ตอนที่ 507

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 507 ประเด็นสำคัญคือเงิน หลี่เจิ้นตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามต่อ

“คุณเป็นผู้หญิงผมเอาขาคุณมาก็เอามาใส่ไม่ได้อยู่ดี”

“งั้นฉันจะตัดขาเสี่ยวเฉียงของฉันใส่ให้นายแทน ถ้าไม่มั่นใจฉันจะให้สัญญาแบบนี้เหรอ? เชื่อฉันนายมีทางหาย หนุ่มน้อยนายโชคดีมาก ในบ้านเราเคสแบบนายยังไม่มีเลย นายมาเจอฉันถือว่านายโชคดีมาก”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้โม้ โรคจิตเวชแบบนี้พบเจอได้น้อยมาก คนที่รักษาได้มีไม่เยอะ เธอเองก็ทำได้จากการสั่งสมประสบการณ์เมื่อชาติก่อน และที่บังเอิญมากก็คือ วิธีการรักษานี้เกิดจากการคลำผิดคลำถูกของอาจารย์เธอจนวิจัยได้ออกมาในอีกหลายปีให้หลัง เป็นผู้เปิดทางในเรื่องนี้ของการรักษาในประเทศ เสี่ยวเชี่ยนเอามาใช้ก่อนหลายปีเลยตอนนี้

อันที่จริงขอบเขตที่เกี่ยวข้องกับภาวะโซมาติกนั้นกว้างมาก อาการที่แสดงออกก็ต่างกัน ภายนอก ภายใน ผู้ใหญ่ เด็ก อวัยวะเฉพาะต่างๆเช่น หู ตา คอ จมูก ปาก เป็นต้น ล้วนพบเจอภาวะโซมาติกได้ทั้งนั้น พูดแบบเข้าใจง่ายๆก็คือ ตรวจแล้วตัวเองไม่เป็นอะไร แต่กลับรู้สึกร่างกายไม่โอเค

บางคนรู้สึกกระเพาะหรือหัวใจมีปัญหา บางคนรู้สึกแน่นหน้าอกกินยาอยู่นาน ตรวจร่างกายแล้วก็ไม่พบความผิดปกติ นี่ก็คือภาวะโซมาติกที่เกิดจากการวิตกกังวลมากเกินไป

หลี่เจิ้นโชคดีเหลือเกินที่มาเจอเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนมีความมั่นใจมากที่จะรักษาโรคนี้

“คุณรักษาผมได้จริงๆเหรอ? จะทำให้ผมยืนได้? ผมไม่ขอถึงขนาดกระโดดโลดเต้นแบบคนปกติได้ เอาแค่ใช้ชีวิตดูแลช่วยเหลือตัวเองได้ก็พอ…”

เขาไม่ขออะไรมากจริงๆ ขอแค่ไม่อยู่อย่างไร้เกียรติเป็น พอสักนิดก็ยังดี

“น่าเสียดายที่ฉันทำตามความต้องการของนายไม่ได้”

พอเสี่ยวเชี่ยนพูดจบหลี่เจิ้นก็ก้มหน้าอย่างเศร้าสร้อย รู้สึกเหมือนตกอยู่ในหุบเหวลึก

“ว่าแล้ว…ผมเป็นถึงขนาดนี้แล้วจะกลับมาดูแลตัวเองได้ยังไง จบสิ้นแล้ว ต่อไปผมก็เป็นคนพิการ”

“พอเลย ทำไมทำหน้าเหมือนจะตายอีกแล้ว? ความหมายของฉันคือ ฉันทำไม่ได้อย่างที่นายขอแค่ให้พอดูแลตัวเองได้ เพราะจากที่ฉันดูฟิล์มเอ็กซเรย์ ขอแค่นายให้ความร่วมมือในการรักษากับฉัน อย่าว่าแต่ช่วยเหลือตัวเองเลย กระโดดโลดเต้นก็ไม่มีปัญหา แย่สุดก็อาจจะมีชาๆบ้างบางครั้ง แต่ถ้าฟื้นฟูได้ดีปัญหาก็ไม่ใหญ่ แต่ต่อไปพอถึงวันฝนตกฟ้าครึ้มเอวนายจะต้องปวดแน่นอน แบบนี้นายต้องไปเข้าหาแม่สามีฉันแล้วแหละ ยาต้มของท่านเจ๋งมากเลยนะ ถ้านายมาซื้อเดี๋ยวฉันลดให้…”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกนับถือตัวเองมาก เธอช่างเป็นสะใภ้ที่รักครอบครัวจริงๆ ยังไม่ทันจะแต่งเข้าบ้านก็เรียกลูกค้าให้แม่สามีแล้ว เนื่องจากมีความแค้นกับอาหญิง ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เธอจะให้ฟรีไม่ได้ ยังคิดจะขูดรีดเอาให้หมดตัวอีกด้วย

ต่อไปถ้าบ้านอาหญิงมาเอายาต้มต้องเก็บเงิน ไม่สนิท หึ

“แต่คุณจะรักษาผม…ได้ยังไง?”

“สูดน้ำมูกกลับเข้าไปแล้วฉันจะบอกนาย ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างนายเห็นน้ำตาเป็นอะไร? เรื่องแค่นี้เอง ฉันน่ะโรคที่มีความซับซ้อนสุดอย่างโรคซึมเศร้ายังรักษาได้ ไหนจะโรคประสาทที่ยอมรับกันว่าเป็นโรคที่รักษายากฉันก็รักษาได้มาแล้ว ยกเว้นโรคย้ำคิดย้ำทำที่ฉันเป็นอยู่ ฉันยังหาทางแก้ไม่ได้ แล้วโรคขี้ปะติ๋วอย่างของนาย ถ้าบอกว่าฉันรักษาไม่ได้มันจะไม่เป็นการดูถูกตัวเองไปหน่อยเหรอ?”

โรคจิตเวชที่รักษายากสุดบนโลกนี้ที่เป็นที่ยอมรับกันนั่นก็คือโรคจำพวกที่เกี่ยวกับประสาท ถ้าจิตแพทย์เลือกได้ก็ไม่มีใครอยากรับเคสพวกนี้ แต่เมื่อเทียบกับภาวะโซมาติกของหลี่เจิ้นแล้ว มันคือความแตกต่างระหว่างอนุบาลกับมหาวิทยาลัย สำหรับเสี่ยวเชี่ยนการรักษาโรคนี้มันสบายมาก

เมื่อชาติก่อนเสี่ยวเชี่ยนชอบคนไข้ที่มาด้วยโรคแบบนี้มาก เพราะอะไรน่ะเหรอ?

โรคนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าพวกโรคซึมเศร้ามาก ผู้ป่วยถ้าไม่สูญเสียการมองเห็นก็เดินไม่ได้ หรือไม่ก็ทำเหมือนตัวเองเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ มาในสภาพที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ เสี่ยวเชี่ยนเห็นเป็นคนมีตังค์ก็พูดหลอกนั่นหลอกนี่หน่อย แปปเดียวก็กำไร

เหนื่อยน้อยได้เงินเยอะใครไม่อยากทำล่ะ