บทที่ 1337 ไม่กลัวจะหลงก

เสี่ยวเชี่ยนที่แกล้งเขำมำนำนในที่สุดก็ตัดสินใจเมตตำยอม เลิกเล่นแล้ว

“เอำล่ะ ไม่แกล้งนำยละ จะเล่ำให้ฟั ง อันที่จริงเรื่องนี้ไม่มีไร มำก…”

เสี่ยวเชี่ยนเล่ำให้อวี๋หมิงหลำงฟั งทั้งหมด เสี่ยวเฉียงตกใจ เบิกตำโพลง

“คุณแน่ใจนะว่ำ… ทำแบบนั้นได้? ไม่ได้เล่นพิเรนทร์ กับเจิ้งซวี่?”

“ในสำยตำนำยฉันเหมือนคนที่ล้อเล่นกับเพื่อนโดยไม่ดู กำลเทศะหรือไง? เรื่องอื่นล้อหมอนั่นเล่นยังไม่เท่ำไร เรื่องนี้เล่น ได้เหรอ? ขอแค่ไม่สำยตำสั้นก็คงดูออกกันหมดว่ำอำข่ำ กับเจิ้งซวี่รู้สึกดีต่อกัน คิดว่ำฉันจะว่ำงถึงขนำดให้เพื่อนเล่นละคร เกำหลียืดเยื้อควำมรักเหรอ? เสียเวลำ!”

“พูดอย่ำงกับว่ำคุณไม่สำยตำสั้น…” อวี๋หมิงหลำงพึมพ ำ พอ เสี่ยวเชี่ยนเหล่มองเขำก็หันมำปั้นหน้ำจริงจัง “ใช่ ถูกต้อง เมียผม

1 1 2 7 0

มีตำทิพย์!”

เวลำนี้เสี่ยวเหวยตื่นแล้ว ไม่รู้ว่ำฟั งเข้ำใจหรือเปล่ำ พยัก หน้ำจริงจังเหมือนจะเข้ำใจ

แม้แต่เด็กทำรกยังรู้ เวลำที่พ่อทำหน้ำจริงจัง ขอแค่พยัก หน้ำตำมไปด้วยก็ถูกต้องแล้ว~

“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ จริงๆ แล้วฉันจะอำศัยเรื่องของเจิ้งซวี่ กับอำข่ำโจมตีมู่ฮวำหลี!”

“เกี่ยวอะไรกับหมอนั่น?”

ทำไมมีมู่ฮวำหลีไปทุกที่?

“พอพูดถึงหลีทำไมกลิ่นเปรี้ยวอบอวลไปทั่วห้อง?”

“ผมขอพูดก่อนเลยนะ ไม่ใช่ว่ำผมหึง และก็ไม่ใช่ว่ำผมสงสัย ว่ำคุณจะเล่นหูเล่นตำกับผู้ชำยอื่น แต่เรื่องนี้คุณต้องพูดให้ เคลียร์แต่แรก ทำอะไรต้องโปร่งใส!”

“แถ แถ แถเข้ำไป!” เสี่ยวเชี่ยนไม่เชื่อเขำหรอก

หมอนี่แทบจะทนไม่ไหวใกล้ช้ำในตำยแล้วสินะ กิน

1 1 2 7 1

มหำสมุทรจิ๊กโฉ่เข้ำไป ยังจะแถว่ำตัวเองกินแค่น้ำเปล่ำอีก?

ล้อเล่นกันขำๆ ถึงแค่ตรงนี้ มำกเกินไปเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง ใหญ่ เสี่ยวเฉียงรู้ว่ำทำตัวขึ้หึงบ่อยๆ จะยิ่งทำให้ชีวิตคู่จืดจำงได้ ง่ำยๆ เสี่ยวเชี่ยนเองก็เข้ำใจ เธอจึงเล่นถึงแค่ตรงนี้

“นำยไม่พอใจท่ำทีที่ฉันแสดงต่อหลีเหรอ?” เธอเริ่มด้วยกำร ถำมตรงๆ ก่อน

พอเธอพูดแบบนี้ แน่นอนว่ำอวี๋หมิงหลำงก็ไม่มีอะไรต้อง เกรงใจ เขำขยับท่ำนั่งให้สบำยๆ โดยที่เสี่ยวเชี่ยนยังอยู่บนตัก

“ผมก็แค่ไม่เข้ำใจ หมอนั่นถึงกับอำศัยคนอื่นเล่นงำนคุณ แล้ว คุณยังจะทนได้? นี่ถ้ำเป็นคนอื่นกล้ำมำหำเรื่องคุณแบบนี้ คุณคงเตรียมหลุมฝั งศพให้แล้วไหม?”

“เขำไม่เหมือนคนอื่น”

เสี่ยวเชี่ยนยังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกได้ถึงควำมเย็นชำแผ่ซ่ำน ออกมำจำกร่ำงกำยเขำ เสี่ยวเฉียงหน้ำบึ้งทันที

“ไม่ใช่อย่ำงที่นำยคิดนะ ตัวเขำยังมีปริศนำหลำยอย่ำงที่ฉัน ยังไม่ได้คำตอบ”

1 1 2 7 2

“ปริศนำอะไรนักหนำ? รังแกคุณขนำดนี้แล้วมีแค่คำตอบ เดียว อัดมัน! ถ้ำคุณไม่กล้ำลงมือผมไปเอง ผมจะปิดประตูตีแมว เอำให้ฟั นร่วงหำไม่เจอเลย เดี๋ยวสวยแน่!”

“… เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยว่ำกัน ฉันมีเรื่องให้นำยทำแน่ อันที่ จริงสิ่งที่ฉันสงสัยก็คือ จุดประสงค์ที่เขำต้องกำรเล่นงำนฉันคือ อะไรกันแน่ เป็นเพรำะอิจฉำที่พ่อรักฉันมำกเกินไป หรือกลัวว่ำ ฉันจะมำแย่งพวกข้อมูลควำมรู้ต่ำงๆ ทำไมฉันรู้สึกว่ำกำรที่เขำ ทำแบบนี้มีจุดประสงค์อื่นอยู่เบื้องหลัง”

เนื่องจำกเมื่อชำติก่อนเสี่ยวเชี่ยนได้คลุกคลีอยู่กับมู่ฮวำหลี บ่อย เธอสังหรณ์ใจว่ำ เหตุผลที่เธอพูดๆ ไปไม่มีจริงสักอย่ำง มู่ฮวำหลีจะต้องมีควำมลับอื่นที่รอเธอไปขุดเจอแน่ และวิธีรับมือ คนแบบนี้ที่ดีที่สุดไม่ใช่กำรเปิดโปง