ตอนที่ 666 หมากินลูกชิ้นคนไม่กิน

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 666 หมากินลูกชิ้นคนไม่กิน เสี่ยวเชี่ยนฉวยโอกาสตอนที่เขากำลังเจ็บพูดเสริม

“ข้างบนมีสวรรค์ ข้างล่างมีพื้นดิน ตรงกลางมีจิตใจอันดีงาม เป็นคนน่ะอย่าให้มันสุดโต่งเกินไป แล้วก็อย่าท้าทายสวรรค์ เพราะจะทำให้ถูก ลง โทษ ได้ง่าย!”

เย่ต้าเชียนเห็นแค่ปากเสี่ยวเชี่ยนขยับขึ้นลง รู้สึกว่าโลกหมุนติ้ว จากนั้นก็มืดมิด เขาสลบไปแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าสุดท้ายเสี่ยวเชี่ยนพูดอะไรกับเย่ต้าเชียน พวกเขาเห็นแค่เด็กผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งมีความเมตตาต่อผู้ชายที่ซวยเพราะถูกหมากัด เธอพูดให้กำลังใจเขาอย่างอ่อนโยน—ถึงแม้เธอพูดเสร็จแล้วคนป่วยจะสลบไปก็ตาม

เป็นช่วงเวลาพักกลางวันพอดี รถค่อนข้างติด รถพยาบาลยังไม่มา หมอจากคลินิกที่อยู่แถวนั้นมาดูให้ก่อนพร้อมเอาสบู่กับแอลกอฮอล์มาด้วย อีกทั้งยังมีเข็มฉีดยา หลังจากถูกหมากัดต้องรีบจัดการบาดแผล หลังล้างน้ำทำความสะอาดแล้วต้องใช้แอลกอฮอล์หรือทิงเจอร์ไอโอดีนเช็ด หมอค่อนข้างมีความชำนาญ ผู้คนพากันชะเง้อมองดู อยากรู้ว่าน้องชายที่ถูกกัดเป็นยังไงบ้าง

เสี่ยวเชี่ยนเองก็อยากรู้ เธอจึงชะโงกหน้าไปดูบ้าง

อวัยวะเจ้าปัญหาที่เคยใช้ทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ไร้เดียงสาคนหนึ่งตอนนี้โชกไปด้วยเลือด หมอเช็ดแผลไปก็พึมพำไป ยังใช้งานได้ไหมเนี่ย…

“ฉันช่วยถือแอลกอฮอล์ให้ค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนเข้าไป “ฉันเองก็เป็นหมอ แต่เป็นจิตแพทย์ค่ะ”

“งั้นรบกวนด้วยครับ ผมจะทำแผลที่ขาให้เขา” หมอยื่นแอลกอฮอล์กับอุปกรณ์อื่นๆให้เสี่ยวเชี่ยน ยังไม่ลืมเอาเสื้อมาคลุมตรงน้องชายของผู้ป่วยที่ตอนนี้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน

เสี่ยวเชี่ยนถือแอลกอฮอล์ เธอสั่นมือเล็กน้อยให้แอลกอฮอล์หกใส่เสื้อของเย่ต้าเชียนไปปนกับน้ำมันหอมระเหย น้ำมันหอมระเหยชนิดที่ละลายน้ำได้เมื่อเจอกับแอลกอฮอล์ก็ถูกเจือจางอย่างรวดเร็ว แบบนี้คือไม่มีหลักฐานหลงเหลืออยู่แล้ว

เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ามองแสงแดดที่ชวนให้แสบตา วันนี้อากาศดีจริงๆ เธอก็อารมณ์ดีด้วย

สายลมพัดผมเธอพลิ้วไหว ใบหน้าสวยๆนิ่งเฉย มีแค่ความเย็นชา

ห่างจากเธอไปไม่ไกล คนผมทองสวมหมวกแก็ปหยิบกล้องดิจิตอลขึ้นมากดชัตเตอร์เก็บภาพของเสี่ยวเชี่ยนเอาไว้ จากนั้นก็โทรรายงานเจ้านายตัวเอง

“บอส เธอจัดการเย่ต้าเชียนคนที่พวกเราเหม็นขี้หน้าไปแล้ว”

“หืม? ทำได้ยังไงน่ะ? เสี่ยงต่อการมีคนเห็นหรือเปล่า?”

“ฉันก็เห็นไม่ชัด เอาเป็นว่าแก๊งค์หมากัดมันจนเป็นขันทีไปแล้ว หมาพวกนั้นสุดยอดเลยจริงๆ กัดทีเดียวแทบลากออกมาทั้งยวง ไอ้บ้านั่นอยากจะดึงกลับก็แย่งหมาไม่ได้ อี๋! ตอนเกิดเรื่องเธออยู่ห่างออกไปมาก ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่ามันเรื่องอะไรกัน ตำรวจก็ไม่น่าสืบได้…บอส หรือเธอจะสะกดจิตหมาได้?”

“ฉันสะกดจิตเธอได้ ฉันจะหักเงินโบนัส!บอกให้สะกดรอยตามให้ดี เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้!”

“อย่าหักเงินนะบอส! คุยกันก่อนนะ! เดิมฉันคิดว่าถ้าเธอเก็บมันไม่ได้ฉันจะหาทางไปตอนมันเอง ปรากฏว่าเธอทำสำเร็จ ส่วนทำยังไงนั้นฉันก็ยังงงอยู่ อัจฉริยะสุดๆ!”

“อาทิตย์หน้าไปสืบดูที่มหาลัยเขา เข้าไปสังเกตการณ์ใกล้ๆ เข้าใจ?”

“รับทราบ!”

รถพยาบาลมาแล้ว เสี่ยวเชี่ยนตามคนมุงไปดูเย่ต้าเชียนถูกพาขึ้นรถพยาบาล พอเห็นรถวิ่งไปไกลแล้วเธอก็ยิ้มมุมปาก

สิ่งที่เธออดทนมานานได้ปลดปล่อยไปที่สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นแล้ว ลาก่อน

ตอนเสี่ยวเชี่ยนกลับถึงบ้านเวยเวยก็ตื่นแล้ว เสี่ยวเชี่ยนเข้าไปกอดเธอ

“เด็กน้อยวันนี้อารมณ์ดีขึ้นหรือยังจ๊ะ?”

“ยังเลยค่ะ…”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”

“จริงสิหลิวเหมย!” หลังจากที่เสี่ยวเชี่ยนปลอบเวยเวยเสร็จอยู่ๆก็นึกอะไรออก