ตอนที่ 607

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 607 ล็อคเป้ากับขายหน้า “ขอโทษด้วยค่ะที่ฉันพูดจาไม่น่าฟัง พี่คนสวยทั้งสองอย่าโกรธเลยน้า~” อวี๋หลิวเหมยขอโทษพนักงาน เธอมัวแต่วิพากษ์วิจารณ์จนลืมไปว่าตัวเองยืนอยู่ในร้าน

“หลิวเหมย เอาโทรศัพท์ให้พนักงานซิ!” อวี๋หมิงหลางสั่ง

“ได้ๆ รอเดี๋ยวนะ” อวี๋หลิวเหม่ยแอบบ่นในใจ นี่เธอลากพี่มาซวยไปด้วยเหรอเนี่ย?

“หลิวซาซาเป็นพนักงานร้านของพวกคุณหรือเปล่าครับ?” อวี๋หมิงหลางถาม

“ไม่ใช่พนักงานร้านเราค่ะ เขาขายตุ๊กตาอยู่ข้างๆ ไม่เห็นมาทำงานสิบกว่าวันแล้ว ติดต่อก็ไม่ได้ เจ้าของร้านโมโหมาก คุณเป็นอะไรกับเขาคะ?” พนักงานถาม

“ช่วงนี้ร้านพวกคุณมีผ้าขนหนูหายบ้างไหมครับ?” อวี๋หมิงหลางถามต่อ

“อย่าให้พูดเลยค่ะ! หายไปสิบกว่าผืนแล้ว ตอนเช็คสต็อคหัวหน้าแทบอยากจะบ้า นี่ถ้าตามจับมือใครดมไม่ได้พวกเราก็ต้องชดใช้—ว่าแต่คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?”

“ผมช่วยหาวิธีให้พวกคุณไม่ต้องชดใช้เงินได้ แต่พวกคุณต้องตอบคำถามผมนะครับ”

“ว่ามาเลยค่ะ!” ช่วงหลายวันมานี้พนักงานกำลังกลุ้มเรื่องสต็อคสินค้าไม่ตรงกับยอด พอได้ยินว่ามีทางให้ไม่ต้องชดใช้เงินก็ตื่นเต้นทันที

“ผมอยากถามหน่อยว่า ยี่ห้อที่พวกคุณขายมีแค่ร้านคุณเท่านั้นเหรอครับ?”

“ในมณฑลนี้มีแค่ร้านเดียว ถ้าในประเทศก็มีหลายร้านอยู่ ตามเมืองใหญ่ๆขายดีกว่าร้านพวกเราค่ะ”

“หลิวซาซามีเพื่อนหรือคนในครอบครัวทำงานเป็นยามของห้างนั้นหรือเปล่าครับ โดยเฉพาะยามที่อยู่เวรกลางคืน?”

“ดูเหมือนพ่อของเขาจะเป็นคนตรวจตราตอนกลางคืน ห้างของเราพอตกดึกก็จะมีพวกลุงๆเข้าเวรคอยผลัดกันตรวจตรายามค่ำคืนค่ะ”

“ผ้าขนหนูของพวกคุณหายไปตั้งแต่เมื่อไรครับ?”

“ก็สิบกว่าวันก่อนค่ะ ก่อนหน้านั้นพวกเราเช็คสต็อคก็ตรงกันดี แล้วอยู่ๆก็หายไปจำนวนมาก อยากจะบ้าตาย”

ช่วงเวลาที่พนักงานบอกกับช่วงเวลาที่หลิวซาซาถูกทำร้ายตรงกันพอดี อวี๋หมิงหลางเข้าใจแล้ว

พนักงานพบว่าอวี๋หมิงหลางวางสายไปแล้วจึงถามอวี๋หลิวเหมยด้วยความสงสัย

“ใครกัน? เขารู้เรื่องผ้าขนหนูร้านเราหายได้ยังไง?”

อวี๋หลิวเหมยกระพริบตาปริบๆ ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมอวี๋หมิงหลางถึงได้ถามแบบนั้น แต่ก็รู้ว่าสถานะของพี่ชายค่อนข้างพิเศษ เรื่องบางอย่างเอาไปพูดส่งๆไม่ได้ ไม่งั้นอาจซวยคนในครอบครัวได้

“โอ๊ยโหย~ พี่สาวผิวดีจังเลย ชอบกินหมูน้ำแดงไหมคะ?” เปลี่ยนเรื่องคุยได้ไร้ศิลปะมาก ครั้นแล้วสาวน้อยอวี๋หลิวเหมยจึงถูกอัญเชิญออกจากร้าน

เธอลูบจมูก ถูกไล่ออกจากร้านยังไม่เท่าไร อย่าเปิดเผยความลับของพี่ชายเป็นพอ

อวี๋หมิงหลางวางสาย หลินเจ๋อกว่างจ้องเขาด้วยดวงตาดำคล้ำ คดีนี้พวกเขาสืบกันหามรุ่งหามค่ำ

“เพื่อน เรื่องที่นายให้พวกเราสืบได้เรื่องมาแล้วนะ วันนั้นเหยื่อที่ชื่อหลิวซาซาไปส่งข้าวให้พ่อที่ทำงานที่ห้าง พ่อเธอมีหน้าที่ตรวจดูความเรียบร้อยที่นั่น ซึ่งก็คือเป็นยามนั่นแหละ เบาะแสนี้ตกไปได้แล้วนะ”

“ไม่ เบาะแสนี้ไม่ตก พวกเราเจอเบาะแสใหญ่แล้ว รีบส่งคนไปที่รีสอร์ทจือหมิงที่อยู่ในเขตท่องเที่ยวเขาเสี่ยวเจียวแล้วพาลูกชายเจ้าของที่ชื่อหวางจือหมิงมาสอบสวน”

ปากของหลินเจ๋อกว่างเป็นรูปตัวO “ทำไมล่ะ!”

แค่ฟังคำให้การที่ดูเหมือนไม่ได้อะไรแบบนั้นก็ล็อคเป้าหมายได้เลยเหรอ? เทพไปป้ะ?