ตอนที่ 501

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 501 รอเติบโต เสี่ยวเชี่ยนแสร้งทำเป็นหน้านิ่งแต่ในใจกลั้นขำแทบตาย

“เด็กแสบอย่างเธอ แอบขำฉันอยู่ในใจหรือเปล่า? จะบอกให้นะ ฉันแค่ยอมให้พวกผู้หญิงอย่างพวกเธอต่างหาก ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับยัยแก่นั่นหรอก” พลตรีอวี๋อยากดึงภาพลักษณ์ของตัวเองกลับมา

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้า พยายามไม่ขำออกไปแล้วพูดจาเห็นด้วย

“ใช่ค่ะ คุณลุงแมนมากในหมู่ผู้ชายด้วยกัน ครอบครัวปรองดองถึงจะดูแลประเทศได้ คนจะทำงานใหญ่ย่อมไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิง นี่คือนิสัยของคุณลุง ไม่อย่างนั้นแค่หมัดของคุณลุงหมัดเดียวคุณน้าคงจอดสนิทไปแล้ว”

ประจบได้ถูกใจมาก

มุมปากของพลตรีอวี๋ถูกยกขึ้นเล็กน้อย อยากยิ้มแต่ก็แสดงออกมากไม่ได้

“ฉันจะลงมือกับผู้หญิงได้ยังไง ฉันน่ะยอมให้ตลอดแหละ ยัยแก่คนนี้นี่นะ เป็นสิบปีแล้วก็ยังทำตัวไม่มีเหตุผลเหมือนเดิม เอะอะก็ใช้กำลังกับฉัน—ความรุนแรงในครอบครัวเป็นสิ่งไม่ถูก ไม่ควรจะใช้กำลังกัน”

ยิ่งพูดยิ่งเอาใหญ่…

เสี่ยวเชี่ยนเห็นพลตรีอวี๋เป็นแบบนี้แต่กลับรู้สึกเป็นกันเองไม่น้อย เท่าที่เธอรู้จัก พลตรีอวี๋เป็นคนหนักแน่นเด็ดเดี่ยวในการดูแลลูกน้อง หน่วยที่เขาเป็นคนคุมแข็งแกร่งมาก ยิ่งเป็นคนแบบนี้ก็ยิ่งรักและปกป้องครอบครัวตัวเอง ถูกตีก็ไม่สู้กลับ ถูกด่าก็ไม่กล้าเถียง ยิ่งรู้สึกว่าน่ารักด้วยซ้ำ

“คุณลุงคะ เมืองที่เราอยู่นี่ที่เที่ยวเยอะนะคะ ทำไมไม่ให้คนขับรถพาไปเดินเล่นที่อื่นล่ะคะ ที่นี่มีอะไรให้ดูกัน”

หมู่บ้านจวินยวิ่นการ์เด้นอวี๋หมิงลี่เป็นคนสร้าง ถึงแม้บรรยากาศจะใช้ได้ แต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดพลตรีอวี๋จะมาเดินเล่นคนเดียว

พลตรีอวี๋เดินอย่างไร้จุดหมายไปรอบๆหมู่บ้าน สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง มองหน่อเล็กๆของต้นไม้ที่แตกออกมาพลางครุ่นคิด

ไม่สังเกตก็มองไม่ออก หน่อเล็กๆเขียวๆนี้ทำให้คนที่ผ่านความแห้งแล้งของฤดูหนาวมารู้สึกสดชื่นขึ้น เห็นแล้วอารมณ์ดี

“นี่คือต้นพุทรา ต้นนี้อยู่มาหลายปีแล้ว” พลตรีอวี๋ลูบกิ่งไม้แล้วพูดอย่างจริงจัง

“พูดกันมาว่าเต่าอายุพันปีต้นพุทราหมื่นปี อันที่จริงต้นพุทราอายุยืนสุดก็แค่ร้อยกว่าปีเองมั้งคะ?” เสี่ยวเชี่ยนรู้เรื่องพวกนี้ไม่ค่อยลึก ในใจคาดเดาว่าหรือที่พ่ออวี๋มาตั้งไกลก็เพื่อมาดูต้นพุทราเก่าแก่ต้นนี้แค่นั้น?

“ต้นนี้ไม่ถึงร้อยปีหรอก แต่หลายสิบปีก็ได้อยู่ ตอนฉันหนุ่มๆก็เห็นมันอยู่ตรงนี้แล้ว ผ่านเหตุการณ์ไปตั้งมากมายมันก็ยังอยู่ ตอนพี่ใหญ่มาซื้อที่ตรงนี้สร้างหมู่บ้านฉันขอเขาอยู่อย่างเดียวคือห้ามโค่นต้นพุทรานี่ทิ้ง

“อ่อ…ลำบากพี่ใหญ่แย่เลยนะคะ”

สามารถออกแบบให้ต้นไม้เตี้ยๆนี้อยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่ๆโดยไม่ขัดตาได้ พี่ใหญ่คงเพิ่มเงินให้นักออกแบบในสังกัดไปไม่น้อย ไม่ง่ายเลยนะ

ดูก็รู้ว่าพี่ใหญ่เป็นคนกตัญญู ทำตามความต้องการของพ่อแม่โดยปราศจากเงื่อนไขมาตลอด ตอนนั้นจริงๆพ่ออวี๋ก็คงแค่พูดส่งเดช แต่พี่ใหญ่กลับจำเอาไว้

พอรู้สึกได้ถึงสายตาของพ่ออวี๋ที่มองมาเสี่ยวเชี่ยนจึงยิ้มอายๆแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “พุทราของต้นนี้หวานไหมคะ?”

“ฉันไม่ชอบกินพุทราไม่รู้หรอก”