ตอนที่ 456

จินตนาการสวยเกิน

อวี๋หมิงหลางทำสีหน้าจริงจัง “สีชมพู…ผมหมายความว่าผมคิดหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องหลิวลี่ได้แล้ว”

“นายน่ะเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนสงสัย ปัญหาที่สุดยอดจิตแพทย์อย่างเธอยังแก้ไม่ได้แต่อวี๋หมิงหลางคิดได้?

“อย่าสงสัยในตัวผู้ชายของคุณบ่อยๆ ได้ไหม” อวี๋หมิงหลางหยิกจมูกเสี่ยวเชี่ยนเล่นอีก แล้วถึงบอกความคิดตัวเองให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง

“ถ้าหลิวลี่เด็กคนนี้เติบโตขึ้นไม่ได้ เรื่องระหว่างน้าหลิวกับน้าเขยก็ไม่มีทางดีขึ้น น้าหลิวยังเดินออกมาจากวังวนแห่งการสูญเสียพี่ส่วงไม่ได้ ถ้าหลิวลี่เดินตามเส้นทางพี่ชายอีก น้าหลิวเวลานึกถึงก็จะหงุดหงิด อีกอย่างคุณก็ดูออกว่าอันที่จริงหลิวลี่ไม่ได้ชอบการเป็นทหารเท่าไรหรอก เขาก็แค่อยู่ในวัยต่อต้าน”

เด็กอายุสิบกว่าจะมีสักกี่คนที่มีเป้าหมายชัดเจนรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร บางครั้งก็เป็นแค่การนึกสนุก คิดว่าตัวเองชอบ ทั้งที่จริงแล้วไม่ใช่

“ฉันก็คิดอย่างนั้น แต่ถ้าหลิวลี่ยืนหยัดจะทำแบบนั้นพวกเราจะทำไงได้?”

ปัญหามันอยู่ตรงนี้นี่แหละ อาจารย์ลืมลูกชายคนโตที่ตายไปไม่ได้ ลูกชายคนเล็กที่อยู่ในวัยต่อต้านยังคิดจะดำเนินรอยตามแบบพี่ชายกับพ่อตัวเองอีก แต่พออาจารย์เห็นหลิวลี่เป็นแบบนี้ก็ยิ่งเกลียดหัวหน้าใหญ่มากกว่าเดิม สองคนนี้ไม่มีทางจะคืนดีกันได้แล้ว

ทุกอย่างเกี่ยวเนื่องกัน ยากจะแก้ไข

“อยากจะมาเป็นทหารงั้นก็ให้เขาได้ลิ้มลอง วันมะรืนพวกเราจะมีการทดสอบ ผมจะให้เขามา”

“การทดสอบของพวกนายเหรอ? เขายังเด็กอยู่จะบาดเจ็บหรือเปล่า?” เสี่ยวเชี่ยนถามด้วยความตกใจ

อวี๋หมิงหลางหาคน เขาต้องทดสอบด้วยวิธีที่เอาให้เหนื่อยที่สุดแน่นอน ต่อให้เป็นทหารที่เคยผ่านการฝึกมาก็ยากจะรับได้ แล้วนับประสาอะไรกับเด็กอย่างหลิวลี่?

“บาดเจ็บแผลภายนอกมันก็ต้องมีบ้าง แต่อาการบาดเจ็บหนักๆคงไม่มี มีผมคอยดูอยู่ไม่มีปัญหาหรอก ผมจะใช้วิธีการรักษาเขาแบบเอาให้เข็ด ครั้งเดียวก็พอ ต่อไปพอเห็นทหารชุดเขียวจะได้เดินหนี อีกอย่างเรื่องนี้จะทำให้เขารู้ว่าพี่ชายของเขาทำงานยังไง คำว่าฮีโร่ใช่ว่าจะพูดลอยๆออกมาได้”

การรับมือกับเด็กวัยรุ่นแบบนี้ต้องโหดหน่อย เสี่ยวเชี่ยนคิดๆดู วิธีรักษาแบบเอาให้เข็ดแบบนี้มาใช้ตอนนี้ก็ไม่เลวเลยทีเดียว เธอก็เคยใช้วิธีแบบนี้รักษาเฉินจื่อหลง จนถึงตอนนี้เฉินจื่อหลงพอเห็นเกมอินเตอร์เน็ตถึงกับขยาดเลยทีเดียว

“แต่ถ้าเขาสามารถทำการทดสอบของพวกนายได้สำเร็จอีกทั้งยังทำได้ดีด้วย กลายเป็นเขาชอบการเป็นทหารมาก แบบนั้นจะทำไง?”

ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะน้อยมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

“ถ้าเขาสามารถผ่านการทดสอบอันหนักหน่วงได้ถ้างั้น…ปล่อยไปตามธรรมชาติก็ดีนะ เป็นทหารหน่วยรบพิเศษได้ ไปอยู่หน่วยงานไหนก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”

อวี๋หมิงหลางเองก็ผ่านการคิดอย่างรอบคอบแล้วถึงได้คิดวิธีนี้ออกมา

เสี่ยวเชี่ยนเห็นด้วย ก็จริงนะ เรื่องนี้ก็มีวิธีจัดการแบบนี้ ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้นะ

ปัญหายิ่งซับซ้อน วิธีแก้ไขก็มักจะง่ายๆ

“วิธีการทดลองโดยใช้สถานการณ์จริงแบบนี้พวกเราก็ใช้กันอยู่บ่อยๆ แต่ฉันกลับนึกไม่ถึง ต้นตอของปัญหาอยู่ที่กองทัพ ก็ต้องให้กองทัพจัดการ แล้วนายก็เป็นคนคุมสอบด้วยพูดนิดหน่อยก็ให้หลิวลี่เข้าไปร่วมทดสอบได้แล้ว”

“ก็ไม่ใช่ผมเป็นคนตัดสินใจหรอก เรื่องนี้ผู้นำเป็นคนเคาะคำสั่งลงมา ยังไงหลิวลี่ก็เป็นน้องชายคนเดียวของโลนวูล์ฟ เบื้องบนให้ความสำคัญกับครอบครัวของทหารมาตลอด”

เสี่ยวเชี่ยนตบบ่าอวี๋หมิงหลางอย่างอารมณ์ดี “น้องชาย เรื่องนี้ทำได้ดีเลยนะ”

“ทำเป็นพูด รอผมว่างก่อนเถอะจะมาจัดการคุณ ช่วงนี้เอาใหญ่แล้วนะ”