บทที่ 1353 ของขวัญที่ให้มำมำกเกินไปแล้ว

“คนที่คุมเกมควำมรักได้ดีใช่ว่ำจะประสบควำมสำเร็จเสมอ ไป เพรำะคนที่ประคับประคองควำมรักให้ไปได้ตลอดรอดฝั่ งนั้น กลับเป็นคนแบบเจิ้งซวี่ ดูเหมือนโง่แต่กลับจริงใจ” เล่อเล่อฟั งเสี่ยวเชี่ยนพูดแล้วก็ได้แต่เอำมือปิดหน้ำร้องไห้ ด้วยควำมทรมำน “ฉันควรทำไงดี…” เวลำนี้เธอเพิ่งจะได้สติว่ำตัวเองถูกหลอกเข้ำเต็มๆ เจ็บปวด มำก ผิดหวังมำก “พี่ช่วยเรียกควำมมั่นใจของเธอให้กลับมำได้ ช่วยให้เธอ ค้นพบว่ำตัวเองเก่งมำกแค่ไหน ในเมื่อเธอเป็นดีไซเนอร์ งั้นไม่สู้ เอำเวลำไปทุ่มเทเรื่องงำน กลับไปคบกับเพื่อนปกติ แล้วเธอจะ พบว่ำ นอกจำกตัวเธอแล้วไม่มีใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอได้” ตอนที่อวี๋หมิงหลำงกลับเข้ำมำอีกครั้งก็เห็นเมียเขำกำลัง ตั้งใจล้ำงสมองคนอยู่ สำวน้อยคนนั้นกำลังร้องไห้หนัก ส่วนลูกสำวของเขำ… เสี่ยวเฉียงเบนสำยตำไปที่รถเข็นเด็กอ่อน เกือบหลุดขำ1 1 4 0 3 ออกมำ ลูกสำวของเขำนั่งอยู่ในรถเข็นเด็ก ใบหน้ำอวบอ้วนกำลัง เลียนแบบแม่ที่กำลังสั่งสอนอย่ำงจริงจัง พอเสี่ยวเชี่ยนพูดต้ำ เหวยก็พยักหน้ำ ทำเหมือนกับตัวเองฟั งเข้ำใจ เด็กวัยครึ่งขวบพยักหน้ำจริงจังแบบนั้นเป็นอะไรที่น่ำรัก มำก “กลับมำแล้วเหรอ ได้อะไรบ้ำงไหม?” เสี่ยวเชี่ยนถำม “ตอนที่ผมตำมออกไปหมอนั่นกำลังคุยโทรศัพท์ เสียง บันทึกอยู่นี่” อวี๋หมิงหลำงกดปุ่ มเล่น มีเสียงชัดแจ๋วดังออกมำ น้ำตำของเล่อเล่อไหลไม่หยุด แต่พอได้ยินเสียงนี้ควำม โกรธก็เข้ำมำแทนที่ นี่มันเสียงหยำงกวงไม่ใช่เหรอ? เสียงของหยำงกวงดังออกมำจำกเครื่องอัดเสียง “อำจำรย์หลีครับ ผมหยำงกวงนะครับ จิตแพทย์คนนั้นเป็น คนที่ทำงนั้นหำมำตำมที่อำจำรย์บอกจริงด้วยครับ ตอนนี้ผมควร ท ำไงดี…” ถึงจะเตรียมใจเอำไว้ก่อนแล้ว เสี่ยวเชี่ยนเองก็ได้วิเครำะห์1 1 4 0 4 ให้เล่อเล่อฟั งไปแล้ว แต่พอได้ยินกับหูว่ำผู้ชำยคนนั้นจ้ำงครูให้ สอนวิธีเล่นงำนเธอ เล่อเล่อก็โมโหจนเกือบเป็นลมไปอีกรอบ“ฉันจะไปฆ่ำมัน! ทำไมเขำถึงได้ทำกับฉันแบบนี้!” เล่อเล่อลุกพรวดจะออกไปรำวกับเป็นบ้ำไปแล้วเสี่ยวเชี่ยนขวำงไว้ไม่ให้เธอไป“คิดอะไรน่ะ? ฆ่ำคนผิดกฎหมำย!”“อ๊ำก!” เล่อเล่อกรีดร้องด้วยควำมโมโหเสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจจิตใจของคนประเภทนี้ดี “เวลำนี้เธอโมโหสุดชีวิต อยำกไปคิดบัญชีกับเขำ แต่เธอเชื่อไหมว่ำพอเธอไปหำเขำ เขำก็จะพูดจำหว่ำนล้อมหลอกเธอได้อีก สุดท้ำยก็ถูกเขำจูงจมูกกลับไปเหมือนเดิม จำกนั้นก็จะวนเวียนอยู่ที่ถูกหลอก สงสัยถูกหลอกต่อ สงสัยต่อ…”เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ำ ทำให้คนสติแตกได้ง่ำยๆ“งั้นฉันควรทำไงดี ฉันไม่อยำก ฉันไม่อยำกเป็นแบบนี้เลยจริงๆ…” ตอนนี้เล่อเล่อหวังเป็นอย่ำงยิ่งว่ำนี่จะเป็นเพียงควำมฝั นพอตื่นขึ้นมำทั้งหมดเหล่ำนั้นก็จะไม่เคยเกิดขึ้นมำก่อน คนรักก็1 1 4 0 5ยังคงเป็นคนรัก ชีวิตของเธอยังคงดำเนินต่อไป“ตอนนี้เธอไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น กลับไปกับสุ่ยเซียนแล้วอำบน้ำ พรุ่งนี้ไปชอปปิงเปลี่ยนตัวเอง จำกนั้นก็สงบจิตสงบใจหำงำนทำ หลังจำกนี้พี่จะแนะนำเธอเองว่ำต้องทำไงต่อ”“ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ดีสักอย่ำง… ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยฉันรู้สึกแย่มำก…”“ทำไม่ได้ก็ต้องทำ พี่ลืมบอกเธอไป ตอนนี้บัตรของเธอทุกใบถูกระงับหมดแล้ว ถ้ำเธอไม่รีบทำงำนอำจต้องอดตำยจริงๆอย่ำคิดว่ำไอ้ PUA นั่นจะเลี้ยงเธอ”“พี่…” เล่อเล่อมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำตกใจตอนนี้สุ่ยเซียนกลับมำแล้ว เห็นได้ชัดว่ำเธอแอบฟั งอยู่ข้ำงนอกสักพักแล้ว เธอผลักประตูเข้ำมำ“เชี่ยนเอ๋อร์พูดเรื่องจริง พ่อแม่เธออนุญำตพวกพี่แล้ว”“พ่อแม่ฉันรู้แล้วเหรอ?”เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถำมข้อนี้อย่ำงชัดเจน1 1 4 0 6มนุษย์ช่ำงเป็นสัตว์ที่ย้อนแย้งในจิตใจอะไรแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่ำตัวเองโดนหลอกก็ยังเสียดำยไม่อยำกปล่อย โดยเฉพำะถึงขนำดถูกลดค่ำตัวเองขนำดนี้แล้ว เมื่อเจอปั ญหำก็ไม่กล้ำไปเผชิญ คนนอกมองเป็นเรื่องง่ำยๆ ถูกหลอกก็รีบดึงตัวเองออกมำให้