บทที่ 1355 ครั้งนี้คุณชนะแล้ว

ทั้งสองคนใช้วิธีที่ดูนิ่งมำกในกำรแก้ปั ญหำที่วนอยู่รอบตัว พวกเขำมำหนึ่งเดือนกว่ำ แผนต่ำงๆ ที่ซับซ้อนเหล่ำนั้นเมื่อยก มำพูดในเวลำนี้ ก็ดูเหมือนจะตีคลื่นไม่ขึ้นอีกต่อไป “ผมคิดว่ำคุณจะโกรธผมอีกนำน” เสี่ยวเหวยเอำสร้อยข้อมือของมู่ฮวำหลีเข้ำปำกเหมือน อยำกลองกัด มู่ฮวำหลีดึงออกอย่ำงใจเย็นพลำงพูด “อำจเพรำะนำยอุ้มลูกสำวของฉันอยู่ มีตัวประกันอยู่ในมือ ฉันจะกล้ำต่อว่ำนำยได้ยังไง?” เสี่ยวเชี่ยนเองก็พูดกึ่งเล่นกึ่งจริง สองคนนี้เวลำพูดต่ำงหยั่งเชิงกันและกัน ดูเหมือนล้อเล่น แต่ แท้จริงแล้วคำพูดแฝงควำมนัย ชวนให้คิด “แต่ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ว่ำ นำยจะทิ้งลูกค้ำตัวเองไปง่ำยๆ แบบนี้ หลี บริกำรหลังกำรขำยของนำยไม่ดีเลยนะ” มู่ฮวำหลีก้มหน้ำเอำลูกปั ดออกจำกปำกเสี่ยวเหวยพลำง ตอบ “ให้เล่นไม่ได้ให้กินนะ เขำไม่ใช่ลูกค้ำของผม ก็แค่เป็น1 1 4 2 1 นักเรียนของผมเท่ำนั้น ผมสอนคนไปตั้งมำกมำย และก็ไม่เคย บอกด้วยว่ำเรียนเป็นแล้วจะสำเร็จทุกคน ผมเก็บแค่ค่ำเรียนจำก พวกเขำ ส่วนเรื่องหลังจำกนั้นผมไม่จำเป็นต้องสอนอะไรอีก” ในคำพูดแฝงไว้ซึ่งควำมเย็นชำมำกมำย เสี่ยวเชี่ยนแค่ยิ้ม ออกมำเล็กน้อย “ดูนำยก็ไม่ใช่คนร้อนเงินเสียหน่อย ทำไมเอำขยะอะไรก็ไม่รู้ ลำกเข้ำหำตัวเองล่ะ?” “ในสำยตำของผมไม่มีขยะ ไม่มีดีเลว มีแค่สิ่งที่ผมรู้สึกว่ำ สนุกหรือไม่สนุก ก่อนหน้ำนี้ผมรู้สึกว่ำเขำน่ำสนุกดี ตอนนี้ผม เบื่อแล้ว ควรทิ้งได้แล้ว” ยำกที่จะจินตนำกำรว่ำจะมีคนเข้ำใจควำมคิดของมู่ฮวำหลี บำงครั้งแม้แต่หนงเย่ำก็ยังไม่เข้ำใจว่ำเขำคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ เสี่ยวเชี่ยนกลับพยักหน้ำ “นั่นสิ ฉันไม่น่ำถำมแบบนี้ จริงๆ แล้วนำยก็เป็นคนแบบนี้ วิธีที่นำยเล่นกับคนก็เหมือนกับที่นำยเล่นพวกไม้สะสม ฉันควร จะเดำออกนำนแล้ว” มู่ฮวำหลีชอบสะสมไม้ต่ำงๆ ชอบจนถึงขั้นเรียกว่ำคลั่งเลยก็1 1 4 2 2 ได้ แต่ยำมที่ถึงจุดอิ่มตัวแล้วเขำไม่ได้คิดจะขำยให้คนอื่น แต่เอำมันไปเผำ ดื่มด่ำกับควำมสวยเป็นครั้งสุดท้ำยเสี่ยวเชี่ยนรู้นิสัยข้อนี้ของเขำดี แต่ไม่คิดว่ำเขำจะโหดร้ำยขนำดนี้ มองคนเป็นเหมือนท่อนไม้ บำงทีโลกในสำยตำของมู่ฮวำหลีก็แค่เกมที่ไม่ต่ำงจำกไม้ที่เขำเล่น“คุณเข้ำใจผม แต่น่ำเสียดำยที่คุณเป็น…” มู่ฮวำหลีได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้น แววตำของเขำก็ฉำยแววควำมรู้สึกที่เปลี่ยนไปแวบหนึ่ง แต่ก็ยำกที่จะสังเกตได้“ฉันเป็นอะไร?”“เปล่ำ” มู่ฮวำหลีหันมองไปยังด้ำนล่ำง มองหยำงกวงกับเล่อเล่อแล้วพูดกับเสี่ยวเชี่ยน“ครั้งนี้คุณชนะแล้ว”แน่นอนว่ำเสี่ยวเชี่ยนย่อมอยำกชนะ แต่ชัยชนะครั้งนี้ดูจะง่ำยเกินไปหน่อย ทำให้เธอไม่รู้สึกว่ำตัวเองชนะเท่ำไร“นำยรู้ได้ไงว่ำฉันชนะแล้ว?”มู่ฮวำหลีชี้ไปทำงข้ำงล่ำง “ต่อให้ผมสอนเขำต่อไป มำกสุด1 1 4 2 3ก็ได้อีกไม่มำก สิ่งที่ผมสอนได้คุณก็สอนได้ ต่อให้สุดท้ำยแล้วต้องถึงขั้นใช้กำรสะกดจิตก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพรำะคุณแก้มันได้ ถ้ำจะบอกว่ำพวกเรำสองคนเป็นอำวุธร้อนของพวกเขำ ถ้ำอย่ำงนั้นยำมที่เรำสองคนห้ำหั่นกันจนถึงตอนท้ำย สิ่งที่ตัดสินแพ้ชนะของพวกเขำก็คงเป็นบำดแผลทำงร่ำงกำยแบบยุคสมัยอำวุธเย็น วัดกันที่ควำมสำมำรถส่วนบุคคล”หยำงกวงจีบเล่อเล่อติดนั่นเป็นเพรำะผลจำกวิชำที่มู่ฮวำหลีสอนเขำ แต่ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนเข้ำมำยุ่งด้วย สุดท้ำยสองคนนั้นก็สู้กันที่ควำมรู้สึกที่มีให้กันแน่นอนว่ำฐำนะของเล่อเล่อย่อมกินขำดหยำงกวง ดังนั้นพอมู่ฮวำหลีเห็นควำมพ่ำยแพ้ของหยำงกวงแล้วถึงได้ก้ำวออกมำอย่ำงสง่ำผ่ำเผย ท่ำทำงของเขำเป็นธรรมชำติจนถึงขั้นที่ทำให้เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำถ้ำเธอยังพูดจำไปมำกกว่ำนี้ก็ดูจะเป็นคนใจแคบไปหน่อยเห็นท่ำทำงที่มู่ฮวำหลีเล่นกับลูกสำวเธอ เสี่ยวเชี่ยนคิดๆแล้วก็ยิ้มพลำงส่ำยหน้ำ“ช่ำงเถอะ ครั้งหน้ำค่อยสู้กันอีก”1 1 4 2 4ปฏิกิริยำแบบนี้เหนือควำมคำดหมำยของมู่ฮวำหลี