ตอนที่ 465

พอเสี่ยวเชี่ยนออกไปแล้ว หัวหน้าหวางก็ยังไม่เข้าใจ“ทำไมต้องไปถามจอมฉก011ด้วย?”ที่นี่อวี๋หมิงหลางมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร ถ้าไม่ติดว่าเบื้องบนบังคับให้ต้องมาร่วมงานกัน หัวหน้าหวางแทบอยากจะถีบอวี๋หมิงหลางออกไปคนพวกนี้เป็นพวกเลวที่ชอบแย่ง มาแต่ละครั้งไม่เคยมีเรื่องดี ทหารที่พวกเขาเพิ่งจะฝึกกันมาอย่างยากลำบาก พอหน่วยรบพิเศษมาก็เอาตัวไปง่ายๆอย่างกับมาตัดใบกุยช่าย แล้วจะไม่ให้เกลียดได้ยังไงแต่ทำไมหมอเฉินต้องให้เขาไปถามอวี๋หมิงหลางด้วย?“อ้อ เข้าใจแล้ว จะต้องเป็นเพราะเขินแน่ๆ หัวหน้าอวี๋เคยเป็นเพื่อนร่วมทางของเธอ น่าจะมีวิธีติดต่อแหละมั้ง?” หัวหน้าหวางดวงตาเป็นประกาย รีบไปหาอวี๋หมิงหลางอย่างอารมณ์ดีอวี๋หมิงหลางรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไปส่งเสี่ยวเชี่ยนด้วยตัวเอง แต่เขามีภารกิจ จะทำเสียงานไม่ได้ ดังนั้นสีหน้าจึงเคร่งขรึม ไม่สบอารมณ์เท่าไรตอนกินข้าวกลางวัน หัวหน้าอวี๋เดินถือกล่องข้าวเข้ามาหาอยู่กันในป่าทุกอย่างเอาแบบง่ายๆ แค่ข้าวกล่องธรรมดาๆ อวี๋หมิงหลางกำลังนั่งถือกล่องกินข้าว ทันใดนั้นก็เห็นหัวหน้าหวางเดินหน้ายิ้มแป้นเข้ามาตาแก่นี่ไม่เคยพูดจาหน้ายิ้มแย้มกับเขาเลยสักครั้ง อยู่ๆอะไรเข้าสิง? อวี๋หมิงหลางหรี่ตา โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี มันต้องมีจุดประสงค์แน่ๆ“หัวหน้าอวี๋ อาหารที่นี่พอกินได้หรือเปล่า มาตรฐานคงไม่สูงเท่าอาหารของหน่วย011ใช่ไหม?” หัวหน้าหวางอยากตีสนิท แต่พอเอ่ยปากก็ยังแอบจะแขวะนิดแขวะหน่อยไม่ได้“ครับ พอกินได้ แค่มันจืดไปหน่อย” อวี๋หมิงหลางตอบแบบไม่ใส่ใจ แต่หยั่งเชิงดูท่าทีหัวหน้าหวางเดิมก็ไม่ชอบอวี๋หมิงหลางอยู่แล้ว ทุกครั้งที่มาทำตัววางมาดใหญ่โต แต่พอนึกได้ว่ามีเรื่องจะขอร้องก็ระงับความโกรธเอาไว้ แล้วฉีกยิ้มพลางถามต่อ“หัวหน้าอวี๋มีวิธีติดต่อหมอเสี่ยวเฉินไหม?”“ใครนะ?”“เฉินเสี่ยวเชี่ยนไง เด็กคนนี้ใช้ได้เลยนะ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกผม เรียนมหาลัยเดียวกันด้วย วัยรุ่นให้เขาได้ทำความรู้จักกันก็ไม่เลวเลยนะ”หัหวน้าหวางพูดจบ เฉียวเจิ้นที่กินไปฟังไปเกือบกัดตะเกียบหักนี่จะทำอะไร? คิดจะยุคู่หมั้นเขาให้แยกกันงั้นเหรอ?นี่คือทหารที่อวี๋หมิงหลางไม่ชอบมาหลายปี มีความแค้นส่วนตัว อยากจะเล่นลูกไม้เอาแฟนเขาไปงั้นเหรอ?เฉียวเจิ้นแอบมองอวี๋หมิงหลาง ไอ๊หยา Oneยิ้ม รอยยิ้มอมหิตนั่น ทุกครั้งที่Oneยิ้มแบบนั้นไม่เคยมีเรื่องดีเกิดขึ้นโดยทั่วไป จะมีแค่ตอนวางแผนเล่นงานคนอื่นเท่านั้นอวี๋หมิงหลางถึงจะเป็นแบบนี้เฉียวเจิ้นเริ่มสงสารหัวหน้าหวางแล้ว“ให้วัยรุ่นได้ทำความรู้จักกันงั้นเหรอ?” อวี๋หมิงกัดฟันพูดคำว่าทำความรู้จัก แต่หัวหน้าหวางไม่ทันได้สังเกต“ใช่ๆ อายุก็เหมาะสมกัน”อายุ หึหึ แทงเข้าจุดเจ็บปวดของอวี๋หมิงหลางอีกแล้วตอนนั้นเขาเกือบสูญเสียเสียวเหม่ยไปเพียงเพราะอายุที่ต่างกันหลายปี หัวหน้าหวางยังจะงัดเหตุผลนี้ขึ้นมา อวี๋หมิงหลางไม่โกรธก็แปลกแล้ว“เหล่าหวาง อยู่ดีๆทำไมถึงจ้องอยากได้ผู้หญิงของคนอื่นล่ะ?”“อะไรนะ?” เหล่าหวางไม่เข้าใจ“ผมหมายความว่า อายุไม่ใช่ปัญหา อย่างเช่นพวกเรา ถึงอายุจะต่างกันขนาดนี้ แต่ก็คุยกันได้ ไม่เชื่อลองดูข้างนอกสิ…”เหล่าหวางที่อยู่ข้างๆมองไปตามมืออวี๋หมิงหลางชี้ อวี๋หมิงหลางฉวยโอกาสหยิบกระปุกเกลือมาสาดลงในกล่องข้าว เทลงไปครึ่งขวด จากนั้นก็เอามือคลุกๆให้ทั่วน่าเสียดายจังที่ตัวเองเป็นคนรักสะอาด หลังเข้าห้องน้ำต้องล้างมือตอนที่หัวหน้าหวางหันกลับมาอวี๋หมิงหลางได้ชักมือกลับแล้วจากนั้นก็เอามือที่เมื่อกี้ไปคลุกข้าวเช็ดไปที่ไหล่ของเหล่าหวางอย่างเนียนๆ