ตอนที่ 516

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 516 ของขวัญชิ้นใหญ่จากประธานเชี่ยน “เกิดอะไรขึ้นแม่ มีหนูเหรอ” เฉินจื่อหลงเดินถือรองเท้าเข้ามา เห็นแม่นั่งถือกล่องอยู่

“ใครเอามาวางนี่— เชี่ยนเอ๋อ”

หลังจากหายตกใจแล้วเจี่ยซิ่วฟางก็เรียกลูกสาว เสี่ยวเชี่ยนเดินมายืนพิงประตู

“ลองใส่ดูสิแม่ ดูว่าคออ้วนๆของแม่ใส่ได้หรือเปล่า”

“เพ้อเจ้อ แม่แกเพิ่งจะเจ็ดสิบโล จะอ้วนได้ยังไง แล้วนี่เอามาจากไหน?”

ในกล่องมีสร้อยทอง คาดว่าอย่างน้อยๆก็บาทกว่า

“อันที่จริงหนูอยากซื้อเพชรให้มากกว่า แต่ก็นึกถึงรสนิยมเชยๆของแม่รวมถึงงานรับซื้อของเก่าที่เพิ่งทำให้รวยขึ้นมา ใส่แค่นี้ดีกว่าคนเขาจะได้ไม่หาว่าเว่อร์”

“แกเอาเงินมาจากไหน? ของแพงแบบนี้ทำไมไม่มาปรึกษาฉันก่อน เด็กคนนี้นี่จริงๆเลย…”

“หนูหาได้เองไง ได้เงินมาไม่ซื้อของให้คนในบ้านแล้วจะให้ใคร? มาเดี๋ยวหนูใส่ให้ ดูซิว่าแม่ตัวอ้วนแต่ยังสวยของหนูจะใส่ได้หรือเปล่า ดูแม่ซิช่วงนี้ออกจะมีเงินทำไมไม่หาเครื่องประดับมาใส่ให้ตัวเองบ้าง?”

เสี่ยวเชี่ยนใส่สร้อยให้แม่ เจี่ยซิ่วฟางส่องกระจกพลางจับสร้อย ในใจก็ยังหวั่นๆ

“แกเอาเงินมาจากไหน? คงไม่ใช่หมิงหลางให้มาหรอกนะ? แกอย่าเอาเงินคนอื่นมาซื้อของให้ฉัน เท่าไรว่ามาเดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

“อะไรกัน หนูจะหาเงินเองไม่ได้เลยหรือไง? ยังใส่ได้อยู่ แม่ยังไม่อ้วนจนเกินไป แต่แม่อ้วนขนาดนี้มันอันตรายนะ อันนี้ให้แม่ เวลาว่างๆก็ไปออกกำลังกายนะ”

เสี่ยวเชี่ยนล้วงบัตรฟิตเนสออกมา ซึ่งเธอไปทำมาตอนเช้า ที่ไม่พาแม่ไปด้วยเพราะกลัวโดนบ่น

“แกเอาเงินไปทำไอ้นี่มาทำไม ฉันไม่มีเวลา…เอาไปคืนได้หรือเปล่า?” ตอนนี้เจี่ยซิ่วฟางได้พบเจอผู้คนมากขึ้น พอจะเข้าใจสถานที่ราคาแพงๆของในเมืองนี้ บัตรฟิตเนสที่เสี่ยวเชี่ยนทำให้ราคาไม่ใช่ถูกๆ ได้ยินว่าต้อนรับแต่พวกคุณหญิงคุณนาย

“ทำแล้วคืนไม่ได้ หนูทำให้แม่ปีนึง ว่างๆแม่ก็ไปเต้นแอโรบิค เล่นโยคะ แบ่งเวลาจากละครน้ำเน่ามาหน่อย จะได้มีเพื่อนเยอะขึ้น อย่าเอาแต่อยู่บ้าน ครั้งหน้าเดี๋ยวหนูเลือกคลินิกเสริมความงามให้ ฐานะแม่ดีขึ้นขนาดนี้แต่ระดับการใช้ชีวิตไม่ขึ้นตามด้วยไม่ไหวนะ”

เงินที่ได้จากฆ่าแกะเสี่ยวเชี่ยนเตรียมแบ่งส่วนหนึ่งไปลงทุนอสังหาริมทรัพย์ อีกส่วนนำไปใช้กับคนรอบตัว

“ฉันก็ทำเพื่อแกกับน้องแกไง น้องแกยังไม่มีเมีย อีกหน่อย—”

“อีกหน่อยก็ให้พึ่งตัวเอง เฉินจื่อหลงแกจำไว้นะ เงินที่แม่หามาคือเงินของแม่ ไม่เกี่ยวกับพวกเราสักแดงเดียว แกอย่าได้มีความคิดไม่ทำอะไรแล้วรอรับเงิน ไม่ตั้งใจเรียนก็ไร้อนาคต ถึงตอนนั้นแกมาขอเงินฉันก็จะไม่ให้แม่ให้สักบาทเดียว”

เสี่ยวเชี่ยนตัดบทเจี่ยซิ่วฟาง แล้วหันไปพูดอย่างจริงจังกับน้องชาย

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะพี่ พี่ซื้อสร้อยให้แม่แล้วซื้ออะไรให้ผมอะ?” ตอนนี้เฉินจื่อหลงยังเด็ก ไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น เสี่ยวเชี่ยนก็แค่พูดดักไว้ก่อน กลัวน้องชายจะเป็นเหมือนชาติที่แล้วที่เอาแต่เกาะครอบครัวกิน

“ฉันก็ซื้อของขวัญให้นายนะ อยู่ตรงหัวเตียงในห้องนอนนู่น ไปดูสิ”

“ผมรักพี่ที่สุดเลย” เฉินจื่อหลงกระโดดโลดเต้นเข้าห้องตัวเอง

เจี่ยซิ่วฟางลูบสร้อยที่ลูกสาวซื้อให้ เธอดีใจมากแต่ก็ยังแอบเสียดายเงินแทนลูกสาว ของแพงขนาดนี้ ลูกเธอเป็นแค่นักเรียนมีเงินซื้อได้ยังไง?

“อย่าคิดมากเลยน่า แม่เหนื่อยมาครึ่งชีวิตแล้วถึงเวลาที่ต้องหาความสุขใส่ตัวแล้ว เงินน่ะหามาก็เพื่อทำให้ชีวิตดีขึ้น หนูกับต้าหลงมีชีวิตของตัวเอง แม่ไม่ต้องประหยัดเพื่อพวกเราหรอก แม่ของหนูไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด อะไรที่ควรจ่ายก็จ่ายไป”

เจี่ยซิ่วฟางรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที ลูกสาวเธอช่างเอาใจใส่จริงๆ เสี่ยวเชี่ยนเป็นเด็กดี

“หา” เสียงร้องของเฉินจื่อหลงดังมาจากห้องเสี่ยวเชี่ยน

พอได้ยินเสียงลูกชายร้อง เจี่ยซิ่วฟางก็ถามเสี่ยวเชี่ยนด้วยความสงสัย