนหูจื่อ สำยตำของเขำเบนไปที่เสี่ยวเชี่ยนเห็นสภำพเธอถึงเนื้อตัวจะมอมแมมแต่สีหน้ำยังโอเคอยู่ ไม่มีบำดแผลภำยนอก เขำถึงได้โล่งอก“ฉันเข้ำมำแล้ว ปล่อยเขำไป”9 6 9 7“ได้ ได้! ฉันจะ ปล่อยไม่ได้!” พี่เพ่ำถูกเสี่ยวเชี่ยนขู่อีกแล้วเขำอยำกหนีไปจำกปีศำจสำวนี่จริงๆ แต่ก็ไม่ได้“แกวำงปืนในมือลงก่อน ของแบบนั้นมันอันตรำย” ในที่สุดสำยเลือดนักแสดงของหูจื่อก็มีที่ให้แสดงฝีมือแล้ว เขำรู้สึกอินมำกส่วนอวี๋หมิงหลำงมองไปทำงเสี่ยวเชี่ยน เขำหรี่ตำเล็กน้อยเซนส์ของเขำรู้สึกว่ำสถำนกำรณ์มันแปลกๆ“ที่รักช่วยด้วย” เสี่ยวเชี่ยนกลัวเขำจับพิรุธได้จึงรีบตะโกนช่วยด้วย อวี๋หมิงหลำงมีสีหน้ำตกใจ เขำจึงวำงอำวุธลงบนพื้นปืนเพียงกระบอกเดียวที่เฉียวเจิ้นให้ก่อนเข้ำมำ“ปล่อยตัวเขำ”“ถ้ำฉันไม่ปล่อยล่ะ? แก ถอดเสื้อผ้ำออกซิ เร็วๆ เข้ำ ถอด!”ถ้ำสำยตำฆ่ำคนได้ล่ะก็ หูจื่อตำยด้วยสำยตำอำฆำตของเสี่ยวเชี่ยนไปแล้ว ใครใช้ให้เพิ่มบทเองไม่เล่นตำมบทที่เตี๊ยมกันไว้!!อวี๋หมิงหลำงยืนตรงไม่ขยับ สำยตำอันเฉียบคมของเขำกวำดตำมองคนที่อยู่ในนี้เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนเหมือนได้ยินเสียงกลองดังมำจำกในใจอวี๋หมิงหลำงในเวลำนี้ไม่ใช่ตำทึ่มที่ปล่อยให้เธอสั่งตำมใจเวลำอยู่บ้ำน เขำเหมือนกับรำชันย์ผู้เก่งกำจห้ำวหำญ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็น่ำกลัวมำกแล้วเสี่ยวเชี่ยนสำมำรถวิเครำะห์จิตใจคนส่วนใหญ่ได้ว่ำคิดอะไรอยู่ แต่ไม่รวมอวี๋หมิงหลำงเวลำที่เขำจริงจัง จนกระทั่งอวี๋หมิงหลำงที่แต่งตัวเต็มยศมำยืนอยู่ตรงหน้ำเธอตอนนี้ เธอถึงได้เข้ำใจอย่ำงถ่องแท้แล้วว่ำทำไมชีอวี่เซวียนถึงได้วิเครำะห์แบบนั้นมำในอีเมลจุดที่ยำกที่สุดของกำรรักษำไม่เพียงแต่จะอยู่ที่ตัวอวี๋หมิงหลำงมีสภำพจิตใจที่ปฏิเสธกำรรักษำโดยสัญชำตญำณ ยังอยู่ที่คนที่มีควำมสำมำรถในกำรควบคุมตัวเองสูงแบบนี้ล้วนเป็นคนฉลำดมำก หำกคิดจะปิดบังเขำไม่ใช่เรื่องง่ำยนอกจำกพวกนี้แล้วยังมีเรื่องที่ทำให้เสี่ยวเชี่ยนปวดหัวอีกนั่นก็คือ9 6 9 9“เห้ย! คิดจะขัดขืนหรือไง? ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้ำไม่ได้ยินเหรอ? ใครจะไปรู้ว่ำแกซ่อนระเบิดไว้ในกำงเกงในหรือเปล่ำรีบๆ ถอด!”ในใจเสี่ยวเชี่ยนปรำกฏคำว่ำ เหอ เหอ ตัวใหญ่มำก มีเพื่อนร่วมทีมเพี้ยนแบบนี้แล้วกำรรักษำของเธอจะรำบรื่นได้เหรอ?บทที่ 1148 พี่หลำงโมโหผียังกลัวดูเหมือนหูจื่อจะไม่พอใจที่อวี๋หมิงหลำงไม่ยอมทำตำมที่สั่งครั้นแล้วเขำจึงเริ่มเพิ่มบทตำมอำเภอใจ ขยับเข้ำไปใกล้อวี๋หมิงหลำง โดยอยู่ห่ำงไปสำมเมตร ในใจของเสี่ยวเชี่ยนเหมือนมีแกะวิ่งอยู่มำกมำยนับไม่ถ้วน กลัวเขำจับสังเกตไม่ได้หรือไง ถึงจะเข้ำไปใกล้น่ะ?“แกรักเมียของแกไหม?”“อย่ำเสือก” อวี๋หมิงหลำงพูดอย่ำงเย็นชำหูจื่อถึงกับอึ้ง คิดจะยกมีดใส่อวี๋หมิงหลำงแต่ก็รู้สึกว่ำไม่เหมำะ ครั้นแล้วจึงล้วงไฟแช็คออกมำโยนใส่อวี๋หมิงหลำง อวี๋หมิงหลำงรับไว้อย่ำงสบำย หูจื่อมีอึ้งอีกรอบโอ้โห ทำไมหมอนี่ปฏิกิริยำไวได้ขนำดนั้น?อวี๋หมิงหลำงก้มดูไฟแช็คในมือ เป็นไฟแช็คซิปโป้ รุ่นลิมิเต็ดอีดิชั่นหัวใจสีดำติดปีกเสียด้วย เขำถือไฟแช็คไว้นิ้วคลำก็สำรวจอย่ำงเงียบๆ จำกนั้นมุมปำกของเขำก็ถูกยกขึ้นเล็กน้อยชนิดที่ถ้ำไม่สังเกตก็ไม่เห็น9 7 0 1เขำรู้แล้วว่ำหมอนี่เป็นใครหันไปมองมือของเสี่ยวเชี่ยนที่เอำไว้ด้ำนหลังตลอด ในที่สุดข้อสงสัยในใจของอวี๋หมิงหลำงก็ลงล็อคแล้วเฉินเสี่ยวเชี่ยนตัวแสบ… คอยดูเถอะกลับไปจะตีให้ก้นลำยเลย กล้ำเล่นขนำดนี้ได้ไง!หูจื่อเพื่อนยำกพอเห็นตัวเองถูกมองข้ำมอย่ำงแรงก็ไม่พอใจครั้นแล้วจึงเพิ่มบทเอำเองอีกโดยไม่สนสำยตำเตือนของเสี่ยวเชี่ยน เขำเดินไปอยู่หน้ำพี่เพ่ำที่จับเสี่ยวเชี่ยนเป็นตัวประกันอยู่จำกนั้นก็เอำมีดชี้หน้ำเสี่ยวเชี่ยน “ดูก็รู้ว่ำหมอนี่ไม่ใช่คนรักเมียในเมื่อเป็นแบบนั้นฉันจะทำอะไรให้แกดู ฉันจะกรีดหน้ำสวยๆของนังนี่ซะ!”มือที่ถือมีดของหูจื่อวำดไปวำดมำแถวใบหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนโดยไม่สนสำยตำอวี๋หมิงหลำงที่กำลังไฟลุกโชน ปำกก็พึมพ ำ“กรีดแรกจะเอำให้สวยๆ กรีดที่สองจะเอำให้คนจดจำใบหน้ำของแก ฉัน”อันที่จริงหูจื่อก็แค่ทำท่ำขู่ไปงั้น เขำจะกรีดใบหน้ำเสี่ยว9 7 0 2เชี่ยนจริงๆ ได้อย่ำงไร ก็แค่จะทำตำมบทเดิมที่ยั่วโมโหให้อวี๋หมิงหลำงจับปืนขึ้นมำยิงแต่ในเวลำนี้เอง สถำนกำรณ์ก็เปลี่ยนไป เนื่องจำกเสี่ยวเชี่ยนถูกเบนควำมสนใจไปที่มีดของหูจื่อจนลืมมือด้ำนหลังที่ตัวเองจ่ออยู่ ด้วยเหตุนี้เองพี่เพ่ำที่ตกเป็นตัวประกันของเธอก็รีบฉวยโอกำสเอำมือไปแย่งมีดของหูจื่อมำแล้วถอยออกไปหนึ่งก้ำวจึงกลำยเป็นว่ำเสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ข้ำงหน้ำเขำ กว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะรู้ตัวคิดจะดึงพี่เพ่ำกลับมำก็สำยไปเสียแล้ว อย่ำงไรเสียใช่ว่ำทุกคนจะฝีมือดีไหวพริบเร็วแบบอวี๋หมิงหลำงส่วนพี่เพ่ำอำจเพรำะอยู่ในภำวะตึงเครียดมำนำนจึงเริ่มสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขนำดจะตั้งสมำธิก็ทำไม่ได้ เขำเหวี่ยงมีดขึ้นชี้หน้ำเสี่ยวเชี่ยนพลำงพูด“ปล่อยฉันไปซะ!”ส่วนหูจื่อสักพักกว่ำจะได้สติเขำจ้องมือที่ว่ำงเปล่ำของตัวเอง มีดล่ะ?ก่อนหน้ำนี้พี่เพ่ำถูกขู่จนเครียดไปหมด กำรที่เขำแย่งมีดมำก็เป็นไปตำมสัญชำตญำณป้ องกันตัวไม่ได้คิดจะทำร้ำยใคร เขำ9 7 0 3แค่อยำกออกไปจำกที่นี่ แต่นึกไม่ถึงเลยว่ำมีดที่หูจื่อเอำมำจะเป็นมีดคุณภำพต่ำสุดๆ พี่เพ่ำถือมีดไว้แต่กลับเห็นตัวมีดแยกออกจำกด้ำมจับตำมแรงเหวี่ยง ด้ำมจับที่เป็นพลำสติกยังอยู่ในมือเขำ แต่ตัวมีดหลุดไปแล้ว!ตัวมีดเป็นโลหะที่ถูกทำเป็นรูปตัวPเพื่อสอดเข้ำกับด้ำมจับโคนของตัวมีดเล็กกว่ำด้ำมจับครึ่งหนึ่ง ซึ่งมันควรจะยึดติดกันแน่น แต่ไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น ตัวมีดกลับกระเด็นออกไปทำงเสี่ยวเชี่ยน!ถ้ำหำกว่ำตัวมีดไปถูกตัวเสี่ยวเชี่ยนผลที่ตำมมำไม่อยำกจะคิดเลยจริงๆ แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นภำยในเวลำเสี้ยววินำที ทุกอย่ำงรวดเร็วมำก มีดกำลังพุ่งเข้ำหำเสี่ยวเชี่ยน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น ตัวมีดตกลงบนพื้น ตำมมำด้วยลูกกระสุนที่เอำมำใช้แสดงโดยเฉพำะกระสุนนี้ยิงคนไม่ตำย แต่ก็ยังคงมีอำนุภำพเสี่ยวเชี่ยนหันไปมองอวี๋หมิงหลำงด้วยอำรมณ์ทั้งอึ้งทั้งดีใจ