บทที่ 1354 คิงเจอคิง

“หึ หึ สิ่งที่ฉันให้มันจะมำกกว่ำสิ่งที่ศิษย์พี่ให้มำได้ไงกัน?” ประธำนเชี่ยนไม่ยอมแพ้ “ต่อให้มำกกว่ำนี้ก็เทียบกับ ‘ควำมลึกซึ้ง’ ที่ศิษย์น้องให้มำ ไม่ได้หรอก” แต่ละประโยคล้วนท้ำทำยควำมอดทนของอีกฝ่ ำย จำกนั้นก็ เป็นกำรส่งสำยตำอำฆำตใส่กัน ภำพนี้พออยู่ในสำยตำหนงเย่ำกลำยเป็น… “ปวดใจโว้ย! พวกนำยสนิทกันขนำดนี้ตั้งแต่เมื่อไร!” แบบนี้มันไม่ยุติธรรม! เขำเป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ อย่ำมองข้ำม กันแบบนี้จะได้ไหม! “ปั ญญำอ่อน” เสี่ยวเชี่ยนกับมู่ฮวำหลีพูดออกมำพร้อมกัน จำกนั้นก็หันมำสบตำกันแล้วกลับไปสู่สภำวะปกติ คุยกันเรื่อง กำรทดลอง “จุดนี้ผมว่ำน่ำจะพัฒนำได้อีกหน่อย…”1 1 4 1 2 “อืม พูดมีเหตุผล” พอเห็นสีหน้ำที่ดูเหมือนสงบของสองคนนี้ แต่แท้จริงแล้วมี บำงอย่ำงแฝงอยู่ หนงเย่ำก็ถอนหำยใจอย่ำงจนปั ญญำ สองคนนี้ เข้ำกันได้ดีจริงด้วย แต่ว่ำเขำต่ำงหำกนะที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่! ∗∗∗ ช่วงนี้นอกจำกเสี่ยวเชี่ยนจะยุ่งเรื่องงำนบวกกับเล่นเกมหยั่ง เชิงกับมู่ฮวำหลีแล้ว ส่วนใหญ่จะมุ่งควำมสนใจไปที่เล่อเล่อ จิตใจของเล่อเล่อเยียวยำมำได้พอประมำณแล้ว กำแพง ป้ องกันในจิตใจก็สร้ำงมำได้ประมำณหนึ่งแล้ว เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำ ถึงเวลำแล้วจึงให้เล่อเล่อติดต่อหยำงกวง ไม่เจอกันหนึ่งเดือน พอเห็นเล่อเล่อโทรหำหยำงกวงก็ดีใจแทบบ้ำ รีบไปหำเล่อเล่อที่ เมืองหลินทันที แต่พอได้เจอเล่อเล่ออีกครั้งหยำงกวงก็ตกใจมำก เล่อเล่อที่ได้ลอกครำบกลำยเป็นคนใหม่ไม่มีอำกำรเหม่อ ลอยซึมเศร้ำอย่ำงเมื่อก่อนเลยสักนิด ทั้งสองนัดเจอกันที่ชั้นหนึ่ง1 1 4 1 3 ร้ำนกำแฟในเมือง “เล่อเล่อ คุณ… ทำไมคุณแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?” หยำงกวงเห็น เล่อเล่อสวมชุดทำงำนทะมัดทะแมง บุคลิกมำดมั่นไม่เหมือนเมื่อก่อน เขำจึงอดถำมไม่ได้เล่อเล่อมองไปทำงชั้นสอง บริเวณที่นั้งชั้นสองตรงที่ติดกับบันไดลงมำชั้นหนึ่ง สำวสวยคนหนึ่งกำลังป้อนอำหำรให้เด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้ำงๆ บนหน้ำผำกของสองแม่ลูกมีไฝคนงำมแบบเดียวกันที่โดดเด่นมำกพอรู้สึกได้ถึงสำยตำของเล่อเล่อ เสี่ยวเชี่ยนจึงมองลงไปแล้วพยักหน้ำให้ จำกนั้นก็หันไปตั้งใจป้อนอำหำรให้ลูกต่อสำยตำที่ส่งมำเพียงแค่แวบเดียวนั้นแต่กลับมอบพลังที่ไม่รู้จบให้เล่อเล่อ เธอนึกถึงกำรบำบัดจิตใจตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่ำนมำที่เสี่ยวเชี่ยนทำให้เธอ จำกนั้นก็มองผู้ชำยตรงหน้ำ เธอยิ้มออกมำเล็กน้อย“ทำไม ฉันแต่งแบบนี้ไม่สวยเหรอ?”“สะ” พอนึกถึงวิชำ PUA หยำงกวงก็กลืนคำชมลงคอ แล้วพูดในสิ่งที่ตรงข้ำมกับใจ “เฉยๆ ก็พอดูได้”1 1 4 1 4แต่ทว่ำครั้งนี้ปฏิกิริยำของเล่อเล่อกลับไม่เหมือนเมื่อก่อนคำพูดของเขำไม่ส่งผลต่อเธอเลยสักนิด เล่อเล่อหันไปมองเสี่ยวเชี่ยน คำพูดของประธำนเชี่ยนก็ลอยมำข้ำงหู“ฉันกลับรู้สึกว่ำฉันเหมำะกับกำรแต่งตัวแบบนี้ เพื่อนร่วมงำนผู้ชำยก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้น แน่นอนว่ำเวลำออกไปเที่ยวตอนกลำงคืนจะใส่ชุดทำงำนออกไปไม่ได้”ประโยคนี้ได้สร้ำงควำมร้อนใจให้คนบำงคนเป็นอย่ำงมำก“คุณออกไปทำงำนแล้วเหรอ?”ทำลำยควำมมั่นใจของเธอ ตัดขำดกำรติดต่อกับสังคม ทำให้โลกของเธอมีแค่นำยคนเดียว…คำพูดที่อำจำรย์หลีเคยพูดรำวกับดังอยู่ข้ำงหู แต่เขำสูญเสียกำรควบคุมผู้หญิงตรงหน้ำนี้ไปแล้วควรทำไงดี?“ถ้ำฉันไม่ออกไปทำงำนแล้วนำยจะเลี้ยงฉันเหรอ? เลี้ยงฉันไหวเหรอ?”ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะได้ยินไม่ชัดว่ำเล่อเล่อพูดอะไร แต่ดูจำกท่ำทำงแล้วก็พอจะเดำได้1 1 4 1 5ยุคสมัยนี้ใครล่ะจะตอบโต้ไม่เป็น หึ หึ“คนที่คุณฝึกมำไม่ธรรมดำจริงๆ ด้วยนะ อำจำรย์อำไม่ได้ชมคุณเสียเปล่ำเลยจริงๆ ครั้งนี้ผมล้มเหลวไม่เป็นท่ำ”