ตอนที่ 578

“ฝันร้ายเหรอ?” อวี๋หมิงหลางโอบไหล่เธอ แล้วเอามือทาบตรงหัวใจเธอ ตรงนั้นมีหัวใจที่กำลังหวาดกลัวหลบอยู่“อืม ไม่เป็นไรหรอก ไม่กี่วันก็ดีขึ้น”“ฝันว่าอะไรเหรอ?” ตอนที่เขากำลังมองหน้าเธอพลางครุ่นคิดอยู่นั้นอยู่ๆก็เห็นเธอดิ้นไปมา สีหน้าดูเจ็บปวด เขายังไม่ทันจะได้ปลุกเธอก็ตื่นขึ้นมาก่อนเสี่ยวเชี่ยนพอตื่นขึ้นมาสีหน้าดูทรมานมาก เขาเห็นแล้วก็ยิ่งปวดใจ“ไม่มีไรหรอก ลืมแล้ว นอนเถอะ” เสี่ยวเชี่ยนหลบตา เธอไม่อยากพูดเรื่องนี้“เสียวเหม่ย…”“หืม?”“คุณทำใจเชื่อผมเต็มร้อยไม่ได้ใช่ไหม?” คบกันมานานขนาดนี้เขายังทำให้เธอเชื่อใจเต็มร้อยไม่ได้เลยเหรอ?“คนเรายังไงก็ต้องมีช่องว่างระหว่างกัน ต่อให้เป็นคนที่สนิทที่สุดก็ต้องมีพื้นที่ของตัวเอง”คำพูดของเสี่ยวเชี่ยนทำให้อวี๋หมิงหลางเม้มปากไม่พูดอะไรเขาว่าเขารู้แล้วว่าต้องทำไงหลังจากคืนนั้นอวี๋หมิงหลางก็ยังคงทำงานบ้าน การบ้านก็ไม่เคยหยุด แต่เสี่ยวเชี่ยนก็ยังดูแปลกๆชอบกลอาจเพราะช่วงนี้เขาชอบเงียบไปบ่อยๆ ระเบียงเป็นพื้นที่ในการใช้ความคิดของเขาไปแล้ว เสี่ยวเชี่ยนจำได้ว่าตอนที่เพิ่งคบกันไม่นานเขาเคยบอกว่าตอนทำบ้านใหม่ในอนาคตเขาจะทำห้องสำหรับเวลาครุ่นคิดไว้ในบ้านตอนนั้นคิดว่าเขาล้อเล่น ตอนนี้ดูท่าจำเป็นต้องมีห้องแบบนั้นจริงๆในช่วงเวลาที่คบกันที่ผ่านมา เธอกับเขาไม่มีเลยสักครั้งที่จะเป็นอย่างตอนนี้ อยู่ๆก็ได้มีเวลาพักร้อนนานๆมีเวลาได้อยู่ด้วยกันเยอะแยะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเชี่ยนเห็นอวี๋หมิงหลางเอาแต่เงียบ ตอนช่วงแรกที่เขาเพิ่งยืนคิดอะไรแบบนี้เธอยังอยากจะให้เวลาเขาคิดกับพื้นที่ส่วนตัวจนพอใจสถานการณ์นี้เกิดต่อเนื่องจนถึงวันที่สาม เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วอวี๋หมิงหลางเล่นเกมใช้ความเงียบครุ่นคิดเกินสามวันแล้ว ฝันร้ายของเธอก็หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆเธอคิดไว้ว่าหลังเลิกประชุมจะมาคุยกับเขาประชุมกลุ่มสัปดาห์ละครั้งเป็นช่วงเวลาสำคัญที่นักศึกษาระดับปริญญาโท-เอกหนีไม่ได้ ตอนเสี่ยวเชี่ยนไปถึงคนนั่งกันเต็มแล้ว มีแค่ที่นั่งตรงกลางสองที่ว่างอยู่ ตรงกลางสุดเป็นที่ของเถ้าแก่ใหญ่ ที่นั่งประจำของศาสตราจารย์หลิว ส่วนตัวที่อยู่ติดกันเป็นที่นั่งของเสี่ยวเชี่ยนถ้าเสี่ยวเชี่ยนไม่มาก็ไม่มีใครกล้านั่งตรงนั้น เพราะตรงนั้นใกล้ศาสตราจารย์หลิวมากที่สุด ปกติคนแรกที่ต้องอ่านรายงานก่อนก็คือคนนั่งตรงนั้น ศาสตราจารย์หลิวสนิทกับใครก็จะเอาใจใส่คนนั้นเป็นพิเศษ ชอบเล่นงานคนใกล้ตัวก่อนซึ่งนี่เองเป็นความสมบูรณ์แบบของประธานเชี่ยน เถ้าแก่ใหญ่เข้มงวดขนาดนี้ยังแทบหาจุดบกพร่องของเธอไม่ได้เลย ถ้าเป็นคนอื่นคงสติแตกไปนานแล้วนักศึกษาปริญญาโทที่เถ้าแก่ใหญ่ดูแลมีแค่เสี่ยวเชี่ยนคนเดียว คนอื่นๆล้วนเป็นรุ่นพี่ทั้งชายและหญิงที่เรียนปริญญาเอก ส่วนคนที่เหลือคอยติดตามเถ้าแก่เล็กเสี่ยวเชี่ยนหันมองที่นั่งของเถ้าแก่ใหญ่ที่ว่างอยู่ ครั้นแล้วจึงถามสาวน้อยหน้ากลมที่นั่งอยู่ข้างๆ “เสี่ยวฉาเถ้าแก่ใหญ่ล่ะ?”คนที่นั่งข้างเธอเป็นนักศึกษาที่เถ้าแก่เล็กดูแลชื่อหลู่เสี่ยวฉา เป็นคนกินเก่ง มีดวงตากลมโตใบหน้ากลมเหมือนลูกแอปเปิ้ล เวลากินอะไรชอบยัดเข้าปากจนแก้มตุ่ย พกกระเป๋าสะพายข้างที่ข้างในมีแต่ของขบเคี้ยว“ได้ยินว่ามีธุระไม่มาแล้ว ประธานเชี่ยนตอนเที่ยงไปกินบุฟเฟ่ต์กัน หน้ามหาลัยมีร้านบุฟเฟ่ต์ชาบูอร่อยมากเลยนะ” คนช่างกินวันๆคิดแต่เรื่องกินอะไรกับกินที่ไหนดี“ไม่ล่ะฉันมีธุระต่อ” เสี่ยวเชี่ยนหันไปมองที่นั่งของศาสตราจารย์หลิว เธอเดาว่าอาจารย์คงไปรักษาคนไข้เธอให้อวี๋หมิงหลางมารับหลังประชุมเสร็จ ถึงตอนนั้นเธอคงได้คุยกับเขาอย่างจริงจังเวลานี้เถ้าแก่ใหญ่กำลังรักษาคนไข้อยู่จริงๆ เพียงแต่ ‘ผู้เข้ารับการรักษา’ คนนี้ค่อนข้างพิเศษหน่อย“หมิงหลางมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”