ตอนที่ 584
ตอนที่ 1034 เจอกันครั้งแรก
October 31, 2026
มองไปตามเสียง เด็กคนที่อยู่ในร้านเมื่อกี้นั่งอยู่ใต้เสาไฟข้างทาง กำลังร้องไห้อย่างหนัก
ภาพนี้ใครมาเห็นก็รู้สึกจนปัญญา
เด็กคนนี้ต้องเจอกับความน้อยเนื้อต่ำใจมามากแต่กลับไม่มีที่ให้ร้องไห้ ทำได้แค่หาที่ที่ไม่มีคนแล้วระบายความอัดอั้นตันใจอยู่คนเดียว
เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วก็ถอนหายใจ เรื่องของคนรุ่นก่อนย่อมสร้างความลำบากให้คนรุ่นต่อมา ไม่มีใครเลือกเกิดได้ และก็ไม่มีใครสามารถหลุดพ้นจากสิ่งดีหรือไม่ดีที่ติดตัวมา
พูดกันอยู่เสมอว่ามนุษย์เราเท่าเทียมกัน แต่นับตั้งแต่วินาทีที่ได้เกิดมา มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นตัวกำหนดว่าจุดเริ่มต้นของคนเราไม่เหมือนกัน
เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้แบกรับความผิดที่มาจากพ่อตัวเองไว้มากเกินไป เสี่ยวเชี่ยนพอจะนึกออกว่าครอบครัวนี้พอมีใครคนหนึ่งก่อเรื่องขึ้นมาก็สร้างความเสียหายให้คนทั้งครอบครัว ไม่ว่าสมาชิกทุกคนในบ้านจะไปที่ไหนก็จะตกเป็นขี้ปากคนอื่น เรื่องแบบนี้ไประบายที่ไหนก็ไม่ได้ เลยต้องเอามาลงกับเด็ก
ยังไม่ทันที่เสี่ยวเชี่ยนจะได้ลงมือ เธอก็รู้สึกเหมือนมีลมผ่านตัวไป ผู้ชายหน้าตาโหดๆแต่กลับเป็นผู้ชายอบอุ่นของเธอตรงดิ่งเข้าไปหาเด็กคนนั้นก่อนแล้ว
เสี่ยวเชี่ยนมองอวี๋หมิงหลางคุยกับเด็กคนนั้นอย่างเงียบๆ จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเด็กคนนั้นก็เช็ดน้ำตาแล้วยิ้มให้อวี๋หมิงหลางอย่างเขิน จากนั้นก็พูดขอบคุณ แล้ววิ่งไปทางร้านขายเนื้อย่าง
เสี่ยวเชี่ยนยืนมองอย่างเงียบๆตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะอวี๋หมิงหลาง พอมืดค่ำสวนสาธารณะก็ยุงเยอะ เธอโดนกัดไปหลายตุ่ม แต่ใบหน้าไม่ได้แสดงอาการเบื่อหน่าย
พออวี๋หมิงหลางจัดการเรื่องเด็กคนนั้นเสร็จก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนทำหน้านิ่ง เขาจึงรีบถามเธอ
“ทำไมคุณไม่ไปนั่งรอผมล่ะ”
“นั่งแล้วยุ่งมันมาตอม” ม้านั่งของสวนสาธารณะอยู่ใกล้พงหญ้า ตรงนั้นยุงบินให้ว่อน
อวี๋หมิงหลางถึงได้เห็นว่าเธอเกาแขนอยู่ตลอด คิดๆดูก็รู้ว่าแขนขาวๆของเธอถูกยุงกัดไปหลายตุ่มแล้วแน่นอน
“รีบกลับบ้านไปทายาดีกว่า—เมียจ๋า คุณนึกโทษที่ผมยุ่งเรื่องชาวบ้านไหม?”
“ถ้าใช่แล้วนายจะไม่ยุ่งไหมล่ะ?”
“อันที่จริงผมก็แค่คิดว่า บางครั้งสิ่งที่เราทำเพียงน้อยนิดโดยที่ไม่ได้หวังอะไร มันอาจเปลี่ยนชีวิตคนๆนึงได้เลยนะ” อวี๋หมิงหลางเดาใจเธออย่างระมัดระวัง เธอดูเหมือนไม่พอใจ
“เพื่อเป็นการลงโทษนายที่ปล่อยให้ฉันถูกยุงกัด คืนนี้นายนอนโซฟา”
เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้ถือสาที่เขาเข้าไปคุยกับเด็ก ยุงกัดก็แค่ข้ออ้าง คืนนี้เธอแค่อยากหลบผู้ชายพลังล้นเหลือบางคนก็เท่านั้น
เปรี้ยง!
อวี๋หมิงหลางถูกฟ้าผ่า
สวรรค์น้อยๆของเขา ไม่มีแล้ว?
“เดี๋ยวนะเมียจ๋า พวกเราอยู่ลัทธิสังคมนิยมไม่ใช่เหรอ เป็นฮีโร่ที่ทำความดีไม่ประสงค์ออกนามไง? สร้างความดีเพื่อความสุข คุณไม่เพียงแต่จะไม่ชมผมยังยึดอำนาจน้อยๆของผมไปด้วยอ้ะ!” ยังแอบหวังอยู่ว่าจะได้คืน
“ฉันเป็นผู้หญิงใจร้าย สนแต่เรื่องตัวเอง! นาย คืนนี้ห้ามขึ้นเตียงฉัน!”
เสี่ยวเชี่ยนแอบสะใจเบาๆ ฮ่าๆๆ!
คำว่าผู้หญิงใจร้ายเอามาใช้ในเวลานี้มันเหมาะที่สุดแล้ว!
เห็นอวี๋หมิงหลางทำหน้าบูด เสี่ยวเชี่ยนก็แอบยิ้มสมน้ำหน้าในใจ ระหว่างทางเดินกลับก็อารมณ์ดีตลอดทาง กลับถึงบ้านอาบน้ำยังฮัมเพลงเบาๆ
ปรากฏว่าอาบไปได้ครึ่งทางก็มีคนผลักประตูเข้ามา เสี่ยวเชี่ยนตกใจรีบหาผ้าขนหนูมาบังตัว
“เข้ามาได้ไง—ช่างเถอะ ฉันไม่ควรถามอะไรโง่ๆแบบนั้น”