ตอนที่ 612

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 612 คาบเกี่ยวกันกับจริงหรือหลอก “คนโรคจิตนั่นเป็นหัวหน้าแผนกของหน่วยงานหนึ่ง พวกเราเคยเจอเขามาก่อน มีบ้านมีครอบครัวการงานมั่นคง แต่กลับทำเรื่องที่ทำลายอนาคตตัวเอง เขาเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะจัดการกับโจรกระจอก นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเล่นเซ็กส์โฟน”

ท่าทางขี้ขลาดเมื่อคราวก่อนของผู้ชายคนนี้ทำให้อวี๋หมิงหลางจำได้อย่างแม่นยำ ชุดชั้นในของภรรยาตัวเองถูกโจรขโมยไป ตัวเองเห็นแล้วแต่กลับอยู่ในบ้านไม่ส่งเสียงร้องอะไร แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะทำเรื่องจิตๆได้คล่อง

อวี๋หมิงหลางบอกชื่อหน่วยงาน เสี่ยวเชี่ยนก็นึกได้ทันทีว่าดูเหมือนช่วงนี้มีข่าวว่าหน่วยงานนั้นกำลังจะปรับโครงสร้าง หลายคนจะต้องเผชิญกับภาวะตกงาน

“อาการอย่างเขาถือเป็นโรคจิตเวชชนิดหนึ่ง ความเครียดทำให้จิตใจของเขาผิดเพี้ยน เขาเลยต้องหาทางปลดปล่อยความเครียด และในความคิดของเขาการเล่นเซ็กส์โฟนไม่ใช่เรื่องใหญ่ โทษไม่ร้ายแรง ถูกจับก็ไม่เป็นไร ดังนั้นเขาถึงได้ใช้วิธีนี้คลายเครียด จริงๆแล้วคนแบบนี้มีเยอะมาก”

เสี่ยวเชี่ยนอธิบายตามหลักการ

ผู้ชายคนนี้ใช้ความฉลาดในทางที่ผิด โทรไปก่อกวนสถานีวิทยุด้วยเรื่องอนาจารแบบนี้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ดังนั้นเรื่องไม่จบง่ายๆแน่นอน ย่อมต้องชดใช้ในการกระทำ

ในสังคมมีคนแบบนี้เป็นจำนวนมาก ในใจต้องแบกรับความกดดันมากเกินไป ตัวบุคคลเองก็มีความผิดเพี้ยนอยู่แล้วไม่กล้าเผชิญกับแรงกดดันโดยตรง ครั้นแล้วจึงคิดหาวิธีแปลกๆเพื่อปลดปล่อยแรงกดดัน อย่างเช่นพวกนักเลงคีย์บอร์ดทั้งหลาย ตอนเจอเรื่องต่างๆไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว แต่กลับด่าได้เป็นเรื่องเป็นราวในโลกอินเตอร์เน็ต ไม่มีเรื่องไหนไม่กล้าด่า จิตใจบิดเบี้ยวขั้นรุนแรง

คนประเภทนี้ไร้อนาคต เป็นพวกวิปริตเหมือนกับชายโรคจิตที่โทรหาเสี่ยวเชี่ยน แต่อาการอย่างหวางจือหมิงที่กรีดหน้าคนอื่นนั้นเป็นอีกประเภทหนึ่ง

“หมอเฉินครับ ถ้าผู้ชายในคราบคนสุภาพที่เล่นเซ็กส์โฟนทำเรื่องแบบนี้ไปเพราะความเครียด ถ้าอย่างนั้นช่วยอธิบายเรื่องคดีคนร้ายกรีดหน้าเหยื่อหน่อยสิครับ โรคประสาทแบบไหนกันที่ลืมแม้กระทั่งสิ่งที่ตัวเองทำลงไป?”

หวางย่าเฟยถามคำถามแทนคนอื่นเป็นครั้งที่สอง

เรื่องแบบนี้ไม่เคยเจอมาก่อน

หลักฐานทั้งหมดบ่งชี้ไปที่หวางจือหมิง แต่ตัวเขาเองกลับมีอาการตกใจกลัวทำหน้าไม่รู้เรื่องราว สอบสวนยังไงก็ไม่ได้ความ

“จือหมิงเหรอ?!” เสี่ยวเชี่ยนอึ้ง จากนั้นจึงหันไปมองอวี๋หมิงหลาง

เด็กหนุ่มเลี้ยงงูคนนั้นที่เธอเคยเจอบนเขานั่นน่ะเหรอ?

ได้รู้ว่าคนร้ายเป็นคนเดียวกับที่ตัวเองเคยเจอ เป็นใครก็ย่อมตกใจเป็นอันดับแรก เสี่ยวเชี่ยนเองก็เช่นกัน

อวี๋หมิงหลางพยักหน้านิ่งๆ

ถึงเขาเองก็ไม่อยากให้เป็นเด็กหนุ่มที่เคยได้เจอกันคนนั้น แต่ก็เป็นเขาจริงๆ ผลตรวจยืนยันออกมาอย่างแน่ชัด

“เทียบกับผลตรวจจากห้องแล็ปแล้ว รอยนิ้วมือที่พบบนมีดที่เจอในพงหญ้าห่างออกไปไม่ไกลเหมือนกับรอยนิ้วมือเขา รอยเลือดก็ด้วย บนมือเขาก็มีรอยมีดบาด”

กรีดใบหน้าอย่างเดียวไม่ได้ต้องการเรื่องลามก กรีดเสร็จก็ไม่ได้หยิบมือถือหรือเงิน เอาแค่ผ้าขนหนูนำเข้าที่เหยื่อขโมยออกมาจากห้างไป แรงจูงใจในการก่อเหตุล้วนเป็นปริศนา

เสี่ยวเชี่ยนรีบปะติดปะต่อเรื่องราว เธอหลับตานึกถึงตอนที่ได้เจอกับจือหมิง รวมถึงสิ่งที่ได้ยินมาตอนอยู่บนเขา จากนั้นก็ประมวลข้อมูลว่าตรงกับโรคไหน แล้วสุดท้ายก็ได้คำตอบ

เธอลืมตาขึ้น “เรียกฟู่กุ้ยมาวินิจฉัยเถอะ นี่น่าจะอยู่ในขอบเขตงานของเขา มันเกินขอบเขตที่ฉันจะรักษาแล้ว”

“หมอเฉินก็ไม่รู้เหรอครับว่าตกลงมันเพราะอะไร?” หวางย่าเฟยเคยได้รับการรักษาจากเสี่ยวเชี่ยน ในสายตาของเขาเสี่ยวเชี่ยนเป็นจิตแพทย์ที่เก่งที่สุด

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้าและก็ส่ายหน้า