ตอนที่ 656 ความตั้งใจของเธอ การปกป้องของเขา

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 656 ความตั้งใจของเธอ การปกป้องของเขา

“จะน่าดูหรือเปล่าใช่ว่าป้าจะเป็นคนตัดสิน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบไปซะ อย่ามาทำตัวขยะแขยงหน้าบ้านพวกเรา!”

อวี๋หมิงหลางทำท่าร่ายรำไท้เก๊ก ขู่หลุ่ยจือได้สำเร็จ

หลุ่ยจือมาอย่างรีบร้อนและจากไปอย่างรีบร้อนเช่นกัน อยากจะมาเล่นงานคนอื่นปรากฏว่าเจอของแข็งเข้า ตอนลงลิฟท์ไปเกือบสะดุดล้ม

เสี่ยวเชี่ยนมองรอยเท้าสีแดงเต็มพื้นแล้วก็ถอนหายใจ “รีบหาน้ำมันมาเครื่องเช็ดเถอะ รบกวนชาวบ้านมามากพอแล้ว”

“สมัยนี้ใครเขาใช้น้ำมันเครื่องกัน มีน้ำยาทำความสะอาดสำหรับสีที่ยังไม่แห้งดีแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนมองเขาด้วยความแปลกใจ “นายรู้ได้ยังไง?”

จะไม่ให้รู้ได้ไง วันๆวุ่นอยู่กับการแต่งบ้าน งานทาสีอะไรพวกนี้ก็ต้องไปซื้อมาเอง เซอร์ไพร้ส์ที่เตรียมไว้ให้เสี่ยวเชี่ยนพร้อมแล้ว~

อวี๋หมิงหลางยิ้มไม่ตอบ เขาโอบเสี่ยวเชี่ยนเดินเข้าบ้าน หลิวเหมยที่อยู่ข้างในกำลังปลอบเวยเวยที่ตกใจ เสี่ยวเชี่ยนถอนหายใจ

“วันหยุดของผมคงไม่ได้ทำอะไรแล้ว เด็กคนนี้อยู่ห่างใครไม่ได้เลย”

มือของอวี๋หมิงหลางจับใบคำร้องแต่งงานในกระเป๋าแน่น

“ช่วงนี้คุณยุ่งมากเหรอ?”

“อืม…เสี่ยวเฉียง ทำไมนายเว้นไม่กี่วันก็มาหาฉันได้? ที่ทำงานใหม่นายอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เหรอ?”

ไม่ไกลจริงๆ ขับรถสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว

อวี๋หมิงหลางยังไม่ได้บอกเสี่ยวเชี่ยนเรื่องที่เขาย้ายมาที่เมืองนี้ เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบซักไซ้ เธอถามครั้งหนึ่งเขาไม่ตอบเธอก็ไม่ถามอีก

แต่ดูจากที่ช่วงนี้เขามาปรากฏตัวบ่อยเหลือเกิน น่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่

เสี่ยวเชี่ยนไม่มีทางนึกถึงว่าอวี๋หมิงหลางจะอยู่เมืองเดียวกับเธอ

“คุณคงไม่ต้องดูแลผู้ป่วยดีแบบนี้ทุกคนหรอกใช่ไหม?” อวี๋หมิงหลางพูดเสียงเบา แล้วส่งสายตามองไปในบ้าน

“แน่นอน ทำแบบนี้กับผู้ป่วยทุกคนฉันก็เหนื่อยตายสิ เวลาทำงานปกติคือวันละแปดชั่วโมง นี่เป็นกรณียกเว้น”

“ทำไมเป็นกรณียกเว้น?” ใช่ว่าอวี๋หมิงหลางจะไม่มีใจสงสาร แต่เพราะเขารู้ว่าผู้ป่วยที่เสี่ยวเชี่ยนต้องเจอมีหลายคนที่เจอกับเรื่องโหดร้ายมาก

ถ้าเธอต้องดูแลทุกคนอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ เขากลัวว่าร่างกายเธอจะรับไม่ไหว

“เพราะนั่นเป็นความตั้งใจของฉัน”

เสี่ยวเชี่ยนมีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อเด็กคนนี้ เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตัวเองจะสามารถช่วยเด็กคนนี้จากเงื้อมมือยมทูตได้ ไม่ใช่แค่เพราะเด็กคนนี้มีชื่อและอายุพอๆกับลูกสาวเธอ แต่เสียงที่ดังข้างหูเธอตอนรับโทรศัพท์นั้นยังก้องอยู่ในหัว

ตอนนั้นเธอช่วยลูกสาวจากเงื้อมมือยมทูตไม่ได้ ดังนั้นตอนนี้เธอหวังว่าจะช่วยเวยเวยได้

“อย่างนั้นเหรอ…” อวี๋หมิงหลางปล่อยมือที่กำใบยื่นคำร้องแต่งงาน แล้วเอามือแตะคิ้วที่ขมวดกันของเสี่ยวเชี่ยนเบาๆ

“ช่วยคนน่ะได้ อย่าให้ถึงกับตัวเองต้องลำบาก ดูคุณสิ หน้านิ่วคิ้วขมวด เกิดมีรอยเ**่ยวย่นขึ้นมาทำไง?” ถึงเขาจะไม่รู้สาเหตุ แต่อวี๋หมิงหลางรู้ว่าท่าทีที่เสี่ยวเชี่ยนมีต่อคนไข้คนนี้ไม่เหมือนคนอื่น

เรื่องแต่งงานช้าออกไปอีกหน่อยแล้วกัน ตอนนี้หัวใจเธอทุ่มเทไปที่การช่วยคนหมดแล้ว ทุกคนกำลังรอให้คนเลวได้รับการลงโทษ ถ้าเขาพูดเรื่องแต่งงานตอนนี้คงไม่เหมาะ

ความตั้งใจของเธอก็คือสิ่งที่เขาควรจะปกป้อง

หลังจากที่ปลอบเวยเวยจนหลับแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็ชงชาให้อวี๋หมิงหลางกับอวี๋หลิวเหมยดื่ม

“พี่สะใภ้ ทำไมคนที่เป็นโรคซึมเศร้าถึงจิตใจดีจังล่ะ?” คำถามนี้อวี๋หลิวเหมยเก็บไว้ในใจมานาน