ตอนที่ 472

มีคนยื่นแก้วน้ำของทหารมาตรงหน้าเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนหันไปมองก็เห็นอวี๋หมิงหลางยืนอยู่ข้างหลัง

เนื่องจากเขาต้องแสดงเป็น ‘คนร้าย’ จึงแต่งตัวนอกเครื่องแบบ

“ดื่มน้ำก่อนสิ มุมปากแห้งหมดแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนเปิดแก้วน้ำแล้วดื่ม อวี๋หมิงหลางตบบ่าเธอ

“เขาก็แค่ยังคิดไม่ได้ คำพูดของเขาไม่ได้จงใจว่าคุณหรอก เขาก็แค่ผิดหวังมาก ไม่มีที่ระบายอารมณ์ เดี๋ยวเขาก็คิดได้เอง”

ดูสิ เป็นแฟนที่เอาใจใส่แค่ไหน พอเห็นแฟนถูกโมโหใส่ก็รีบโผล่มาปลอบในทันตา

เดิมเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเขาตบบ่าเธอก็สำลัก

เธอไอแค่กๆออกมา แล้วเอาคืนเขาหนึ่งที

“อวี๋เสี่ยวเฉียง นายโง่หรือเปล่า?”

ฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นดื่มน้ำมาทำตัวเป็นพี่ชายที่เอาใจใส่ เกือบทำเธอสำลักตาย

“แหะๆ หยอกคุณเล่น อยากช่วยให้บรรยากาศดีขึ้น…”

เสี่ยวเชี่ยนไล่ตีเขา แต่อวี๋หมิงหลางวิ่งเร็วมาก

“ดูสิ ตอนนี้คุณดีขึ้นเยอะเลย สีหน้าดีกว่าเมื่อกี้ที่ดูซังกะตายอีก ผมทำก็เพราะเป็นห่วงคุณนะ”

ตอนที่หวางย่าเฟยพูดว่าเสี่ยวเชี่ยนไม่สมควรเป็นจิตแพทย์ อวี๋หมิงหลางเห็นสายตาของเสี่ยวเชี่ยนที่มองไปก็ปวดใจ อยากจะตามไปจับหวางย่าเฟยกดพื้นแล้วอัดให้น่วมนัก

แต่ในฐานะที่เป็นทหาร อวี๋หมิงหลางเข้าใจความรู้สึกของหวางย่าเฟยในเวลานี้ดี เป็นใครก็คงรับไม่ได้ ลำบากลำบนกว่าจะผ่านการทดสอบ แต่กลับถูกตอกหน้าในตอนท้าย

น่าเสียดายที่เสียวเหม่ยของเขาทำไปตามหน้าที่ แต่กลับถูกต่อว่าแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่

อวี๋หมิงหลางฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีคนดึงเสี่ยวเชี่ยนเข้ามากอด “ลูกเชี่ยน ไม่ต้องเสียใจนะ คุณเป็นผู้หญิงที่เก่งที่สุด คุณจะต้องกลายเป็นจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดได้แน่”

“อืม ฉันรู้”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้โกรธเรื่องที่ถูกหวางย่าเฟยต่อว่า เธอก็แค่สะดุดหูตอนที่หวางย่าเฟยพูดว่าเธอไม่สมควรเป็นจิตแพทย์ มันทำให้เธอนึกถึงชาติที่แล้วตอนอาจารย์ชี้หน้าเธอแล้วพูดแบบเดียวกันนี้

“การรักษาเขาด้วยการทดสอบเป็นไปอย่างราบรื่นไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนถามอวี๋หมิงหลาง

อวี๋หมิงหลางพยักหน้า “ตอนที่ ‘หัวหน้าใหญ่’ ถูกจับเป็นตัวประกัน ผมจงใจจัดให้หวางย่าเฟยกับหลิวลี่อยู่ทีมเดียวกัน เขาเกิดอาการเวียนหัว ยิงปืนเฉียด หัวหน้าใหญ่จึงดึงระเบิดมือ แต่ผมก็นับถือใจเขานะ”

“หืม?”

“เขาคงนึกถึงเรื่องในตอนนั้นผ่านเหตุการณ์สมมตินี้อย่างแน่นอน”

หลังจากที่เสี่ยวเชี่ยนบอกเรื่องราวกับอวี๋หมิงหลางคร่าวๆ อวี๋หมิงหลางก็ลงมือเช็คภูมิหลังของหวางย่าเฟย เขาเคยอ่านประวัติของทหารคนนี้ แวบแรกก็รู้สึกว่าใช้ได้เลยทีเดียว การฝึกฝนทำได้ดีหมด ปืนก็ยิงแม่น แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันมีตรงไหนที่แปลกๆ

ตอนนี้มาคิดดู ในช่วงการฝึกซ้อม หวางย่าเฟยไม่มีการบันทึกว่ายิงข้าศึกตาย เป็นมือปืนที่ไม่ได้ยิงเลยสักนัด ตอนนี้พอมาดู เซ้นส์ของอวี๋หมิงหลางนี่แม่นจริงๆ

จากการวินิจฉัยของเสี่ยวเชี่ยน ตอนเด็กๆหวางย่าเฟยน่าจะเคยเจอเหตุการณ์แนวๆจี้ชิงตัวประกัน เรื่องแบบนี้ไม่น่าเกิดขึ้นได้บ่อยๆ ถ้าไปสืบดูก็น่าจะเจอ พอสืบไปก็พบว่าหลายปีก่อนได้เกิดเหตุการณ์มีคนใช้ปืนอัดลมทำร้ายคนขึ้นจริงๆ ตอนนั้นมาตรการยังไม่เข้มงวดเท่าตอนนี้ หวางย่าเฟยก็คงอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น

อวี๋หมิงหลางจึงได้จำลองสถานการณ์เสมือนจริงขึ้นมาจากบันทึกข้อมูลที่สืบได้ เพื่อกระตุ้นจิตใจของหวางย่าเฟย

สีหน้าทุกข์ใจของหวางย่าเฟยในชั่วขณะนั้นทำให้อวี๋หมิงหลางมั่นใจว่าวิธีทดสอบนี้ได้ผล หวางย่าเฟยจะต้องนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตแล้วอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้อวี๋หมิงหลางคาดไม่ถึงก็คือ หวางย่าเฟยกลับอดทนต่ออาการผิดปกติของร่างกายแล้วทำภารกิจที่เหลือจนเสร็จ พอไปถึงจุดสุดท้ายเขาก็ล้มลงไปอ้วกข้างทาง ก่อนที่หวางย่าเฟยจะไปหาเสี่ยวเชี่ยนได้ถูกให้น้ำเกลืออยู่บนรถ พอได้สติขึ้นมาหน่อยก็รีบวิ่งไปหาเสี่ยวเชี่ยน