ตอนที่ 570
ตอนที่ 1020 คือความลุ่มหลงและดื้อรั้น
October 31, 2026
“มันจะได้เหรอครับ?” ผู้คุมดีใจมาก
อวี๋หมิงซีไม่ใช่นักร้องที่ใครจะเชิญไปได้ง่ายๆ
“ได้สิคะ เมื่อก่อนฉันก็เคยแสดงในเรือนจำที่อื่น”
การเชิญคณะการแสดงของทหารมาทำการแสดงในเรือนจำถือเป็นการสร้างความสุขและสร้างทัศนคติแบบหนึ่ง จึงมีอยู่บ้าง เพียงแต่อวี๋หมิงซีไม่ค่อยได้เข้าร่วม
“งั้นผมจะไปลองขอดูนะครับ!”
ได้รับอนุญาตอย่างง่ายดายตามคาด ดาราใหญ่ระดับนี้มาทำการแสดงให้โดยไม่ต้องร้องขอถือเป็นเรื่องดี
อวี๋หมิงซีเลือกเพลงที่ทำนองสนุกสนาน ซึ่งก็เหมาะแก่การร้องในที่แบบนี้มาก
เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เสียงของเธอร้องเพลงได้หลายแบบ ร้องเพลงนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน
ทำนองของเพลงนี้ก็หาง่าย แทบจะทุกการแสดงต้องมีติดไว้ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน
แต่พอถึงตอนที่อวี๋หมิงซีกำลังจะต้องขึ้นเวที ทันใดนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น
เธอพบว่าตัวเองไม่มีเสียง!
และในเวลานั้นเองพิธีกรได้ขึ้นเวทีเริ่มพูดเข้างานแล้ว พอชื่อของซูซีถูกพูดออกไปก็มีเสียงฮือฮาตามมาทันที ทุกคนต่างรู้ว่านี่คือดาราดัง
โชคดีที่พิธีกรค่อนข้างพูดเยอะ ทำให้อวี๋หมิงซีมีเวลาเตรียมตัว เธอรีบกวักมือเรียกไห่เจาที่กำลังอยู่ในอาการตกใจ บอกให้เขารีบโทรหาเสี่ยวเชี่ยน
ในใจเธอรู้ดีที่เสียงเธอไม่ออกไม่ได้เป็นปัญหาที่กล่องเสียง มันจะต้องเป็นที่จิตใจแน่นอน!
“เทพเชี่ยนช่วยด้วย! อยู่ๆเสี่ยวซีก็ไม่มีเสียง!” ไห่เจาเข้าประเด็นทันที
“อะไรนะ? พูดอีกทีซิ เกิดอะไรขึ้น?”
ทางด้านเสี่ยวเชี่ยนก็ดูจะยุ่งๆ เหมือนกำลังจัดการเรื่องอะไรอยู่ เธอเดินไปหาที่สงบคุยโทรศัพท์ พอได้ฟังไห่เจาเล่าประธานเชี่ยนก็เข้าใจทันที
มันเกิดจากการที่มีความรู้สึกกดดันมากเกินไป อารมณ์สับสน เลยเกิดอาการแบบนี้ขึ้นมา
“ใจเย็นๆก่อนนะ ดูเหมือนจะรุนแรงอันที่จริงแล้วง่ายมาก เดี๋ยวแสดงเสร็จแล้วพามาที่ฉันนี่ ฉันรักษาให้ทีเดียวเห็นผล”
“จะให้ใจเย็นได้ไง? เสียงคือชีวิตของเขาเลยนะ นี่ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง! ผมจะพาเขากลับไปเดี๋ยวนี้!” ไห่เจาแทบอยากจะติดปีกบินกลับไป
เขารู้ว่าอวี๋หมิงซีพาเขามาที่นี่เพื่อเจอผู้ชายคนที่ทำให้เธอร้องเพลงทั้งน้ำตาคนนั้น เขาทำใจอยู่ตั้งนาน แต่ถึงจะเตรียมใจมาขนาดไหนก็ไม่ได้เตรียมใจเรื่องที่เธอไม่มีเสียงพูดนี่!
“นายเรียกฉันว่าเทพขนาดนี้ เทพบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรไง! เมื่อก่อนฉันเคยรักษาคนที่เป็นอัมพาตเพราะปัญหาด้านสภาพจิตใจมาแล้ว ครั้งเดียวก็ยืนได้เลย แล้วเรื่องนี้มันจะสักแค่ไหนกัน ไม่ต้องกลัว พาเขากลับมาก็พอ”
เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่างสบายๆ ในความเป็นจริงปัญหาด้านสภาพจิตใจแค่นี้ไม่ได้ยากเท่าไรเลย
ไห่เจาเชื่อเสี่ยวเชี่ยน แต่กลับไม่วางใจเรื่องอวี๋หมิงซี เขาลากอวี๋หมิงซีออกจากตรงนั้น ต้องกลับไปหาเสี่ยวเชี่ยนเดี๋ยวนี้!
เวลานี้พิธีกรคงใกล้เรียกเธอแล้ว อวี๋หมิงซีดึงแขนเสื้อไห่เจาแล้วส่ายหน้าให้เขา จากนั้นก็ชี้ไปที่เวที
เธอเป็นนักร้องอาชีพ ไม่ใช่ดาราที่ดังจากการขายชีวิตส่วนตัว
นักร้องก็ต้องมีจรรยาบรรณ นี่คือเวทีของเธอ และก็เป็นสนามรบของเธอด้วย
สำหรับอวี๋หมิงหลางนักรบที่เลือดในกายพลุ่งพล่านพละกำลังเต็มเปี่ยมแบบนั้น สนามรบของเขาก็คือพื้นที่ข้างนอก ทำภารกิจช่วยเหลือต่างๆ
แต่สำหรับอวี๋หมิงซีที่เป็นนักร้อง เวทีก็คือสนามรบ เธอต้องใช้เสียงเพลงสร้างขวัญกำลังใจให้เหล่าทหารที่ลำบากตรากตรำในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ทำให้พวกเขาปกป้องชายแดนได้อย่างสบายใจ ในสถานที่แบบนี้ต้องใช้เสียงเพลงปลุกจิตใจส่วนดีของนักโทษขึ้นมา ช่วยให้พวกเขาได้กลับไปใช้ชีวิตใหม่ได้เร็วๆ
รับปากไว้แล้วว่าจะขึ้นเวทีไปร้องเพลง ต่อให้ร้องไม่ได้ก็ต้องขึ้นไปบอกทุกคน ถึงผู้ชมด้านล่างส่วนใหญ่จะเป็นนักโทษ แต่ขอแค่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีก็คือผู้ชม เป็นผู้ชมที่ควรค่าแก่การเคารพ
เส้นเสียงของเธอมีปัญหา อย่างน้อยๆก็ต้องขึ้นเวทีไปก้มหน้าขอโทษแล้วค่อยไป ไม่ใช่ออกไปโดยไม่บอกอะไรเลยแบบนี้ แบบนั้นมันเรียกหนีทหาร