ตอนที่ 653
ตอนที่ 1103 คู่อลเวง
October 31, 2026
ถ้ามนุษย์เราสามารถทำตัวเลือดเย็นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงดี คนเลือดเย็นไม่มีทางคิดสงสารคนอื่น คนเลือดเย็นไม่เคยรู้สึกอะไรกับใคร คนเลือดเย็นสามารถมองทุกคนเป็นเพียงเศษหญ้า เห็นน้ำตาของคนอื่นก็พูดแดกดันว่าทำตัวเป็นแม่พระ
แต่เสี่ยวเชี่ยนทำไม่ได้
อวี๋หมิงหลางมองเธอร้องไห้อย่างเงียบๆ น้ำตาหยดลงบนพื้น เธอร้องไห้เขาก็เช็ดน้ำตาให้ ร้องออกมาได้เป็นเรื่องดีเสมอ
เสี่ยวเชี่ยนร้องไห้สักพักเขาถึงอุ้มเธอมานั่งบนตัก ลูบหลังเธอเบาๆพลางพูดอย่างอ่อนโยน
“คุณทำเพื่อพวกเขาเท่าที่คุณจะทำได้แล้ว ถึงตอนนี้ผลกรรมที่คนชั่วนั่นได้รับจะเทียบไม่ได้กับความเลวที่มันเคยทำ แต่คุณก็ได้ช่วยระบายความโกรธแค้นให้เหยื่อที่ตายไปแล้ว”
“ฉันรู้ว่าตัวเองทำสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี ตอนที่สะกดจิตฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร ฉันถามตัวเองว่าฉันคือฉันหรือเป็นคนร้ายนั่นกันแน่ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”
เขาก็คือยาขนานเอกของเธอ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เศร้าเสียใจแค่ไหน เขาก็มักจะพาเธอออกมาจากวังวนแห่งความทุกข์ได้เสมอ
“ผมไม่ค่อยเข้าใจรายละเอียดในการรักษาของพวกคุณ แต่ถ้ามองในมุมของสามี ผมมีวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้คุณรู้ว่าตัวเองเป็นใคร”
“วิธีอะไร?” เธอมองเขาอย่างสงสัยด้วยดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้
อวี๋หมิงหลางทำมือบอกให้รอก่อน จากนั้นก็ไปโทรขอหยุดสามวันจากผู้บังคับบัญชา เดิมไม่ได้รับอนุญาต แต่อวี๋หมิงหลางเล่าสถานการณ์ของเสี่ยวเชี่ยนให้ฟัง ผู้บังคับบัญชาจึงลังเล
“ให้คนอื่นอยู่เป็นเพื่อนเขาไม่ได้เหรอ? ให้นักจิตวิทยาของหน่วยงานเราไปดูแลก็ได้” งานของอวี๋หมิงหลางไม่ธรรมดา อีกทั้งเบื้องบนยังให้ความสำคัญกับเขามาก
“ต่อให้มีหมอเก่งกว่านี้ก็สู้สามีไม่ได้หรอกครับ ผมขออนุญาตใช้วันลาตอนแต่งงานให้หมดครับ”
“ก็ได้ ผมอนุญาต”
“ขอบคุณครับ!”
“เดี๋ยว ฉันยังพูดไม่จบ!” ปลายสายเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“One คุณต้องดูแลหมอเฉินให้ดีๆนะ เธอเป็นคนเก่งที่หาได้ยาก”
“เธอจะเก่งหรือไม่ผมไม่แคร์ ผมรู้แค่ว่าเธอเป็นรักเดียวของผมในชาตินี้ ตอนนี้เธอต้องการผมครับ”
ประโยคนี้ดึงดูดสายตาของเสี่ยวเชี่ยนที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตา ผู้ชายที่แทบไม่เคยพูดหวานคนนี้กลับพูดคำหวานออกมาในเวลาที่เธอต้องการที่สุด มันตราตรึงอยู่ในใจเธอ
การอยู่เคียงข้างเป็นคำสารภาพรักที่ยืนยาวที่สุด ขอบคุณที่ข้างกายเธอมีเขา
อวี๋หมิงหลางวางสาย เดิมเสี่ยวเชี่ยนอยากจะโผเข้ากอดเขาเพื่อแสดงถึงความซาบซึ้งใจ แต่ทันใดนั้นเธอก็เห็นเขาเริ่มถอดเสื้อผ้า
ไวมาก…
“นาย—” เธออยากถามเขาว่าจะทำอะไร แต่กลับถูกชิงถามก่อน
“บอกผมมาว่าคุณคือใคร”
“ฉันคือเฉินเสี่ยวเชี่ยน”
เธอหรี่ตามอง ตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
“ดีมาก ต่อ”
นี่เป็นการค้นหาที่ลึกลับเสียจนไม่อาจบรรยาย เป็นสงครามที่ช่วยให้เธอค้นหาตัวเอง เม็ดเหงื่อของเขาหยดลงบนตัวเธอ คล้ายกับว่ามันจะช่วยละลายจิตใจของเธอ สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของเธอ
ค่ำคืนนี้การค้นหาว่าคุณคือใครไม่ได้หยุดลง ทดสอบจิตวิญญาณ