ตอนที่ 451

ในขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังกอดศาสตราจารย์หลิวร้องไห้อยู่ อวี๋หมิงหลางก็กำลังพูดเตือนสติหัวหน้าใหญ่ด้วยวิธีของตัวเองพอออกจากโรงพยาบาลเขาก็ขับรถพาหลิวลี่ไปส่งที่บ้านพอถึงหน้าที่พักหลิวลี่ก็นั่งนิ่งบนรถไม่ยอมลง มองพ่อที่ไม่ได้เจอกันนาน“พ่อ จะให้ผมกลับไปแบบนี้เหรอ?” อันที่จริงสิ่งที่เขาอยากถามก็คือ อยู่กับผมต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?“แกกลับไปก่อน เดี๋ยวพ่อกลับไปหาแม่”หลิวลี่ขานรับ จากนั้นก็ลงรถยืนมองอวี๋หมิงหลางขับรถออกไปด้วยความรู้สึกผิดหวังอันที่จริงอวี๋หมิงหลางก็เข้าใจความรู้สึกหลิวลี่ในเวลานี้ เพราะพ่อของเขาก็เอาเวลาส่วนใหญ่ของชีวิตมอบให้คนของประเทศนี้เหมือนกัน“หัวหน้าใหญ่ไม่อยู่เป็นเพื่อนลูกหน่อยเหรอครับ?” อวี๋หมิงหลางถาม“พรุ่งนี้แล้วกัน ไปหาที่นั่งพักหน่อย” จิตใจของหัวหน้าใหญ่กำลังสับสน เขาเป็นห่วงศาสตราจารย์หลิวแต่ก็ไปที่นั่นไม่ได้ พอเจอหน้ากันก็ทะเลาะกับลูกชายก็ไม่ได้เจอกันนานแล้วเช่นกัน แต่ตอนนี้อารมณ์เขาไม่นิ่ง ไม่อยากเอาความหงุดหงิดไปลงกับลูกผู้ชายพอเกิดเรื่องก็อยากหาที่สงบๆนั่งพักก่อน หรือไม่ก็ดื่มเหล้ากับคนรู้ใจ และก็เห็นได้ชัดว่าอวี๋หมิงหลางเป็นตัวเลือกที่ดี“ไปเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเหล้าเอง” อวี๋หมิงหลางขับรถผ่านหลิวลี่ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ปัญหาเรื่องหลิวลี่เขาเตรียมจะพูดกับหัวหน้าใหญ่ตอนที่ดื่มเหล้ากันอวี๋หมิงหลางมีวิธีที่น่าจะโอเคอยู่ในใจแล้วหลิวลี่เดินเข้าบ้านด้วยความรู้สึกเศร้าใจพ่อห่างเหินกับเขาเรื่อยๆ ถึงเขาจะเป็นลูกชาย แต่กลับรู้สึกว่าพี่หมิงหลางสนิทกับพ่อมากกว่าอีกเขาจะต้องเข้าหน่วยรบพิเศษให้ได้ ทางที่ดีที่สุดต้องถูกเลือกเข้าหน่วยของพ่อ แบบนี้ก็จะได้เห็นเวลาพ่อทำงานเป็นอย่างไร บางทีพ่ออาจจะปฏิบัติกับเขาแบบเดียวกับที่ทำกับพี่หมิงหลางหลิวลี่นั่งลงบนโซฟาพลางครุ่นคิด ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ของสิ่งหนึ่งบนโต๊ะบนโต๊ะรับแขกมีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ดูเหมือนจะเป็นเอกสารของศาสตราจารย์หลิว หลิวลี่หยิบขึ้นมาคิดจะเอาไปวางไว้ในห้องแม่ แต่เอกสารที่อยู่ในซองกลับร่วงออกมาเขาก้มลงไปเก็บ แต่แล้วลายมือที่เขียนอย่างหนักแน่นบนนั้นกลับดึงดูดสายตาเขาอาการและสาเหตุของโรคอารมณ์แปรปรวนมีอะไรบ้างนี่คือวิทยานิพนธ์ที่เสี่ยวเชี่ยนเอามาให้ศาสตราจารย์หลิวดูตอนแรกสิ่งที่สะดุดตาเขาคือลายมือที่สวยงามนี้ พออ่านผ่านๆดูก็พบว่าเป็นของเฉินเสี่ยวเชี่ยนเขาจึงลองอ่านดูวิทยานิพนธ์ของเสี่ยวเชี่ยนเขียนได้มีความเป็นมืออาชีพมาก แต่เข้าใจได้ไม่ยาก ไม่ใช่เอาปัญหาง่ายๆไปเขียนให้ซับซ้อน แต่เป็นการเสนอความคิดใหม่เพื่อดึงดูดคน อ่านแล้วสนุก หลิวลี่เหมือนถูกสะกดเสี่ยวเชี่ยนเริ่มเขียนจากการแสดงออกของโรคอารมณ์แปรปรวน ร่ายยาวออกมาได้หลายพันอักษร หลิวลี่นั่งอ่านทีละบรรทัด ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เปลี่ยนไปหรือบางทีเขาเอาแบบนี้ก็ได้นะ…หัวหน้าใหญ่กับอวี๋หมิงหลางต่างสวมชุดทหาร ไม่สะดวกไปดื่มเหล้าข้างนอก อวี๋หมิงหลางจึงซื้อเหล้าของเอ้อกัวโถวสองขวด ซื้อกับแกล้มสองอย่าง แล้วไปเปิดห้องพักของเรือนรับรองทหาร จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มดื่มเหล้าหัวหน้าใหญ่ไม่มีทางเอาเรื่องชีวิตส่วนตัวพูดให้คนที่เด็กกว่าฟัง ตอนนี้เขาอึดอัดใจมาก อยากดื่มเหล้าเพื่อผ่อนคลาย